Κείμενα Κυριάκου Τζιαμπάζη

Η ηδονή των «όχι» και τι μέλλει γενέσθαι

2012-02-02T14:27:00.009+02:00

Ο πρόεδρος, η ηγεσία του ΑΚΕΛ και οι άλλες δυνάμεις που απορρίπτουν χρονοδιαγράμματα και διαιτησία, αλλά επιμένουν στα αυστηρά πλαίσια μιας χωρίς παρεμβάσεις παροχής καλών υπηρεσιών εκ μέρους του ειδικού αντιπροσώπου του γ.γ. του ΟΗΕ «χαριεντίζονται», επειδή κατά την άποψη τους δεν περιέχονται τέτοια στοιχεία στην ανακοίνωση του γ.γ. που έγινε μετά τη τριμερή διάσκεψη στο Green Tree. Επίσης προβάλλουν ως μεγάλη επιτυχία τις θέσεις της Ρωσίας, της Κίνας και της Γαλλίας, με τις οποίες υποστηρίζουν τα «όχι» του Προέδρου. Για χάριν συζήτησης, θα συμφωνήσω μαζί τους, ότι δεν περιλαμβάνονται και δεν υπονοούνται στη δήλωση του γ.γ. Ο πρόεδρος και το ΑΚΕΛ, όπως και οι ηγεσίες του ΔΗΚΟ, της ΕΔΕΚ και του ΕΥΡΩΚΟ, ανεξάρτητα ότι διαφωνούν σε επιμέρους ζητήματα, αποδέχονται ότι τα «όχι» έχουν βασικά επικυρωθεί από το αποτέλεσμα της συνάντησης. Και το ερώτημα που προβάλλεται είναι: Αυτή η πολιτική μπορεί να αποτελέσει διαχρονική τοποθέτηση που θα επαληθεύεται συνεχώς ή σύντομα θα μετατραπεί σε μπούμεραγκ;

Η ηδονή που απολαμβάνουν ο πρόεδρος και τα κόμματα που τον στηρίζουν κατά την άποψη μου είναι προσωρινή και δεν μπορεί να ανταποκρίνεται στις απαιτήσεις της σύγχρονης διεθνούς πολιτικής. Διαγράφεται από την επιμονή στα «όχι» μια εκρηκτική κατάσταση, η οποία, οδηγεί σε μια διαλυτική πορεία για το μέλλον της χώρας μας. Δεν είναι δυνατόν να ισχύσει για μεγάλο χρονικό διάστημα, όταν τα «όχι» για τα οποία καυχιέται ο κ. Χριστόφιας είναι τα κύρια μέσα επίλυσης διαφορών, τα οποία χρησιμοποιεί ο ΟΗΕ και η διεθνής κοινότητα για την επίλυση διαφορών. Το άρθρο 33 του καταστατικού του Διεθνούς Οργανισμού προνοεί, ότι τα ενδιαφερόμενα μέρη θα πρέπει να «επιζητούν πρωτίστως την λύσιν της διαφοράς δια διαπραγματεύσεων, ερεύνης, μεσολαβήσεως, συνδιαλλαγής, διαιτησίας, εις τοπικάς οργανώσεις ή διευθετήσεις ή άλλων ειρηνικών μέτρων της εκλογής των». Η ελληνοκυπριακή ηγεσία σύσσωμη με απόφαση του αυτοαποκαλούμενου «εθνικού συμβουλίου» απέρριψε όλα αυτά τα μέσα και επιμένει συνομιλίες με βάση τα «όχι» και οι οποίες διεξάγονται για 48 χρόνια χωρίς να δώσουν ένα απτό αποτέλεσμα.

Σύντομα, θα εξεταστεί από το Συμβούλιο Ασφαλείας ο ρόλος των ειρηνευτικών δυνάμεων του ΟΗΕ που σταθμεύουν στην Κύπρο και θα τεθεί το ερώτημα, αν πράγματι ο ΟΗΕ θα πρέπει να συντηρεί μια δύναμη για τόσο μεγάλο χρονικό διάστημα, όταν οι δυο κοινότητες δεν δείχνουν κανένα σημάδι πολιτικής θέλησης για ρύθμιση του εσωτερικού τους προβλήματος, αλλά αντίθετα απορρίπτουν οιαδήποτε προσπάθεια εξωγενών παραγόντων να τις βοηθήσουν με ιδέες και προτάσεις. Στο τέλος Μαρτίου θα ζήσουμε ένα πολιτικό θρίλερ, επειδή θεωρώ, ότι η Βρετανία και οι ΗΠΑ θα θέσουν το θέμα της σύγκλιση διευρυμένων συνομιλιών, όταν θα εξετάζεται το ψήφισμα στο Συμβούλιο Ασφαλείας για ανανέωση της UNFICYP. Αν οι ΗΠΑ και η Βρετανία επιμένουν να μην ανανεωθεί η παράταση παραμονής της UNFICYP, δεν θα υπάρχει απόφαση ανανέωσης από το Συμβούλιο Ασφαλείας, ανεξάρτητα το τι θα υποστηρίξουν τα άλλα μέλη του, άρα θα αποσυρθεί από την Κύπρο. Αν έτσι εξελιχθούν τα πολιτικά γεγονότα, η Κυπριακή Δημοκρατία θα βρεθεί σε πολύ δύσκολες συνθήκες, ως αποτέλεσμα των «όχι» και θα τεθούν επί τάπητος πολλά και σοβαρά ερωτήματα: α) ποια δύναμη θα εποπτεύει της νεκρής ζώνης; Αυτό θα είναι το πρώτο πρακτικό αποτέλεσμα αυτής της πολιτικής, β) δεν αποκλείεται τα τουρκικά στρατεύματα να κινηθούν για να καλύψουν αυτό το χώρο, που σήμερα βρίσκεται στην ευθύνη των Ηνωμένων Εθνών και τα οποία έχουν την υποχρέωση να την παραδώσουν στην Κυπριακή Δημοκρατία με τη ρύθμιση του προβλήματος, γ) αν προχωρήσουν τα τουρκικά στρατεύματα στην κατάληψη της νεκρής ζώνης, ποια θα είναι η αντίδραση της Κυπριακής Δημοκρατίας και κατ’ επέκταση της Ρωσίας, της Γαλλίας και της Κίνας σ’ αυτό το γεγονός; δ) Θα διακινδυνεύσει η Ρωσία τα 75 δις δολ. των εμπορικών συναλλαγών με την Τουρκία και να παρέμβει αποφασιστικά για να ανατρέψει αυτή την ενέργεια της Τουρκίας ή απλώς θα επιμένει στην έγκριση κάποιου καταδικαστικού ψηφίσματος από το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ μαζί με τη Γαλλία και την Κίνα; ε) ποιο θα είναι το πρακτικό αντίκρισμα τέτοιου ψηφίσματος; Θα ρυθμίσει το πρόβλημα σύμφωνα με τις τοποθετήσεις και τις αντιλήψεις της ελληνοκυπριακής ηγεσίας; Έχουμε συλλέξει τόσα πολλά ψηφίσματα, αλλά δυστυχώς το κυπριακό δεν βρήκε τη λύση του. Θα μπούμε ξανά ως Κυπριακή Δημοκρατία σ’ ένα νέο κυκεώνα ψηφισμάτων που είναι δυνατόν να μας ικανοποιούν ως ελληνοκύπριους, αλλά η Κυπριακή Δημοκρατία ως κράτος θα υποφέρει χωρίς να βρει τη λύτρωσή της.

Δεν αναφέρομαι σε άλλα ζητήματα, που θα σχετιστούν με το γεγονός της μη ανανέωσης της UNFICYP. Υπάρχει σωρεία ζητημάτων που θα εγερθούν και φτάνουν σε βάθος μέχρι την εκμετάλλευση των υδρογονανθράκων. Δεν προβάλλεται ο φόβος, ως στοιχείο για να υποκύψει η Κυπριακή Δημοκρατία σε εξωτερικές πιέσεις, αλλά αυτά θα είναι το αποτέλεσμα των διαχειριστικών ενεργειών και των πολιτικών αποφάσεων του Προέδρου. Τα «όχι» που με τόση περηφάνια πρόφερε ο Πρόεδρος θα οδηγήσουν σε συνθήκες που ο ίδιος δεν θα είναι σε θέση να διαχειριστεί, επειδή θα απειλούν όχι μόνο το status quo που υπήρχε μέχρι σήμερα στη Κύπρο, αλλά και την ειρήνη στην ανατολική Μεσόγειο. Δεν αναφέρομαι στον εθνικισμό ο οποίος θα κτυπήσει «κόκκινο» και στις δυο κοινότητες, όπως την περίοδο του 1963-1974. Στις νέες συνθήκες, μπροστά στα μάτια μας θα βλέπουμε το «ψευδο-κράτος» να μετασχηματίζεται σε κράτος δίπλα από την Κυπριακή Δημοκρατία και η ελληνοκυπριακή ηγεσία θα είναι ανήμπορη να αντιδράσει αποτελεσματικά. Κι’ αυτό θα ‘ναι το πρώτο βήμα.

Εφημερίδα ΠΟΛΙΤΗΣ 1/2/2012

Οι Μεγάλοι Ηγέτες μας

2012-01-23T12:42:00.001+02:00

Δυστυχώς δεν άντεξε ο Ντενκτάς ακόμα λίγες μέρες και να πεθάνει την ημέρα των γενεθλίων του Μακαρίου. Θα κλαίγαμε μαζί, αφού μιλούμε για δυο μεγάλους άντρες στην ιστορία της Κύπρου που τους χάσαμε πρόωρα και δεν έζησαν ακόμα περισσότερα χρόνια. Επειδή δεν είμαι θρησκευόμενος δεν γνωρίζω αν οι ψυχές των θανόντων συναντούνται, αν ο παράδεισος και η Κόλαση είναι ο τόπος που αναπαύονται εν τόπω χλοερώ όλοι οι άνθρωποι της υφηλίου, αν είναι μια δεύτερη παγκόσμια κοινωνία ψυχών. Ας θεωρήσουμε ότι όλοι πηγαίνουν σε ένα τόπο είτε αυτός είναι παράδεισος είτε κόλαση, αφού τόσο οι χριστιανοί όσο και οι μουσουλμάνοι πιστεύουν στην ύπαρξη του παραδείσου και της κόλασης. Οι δικοί μας ηγέτες οπωσδήποτε πήγαν στον παράδεισο γιατί ήταν μεγάλοι, τους αγάπησε και τους λάτρεψε ο λαός τους, όσο κανένα άλλον. Όσο μεγαλοπρεπής ήταν η κηδεία του Μακαρίου, άλλο τόσο ήταν και του Ντενκτάς. Θρήνησαν και ακόμη θρηνούν οι ελληνοκύπριοι για το θάνατο του Μακάριου και επειδή δεν πίστευαν και δεν πιστεύουν ότι ο Μεγάλος Ηγέτης μπορεί να πεθάνει, είπαν το μεγαλειώδες σύνθημα «ζει». Το έγραψαν σε βουνά και σε λόφους, το έκαναν κονκάρδες. Δυστυχώς δε φύλαξα μια για ενθύμιο για να την παραδώσω στα εγγόνια μου και να με ευγνωμονούν για το μεγάλο δώρο. Οι τουρκοκύπριοι ακόμη δεν έγραψαν στον Πενταδάκτυλο το «ζει» (;). Όμως κονκάρδες τύπωσαν χιλιάδες και τις μοίραζαν στους παρευρισκομένους στην κηδεία. Είμαι πεπεισμένος πια ότι οι Κύπριοι έχουν μόνο Μεγάλους Ηγέτες, τόσο μεγάλους που έχουν μετατρέψει την Κύπρο σε σύμβολο και παράδειγμα προς μίμηση για άλλους λαούς.
Ένα όμως βασανιστικό ερώτημα με τυραννά: στον παράδεισο ή στην κόλαση όπου βρίσκονται ο Ντενκτάς και ο Μακάριος έχουν κοινό έδαφος ή εκεί χώρισαν τα «τταράφια» τους; Ο ένας κατοικοεδρεύει στην ΤΔΒΚ και ο άλλος στην ελεύθερη Κυπριακή Δημοκρατία; Θα τους επέτρεψε κάτι τέτοιο ο Πλανητάρχης των ψυχών; Εγώ έχω την εντύπωση ότι είναι μαζί και μάλιστα διαμένουν στο ίδιο παλάτι. Γιατί; Επειδή στη γη δεν μπορούσαν να υπάρξουν ο ένας χωρίς τον άλλον. Ο Μακάριος ως αρχαιότερος θα τον δέχτηκε ως συγκάτοικο με χαρά και ικανοποίηση. Αφού είναι δημιούργημά του. Και ο Ντενκτάς σίγουρα τον ευχαρίστησε γιατί τον έκανε και αυτόν Μεγάλο Ηγέτη. Χωρίς τον Μακάριο ο Ντενκτάς θα ‘ταν μια μετριότητα. Θα συνέχιζε να δικηγορεί, είτε ως δημόσιος κατήγορος, είτε ως ιδιώτης δικηγόρος. Όταν και οι δυο βρέθηκαν στην εξουσία με την ανακήρυξη της Κύπρου σε ανεξάρτητο και ενιαίο κράτος, οι δρόμοι τους συναντηθήκαν και απολάμβανε ο ένας τον άλλο. Ο ένας Μεγάλος επανήλθε, μετά την υπογραφή των Συμφωνιών Ζυρίχης – Λονδίνου στο «ένωση κι’ ας τρώμεν πέτρες» και ο άλλος είπε: «θέλω τη μισή Κύπρο, Ταξίμ και ας μην τρώμε πιλάφι». Και από τότε πιάστηκαν χέρι με χέρι και συζητούσαν το κυπριακό. Στις 18 του Γενάρη θάφτηκε ο ένας Μεγάλος και στις 19 γιορτάζει ο άλλος Μεγάλος τα ονομαστήρια του. Δεν μπορούμε να πούμε να μας ζήσουν γιατί είναι και οι δυο νεκροί, και τέτοια φράση δε λέγεται για νεκρούς. Θα τους θυμόμαστε όμως ως δυο Μεγάλους Άντρες που άφησαν τη σφραγίδα τους σ’ αυτή της γη και έγραψαν χρυσές σελίδες στην ιστορία της Κύπρου. Για την προσφορά τους στην πολιτική, οικονομική και κοινωνική ανάπτυξη της πατρίδας μας. Τους την έδωσαν σωστή και ενιαία και την παρέδωσαν μισή, ένα κομμάτι στη κάθε κοινότητα με τα ελληνικά από τη μια και τα τουρικά από την άλλη σύμβολα και σημαίες, δημιουργώντας ο καθένας την αυτοκρατορία του. Και οι κάτοικοί της χέρι με χέρι πορεύονται κατά μήκος του συρματοπλέγματος προς την τιμή και τη δόξα, με σταθερά πατριωτικά και εθνικά βήματα.
Άξιοι οι Μεγάλοι! Αξιοπροσκύνητοι!
Μας χάραξαν το δρόμο που σταθερά ακολουθούμε, το δρόμο της τιμής, της δόξας, της αξιοπρέπειας και πάνω απ΄όλα φυσικά δρόμο του πατριωτισμού!

Εφημερίδα ΑΛΗΘΕΙΑ ημ. 23/1/2012

Από τις δικοινοτικές στην διεθνή διάσκεψη

2012-01-20T12:54:00.001+02:00

Η απάντηση Χριστόφια στην επιστολή του γ.γ. του ΟΗΕ κ. Παν Κι Μουν είναι ένα «μάτσο» όχι. Τίποτα δεν αποδέχεται: ούτε διεθνή διάσκεψη, ούτε μεσολάβηση, ούτε χρονοδιαγράμματα, ούτε… ούτε… Με άλλα λόγια, τα μέσα που προβλέπει το καταστατικό του ΟΗΕ για επίλυση των διεθνών διαφορών, ο ηγέτης της Κυπριακής Δημοκρατίας τα απορρίπτει συλλήβδην. Βέβαια, στη διεθνή πολιτική οι ακροατές δεν ακούν τι απορρίπτεις αλλά τι προτείνεις. Ο κύπριος πολίτης διερωτάται: τότε πως θα λυθεί το κυπριακό; Και γιατί θα πάει στο Green Tree; Γιατί δε λέει κατευθείαν και χωρίς «ούτε», ότι τότε μόνο θα πάει στη Νέα Υόρκη, αν η Τουρκία που κρατά το κλειδί της λύσης –όπως συνηθίζει να λέει- του το παραδώσει αποδεχόμενη όλες του τις προτάσεις που είναι δίκαιες, στηρίζονται σε αρχές και εξυπηρετούν τα συμφέροντα και των δυο κοινοτήτων;(!!!) Το ΑΚΕΛ από την άλλη, παραμένει δέσμιο της πολιτικής του προέδρου, η οποία όχι μόνο δεν διαφωνεί με τους χειρισμούς του και τους λαθεμένους τακτικισμούς που αναπτύσσει στο κυπριακό, αλλά τον περασμένο Νοέμβριο απέρριψε την ευφάνταστη πρόταση του CTP για σύγκλιση συνεδρίας των τεσσάρων μεγάλων κομμάτων της Κύπρου (CTP, UBP, ΑΚΕΛ, ΔΗΣΥ) για να εξετάσουν και να εισηγηθούν πρακτικούς τρόπους για να ξεφύγουν οι συνομιλίες από τη στασιμότητα. Η συμπεριφορά του κ. Χριστόφια έναντι του γ.γ. του ΟΗΕ είναι πλήρως αντιπαραγωγική για το κυπριακό πρόβλημα. Επειδή δεν επιθυμεί λύση του κυπριακού, ανεξάρτητα αν στα λόγια δεν την απορρίπτει, δεν έχει τίποτα να προτείνει, παρά μόνο επαναλαμβάνει τη φράση που συνήθως ακούμε από τα χείλη των εθνικιστών: «Δεν πρόκειται να δώσω γήν και ύδωρ». Γι’ αυτό και συμφωνούν μαζί του, όλες οι εθνικιστικές δυνάμεις και στο μόνο που διαφωνούν είναι για την παρουσία του στη Νέα Υόρκη.
Τι πρέπει να γίνει για να βγούμε από το τέλμα; Η πρόταση του γ.γ. του ΟΗΕ για τετραμερή θεωρώ ότι δίνει το κλειδί για να σπάσει το αδιέξοδο. Αν ο κ. Χριστόφιας εννοεί αυτό που δημόσια δηλώνει, ότι θέλει να αναπτύξει το όραμά του για την ενωμένη Κύπρο στον κ. Ερτογάν, δεν έχει παρά να δεχθεί την τετραμερή διάσκεψη υπό την αιγίδα του γ.γ. του ΟΗΕ. Εκεί όχι μόνο θα μιλήσει για το όραμά του, αλλά θα ακούσει το όραμα και της άλλης πλευράς. Η αλήθεια δεν είναι μόνο ελληνοκυπριακή ούτε μόνο τουρκοκυπριακή. Με άλλα λόγια εισηγούμαι να αλλάξει η διαδικασία που υποστηρίζει και η οποία οδήγησε σε αδιέξοδα και να προχωρήσει στην αποδοχή σύγκλισης διεθνούς διάσκεψης υπό την αιγίδα και την προεδρία του ΟΗΕ, να θέσει σε προτεραιότητα επίλυσης τις κύριες παραμέτρους του κυπριακού και επακόλουθο να είναι οι δικοινοτικές συνομιλίες.
Η πρόταση για διεθνή διάσκεψη ως διαδικασία επίλυσης του κυπριακού δεν είναι νέα, εμφανίστηκε αμέσως μετά τα γεγονότα του 1974 και επικυρώθηκε το Δεκέμβρη του ίδιο χρόνου στη συνάντηση του Βλαδιβοστόκ ανάμεσα στους ηγέτες των τότε υπερδυνάμεων Μπρέζνιεφ και Φορντ και βρισκόταν στην ημερήσια διάταξη μέχρι τη δεκαετία του 1980. Η πρόταση ανανεώθηκε με τις συγκεκριμένες προτάσεις που είχε υποβάλει ο τελευταίος πρόεδρος της ΕΣΣΔ Μ. Γκορμπατσώφ το 1986. Σε μια σειρά άρθρα μου που δημοσίευσα από τις 27-30 Μαρτίου του 1982 στην εφημερίδα «Ελευθεροτυπία» ανέλυσα σε βάθος το όλο ζήτημα. Θεωρώ, ότι είναι καιρός να επαναφέρουμε και να διεκδικήσουμε την υλοποίηση της διεθνούς διάσκεψης με τη μορφή της τετραμερούς ή και πιο διευρυμένης με ουσιαστική παρέμβαση του ΟΗΕ, αν πραγματικά ενδιαφερόμαστε ως ελληνοκυπριακή κοινότητα για την οριστική επίλυση του προβλήματος. Η διεθνής διάσκεψη δεν θα πρέπει να ασχοληθεί μόνο με τις διεθνείς πλευρές του κυπριακού προβλήματος, αλλά να προσδιορίσει και τις κύριες παραμέτρους της εσωτερικής του πλευράς. Η επεξεργασία του νέου ομοσπονδιακού συντάγματος θα γίνει αποκλειστικά από τους εκπροσώπους των δυο κοινοτήτων και αν υπάρχουν δυσκολίες υπό την εποπτεία του γ.γ. του ΟΗΕ. Τέτοια διαδικασία θα υπερπηδήσει και το πρόβλημα της διαδοχής του κράτους, μιας και η ελληνοκυπριακή ηγεσία το έχει αναγάγει σε θέμα υψίστης σημασίας, αλλά θα επιλυθούν πολλά εμπόδια που σήμερα φαντάζουν άλυτα. Ο κ. Δ. Χριστόφιας θα πρέπει να ξανά-σκεφτεί και να ξανά-προβληματιστεί αναφορικά με τη σύγκλιση διεθνούς διάσκεψης ως πρακτικής διαδικασίας επίλυσης του αδιεξόδου, όπως τότε που την υποστήριζε και την πρόβαλλε ως ηγέτης της νεολαιίστικης οργάνωσης. Εκτός και αν τότε την υποστήριζε επειδή την πρόβαλε η Σοβιετική Ένωση και όχι επειδή αντιλαμβανόταν το βάθος και το εύρος αυτής της πολιτικής και τώρα που η ΕΣΣΔ έχει καταρρεύσει, τη θεωρεί μη εφαρμόσιμη και ξεπερασμένη. Αν ο κ. Χριστόφιας πάει στο Green Tree απλώς για να επαναλάβει αυτά που λέει στην Κύπρο με ένα σωρό «όχι» πολύ σύντομα θα χρειαστεί να χρηματοδοτήσει στο ένα από τα δύο κράτη του νησιού της Κύπρου, μια νέα παγκύπρια συγκέντρωση για την καταδίκη της διχοτόμησης…
Σημ: Τον Οκτώβρη του 1974 είχα γράψει μια εξασέλιδη διάλεξη για τη σημασία και το ρόλο που μπορούσε να διαδραματίσει η Διεθνής Διάσκεψη, και το μορφωτικό γραφείο της κεντρικής επιτροπής του ΑΚΕΛ την είχε κυκλοφορήσει στις κομματικές ομάδες.

Η ιέρεια ή άλλως η Κύπριδα Τζεμαλιέ

2011-12-16T13:02:00.037+02:00

Απόσπασμα από το ανέκδοτο ιστορικοπολιτικό μυθιστόρημα μου "Μια ιέρεια στα αζήτητα"

Κυριάκος Τζιαμπάζης

Χρόνια τώρα το τζαμί που βρίσκεται στην πάροδο της οδού Ερμού, δίπλα στο Δημοτικό Σχολείο του Αγίου Κασσιανού, έχει να λειτουργηθεί από Χότζα. Σήμερα ύστερα από διευθετήσεις που έγιναν ανάμεσα στις δυο πλευρές διευθετήθηκε να το επισκεφθεί ο Χότζας που το υπηρετούσε σ’ αυτό πριν από τα γεγονότα του 1963. Ο Αχμέτ Χότζας κατεβαίνοντας από το αυτοκίνητο των Ηνωμένων Εθνών έριξε μια ματιά γύρω του. Δε γνώρισε τη γειτονιά που έχει αλλάξει πάρα πολύ. Νέα σπίτια κτίστηκαν, αναπαλαιώθηκε το τζαμί, στα δρομάκια τοποθετήθηκαν χαλίκια, μια νέα γενιά ανθρώπων εγκαταστάθηκε στα αναπαλαιωμένα σπίτια σ’ αυτή την περιοχή του Τακτακαλά. Ο χότζας κοιτώντας στα εργαστήρια της οδού Αμμοχώστου και Ερμού προσπαθούσε να δει πρόσωπα γνωστά, προσπαθούσε να δει τους ανθρώπους που άφησε τότε φεύγοντας αναγκαστικά από τη γειτονιά του. Δεν βρήκε τους ελληνοκύπριους φίλους του που είχε τότε, όχι γιατί ήταν εκεί και δεν τους αναγνώρισε ή εκείνοι δεν τον γνώρισαν ή ξέχασαν το πρόσωπο του, αλλά γιατί ένας - ένας εγκαταλείπουν αυτό τον κόσμο και οι υπόλοιποι που είναι ανάμεσα στους ζωντανούς γέροι πια, έπαψαν να εργάζονται, έχουν φύγει από τη γειτονιά.

Ο Χότζας χαιρέτησε τους νέους ένοικους των καταστημάτων της περιοχής και αυτοί του απάντησαν τυπικά, μ’ ένα παγερό και ανέκφραστο «γεια». Ένας γεροντάκος τους χαιρετούσε, τον ανταπέδωσαν τυπικά το χαιρετισμό, τους ήταν άγνωστος, γι’ αυτό και δεν τον κάλεσαν για καφέ. Οι φίλοι δεν υπάρχουν πια. Η φύση προνόησε για την ανανέωση της μονολόγησε. Η κοινωνία είναι μέρος της φύσης, έχει την άνοιξη της, τα καλοκαίρια της, το φθινόπωρο και το χειμώνα. Εμείς εδώ – σκέφτηκε ο Αχμέτ χότζα - δε ζούμε την άνοιξη, δεν τη ζήσαμε ίσως ποτέ και δε χαρήκαμε τις ευωδιές της. Δε χαρήκαμε ούτε εμείς ούτε και τα παιδιά μας τις μυρωδιές του Πενταδακτύλου και δε ζήσαμε με την καρδιά μας το πανηγύρι της άνθισης των λουλουδιών του Τροόδους. Εδώ και μισό αιώνα ζούμε στην καταχνιά και την παγωνιά, τον κρύο φόβο του θανάτου. «Έθαψα πολλά παλληκάρια –μονολόγησε- σ’ αυτά τα χρόνια». Τα καλοκαίρια δεν είναι τα ίδια όπως και πριν. Οι άνθρωποι δεν χαίρονται τη γειτονιά τους γιατί δεν κάθονται τα βράδια στα πεζούλια, δεν πίνουν το ρακί τους καθισμένοι έξω από το σπίτι τους και να φιλεύουν όποιον περάσει από το δρόμο τους. Ας είναι καλά οι άνθρωποι, κι’ ας μη με φωνάξουν για καφέ όπως παλιά. Μπορεί να μην γνωρίζουν, σκέφτηκε, ότι αυτός ο γέρος είναι ο χότζας της γειτονιά τους.

Τοποθετώντας το κλειδί στην κλειδαριά ύστερα από σχεδόν μισό αιώνα, ο Αχμέτ Χότζας δεν ήταν βέβαιος αν θα μπορούσε να ανοίξει το τζαμί. Αυτό ξέχασε – αχ πόσο εύκολα ξεχνάει τώρα τελευταία που τα χρόνια βαραίνουν περισσότερο την πλάτη του - να το διευκρινίσει στις διαπραγματεύσεις που γίνονταν, όταν ζήτησε να έλθει να λειτουργήσει το τζαμί του, αλλά «χωρίς μεγάφωνα» του ‘παν. Το κλειδί που κρατούσε ήταν από τότε και το είχε μαζί του, αυτό δεν το ξέχασε, το ‘χε εδώ και μέρες δεμένο γύρο από τη μέση του και χωμένο στη βράκα του, βέβαιος πως κάποτε θα ξαναγύριζε σ’ αυτήν και ήθελε να το έχει πάντοτε μαζί του. Πόσοι άνθρωποι από τη μια αλλά και από την άλλη πλευρά των χαλασμάτων φυλάσσουν με ευλάβεια το κλειδί του σπιτιού τους, αναμένοντας πως κάποτε θα μπορέσουν να το γυρίσουν στην κλειδωνιά και θα ανοίξουν ξανά το σπίτι στο οποίο έφτιαξαν οικογένεια, είδαν για πρώτη φορά στην αυλή του να περπατούν τα παιδιά τους. Πως κατάντησε έτσι... Έφυγε νέος από τη γειτονιά και τώρα επιστρέφει γέροντας, στηριγμένος σε μπαστούνι και με βοήθεια ανεβαίνει τα τρία σκαλιά του τζαμιού που κάποτε υπηρετούσε....

Η πόρτα στο τζαμί φαινόταν να είναι η ίδια, αλλά συντηρημένη. Γυρίζοντας το κλειδί, άνοιξε, η κλειδαριά είναι η ίδια όπως και τότε. Πόσο χάρηκε. Σαν να ‘ταν χθες κι’ ας έχει περάσει περίπου μισός αιώνας από τότε που διάβασε για τελευταία φορά στίχους από το Κοράνι. Σα να βγήκε από το απέναντι σπίτι που έμενε κι’ έμπαινε απευθείας στο τζαμί. Το χέρι του έτρεμε, να σπρώξει την πόρτα ή όχι; Να περιμένει τον Μουσταφά Χότζα να μπει πρώτος όπως και τότε;

Ο Αχμέτ Χότζας αισθάνθηκε πως κάποιος στεκόταν πίσω του. Δεν είναι δυνατόν. Να ‘ναι ο Μουσταφά χότζα, όπως και στο παρελθόν; Γύρισε κοίταξε αλλά δεν είδε κανένα. Ήταν όμως βέβαιος πως κάποιος βρισκόταν πίσω του, μάλιστα είχε αισθανθεί να αγγίζει τα ρούχα του. Ένοιωθε και μια ζεστασιά σώματος που του μύριζε ευχάριστα.

- Λες να είναι το αερικό του Μουσταφά Χότζα που σκοτώθηκε το 1570 σ’ αυτή την περιοχή, όταν ο Λαλά Μουσταφάς κυρίεψε τη Λευκωσία; Ο τάφος του όμως δεν υπάρχει πια, καταστράφηκε. Ήταν εδώ που τώρα είναι χώρος για να σταθμεύουν τα αυτοκίνητα. Ξέρω ότι δεν με ακολούθησε στην προσφυγιά, γιατί ποτέ δεν τον συνάντησα. Θυμάμαι τότε, μόλις άνοιγα την πόρτα του τζαμιού βιαζόταν να μπει για την προσευχή του. Με έσπρωχνε για να μπει πρώτος και μου το ‘λεγε… Θα έγινε και αυτός πρόσφυγας, θα έφυγε όπως και ‘μεις. Θα τράβηξε για άλλες περιοχές για να μην τον πατούν τα αυτοκίνητα. Σ’ αυτό τον τόπο πρόσφυγες γίνονται όχι μόνο οι ζωντανοί αλλά και οι πεθαμένοι.

- Άσε με χότζα μου να μπω πρώτος, δικό μου είναι το τζαμί, για μένα το έκτισαν, για το θάνατο μου.

Έτσι μου ‘λεγε ο Μουσταφά Χότζα. Ένα δάκρυ κύλισε στο μάγουλο του…

Υποψιάστηκε πως πίσω του δε βρισκόταν ο Μουσταφά Χότζας αλλά τον ακολουθούσε κάποια γυναίκα λουσμένη με έντονα αρώματα. Απορημένος έσπρωξε την πόρτα και μπήκε στο τζαμί. Τότε βεβαιώθηκε πως η γυναίκα μπήκε στο τζαμί, του πήρε το χέρι, το φίλησε και μετά το έβαλε στο μέτωπο της, έκφραση σεβασμού προς τους μεγαλύτερους, όπως συνηθίζεται από τους Οθωμανούς.

- Εγώ είμαι χότζαμ, εφέντημ. Σε είδα που ερχόσουν, σε αναγνώρισα παρ’ όλο που πέρασε μισός αιώνας. Σε ανάμενα. Πάντα πίστευα πως μια μέρα θα ερχόσουν. Με γνωρίζεις πολύ καλά, έμενα εδώ στη γειτονιά σου, στο Τακτα-καλέ(α). Είχα δωμάτιο λίγο πιο πάνω στη γωνία, μπροστά από την παλιά ηλεκτρική. Με είδες αρκετές φορές στον αθλητικό σύλλογο Γεσιηλάτα (1) που ήταν εδώ πιο κάτω, στην οδό Αμμοχώστου, κοντά στο φούρνο. Θυμάσαι; Εκεί μαζεύονταν νέα παιδιά και ‘γω δεν μπορούσα να λείψω από δίπλα τους.

- Να ‘σαι καλά. Μα δε σε βλέπω, ποια είσαι και τι ζητάς εδώ.

- Είμαι η Σαλιχέ Χασάν, δε με θυμάσαι;

- Δε σε θυμάμαι κόρη μου, πρώτη φορά ακούω αυτό το όνομα. Ούτε σε αναγνωρίζω γιατί δε σε βλέπω. Δεν είμαι τυφλός ακόμα. Έχω τα χρόνια μου αλλά δεν καταλαβαίνω με ποια μιλώ. Μήπως μωράθηκα και δεν το ξέρω;

- Όχι Χότζα μου, ούτε τρελάθηκες, ούτε τυφλός είσαι. Κάποτε πριν χρόνια σ’ αυτό το τζαμί ερχόμουν κάθε Παρασκευή. Αν και νέα, είκοσι πέντε χρονών, ήμουν πολύ αμαρτωλή κι’ ερχόμουν να προσευχηθώ στον Αλλάχ, να με λυπηθεί και να με συγχωρέσει. Δεν με γνώριζες σαν Σαλιχέ, ο κόσμος με φώναζε αλλιώς. Ήμουν του κερχανέ (2). Δεν ντρέπομαι να πω, ότι είμαι η πουτάνα η Τζεμαλιέ. Όλοι με αυτό το όνομα με γνώριζαν και έτσι με φώναζαν.

- Τι μου λες τώρα; Μα αν θυμάμαι καλά, σε θάψαμε. Δεν σκοτώθηκες μαζί με τον Ζεκκί Χαλίλ; Ήσασταν οι πρώτοι νεκροί του μεγάλου μακελειού που ξεκίνησε το Δεκέμβρη του 1963. Έλα να σε αγγίξω να δω ότι υπάρχεις, διαφορετικά νομίζω πως με κυρίευσε η συγκίνηση, δίνοντας ανάποδη στροφή στη μνήμη μου, τη σπρώχνει προς τα πίσω και άρχισα να μιλώ μόνος μου.

- Αχμέτ Χότζα, εφέντημ, δε μιλάς μόνος, αλλά δεν μπορείς και να με αγγίξεις, ούτε να με δεις. Έχω γίνει αερικό και γυρνώ στα χαλάσματα της οδού Ερμού. Ήλθα σε σένα γιατί πιστεύω, ότι μπορείς να με βοηθήσεις να απελευθερωθώ.

- Από τι να απελευθερωθείς Ζαλιχέ;

- Θα σου τα διηγηθώ με κάθε λεπτομέρεια Χότζα μου. Πρώτα όμως πρέπει να σου πω, ότι δεν κατάλαβα γιατί με σκότωσε εκείνος ο γαλονάς ο αστυνόμος, που ‘γινε ύστερα μεγάλος και τρανός, αλλά πολύ περισσότερο δεν κατάλαβα γιατί με ταυτίζουν με τη διχοτόμηση. Αυτή τη λέξη την έμαθα με το θάνατό μου. Εγώ μεγάλωσα σ’ αυτή τη γης, έδωσα πολλή αγάπη και πούλησα έρωτα σε εκατοντάδες άντρες. Ποτές μου δεν αρνήθηκα σε Ρωμιό, Τούρκο ή Μαρωνίτη να κοιμηθώ μαζί του, δεν επέλεγα τους πελάτες μου με βάση την εθνικότητα τους. Ο έρωτας δεν έχει εθνικότητα και ‘γω τρελαινόμουν με τους μάγκες που έρχονταν κοντά μου για να τους διδάξω την αγάπη, όπως κι’ αυτοί με μένα. Με ταύτισαν όμως, με το μοίρασμα της χώρας μου και αυτό δεν έχει καμιά σχέση με μαγκιά. Γι’ αυτό δεν μπορώ να φύγω από αυτή τη γης αν δεν αποκατασταθεί το όνομα μου. Εγώ όταν γεννήθηκα γνώριζα ότι το νησί ανήκε σε όλους. Μπορούσες να πας όπου ήθελες και να ζήσεις όπου ήθελες. Δεν θέλω να μείνει γραμμένο στην ιστορία, ότι η Τζεμαλιγέ, η πιο όμορφη πουτάνα της Λευκωσίας, που Τούρκοι και Ρωμιοί την ήθελαν για γκόμενα τους, που στέκονταν ουρές για να γευτούν τον έρωτα της, με το θάνατο της μοίρασε στα δυο την πατρίδα της. Άδικα με σκότωσαν. Για ένα καφκά (3). Και για να πω την αλήθεια με δολοφόνησαν. Και με δολοφονούν δυο φορές όταν λένε ότι φταίω για το μοίρασμα της πατρίδας μου στα δυο. Κάποιοι μιλούν για διχοτόμηση και δεν μπορώ να καταλάβω που βρέθηκε αυτή η λέξη να σημαίνει δκιαλέεις (4) τους ανθρώπους και άλλους να πετά στο νότο και άλλους στο βορρά. Εμένα τέτοια προβλήματα δεν με απασχολούσαν. Εγώ για όπλο μου είχα την ομορφιά μου, το κορμί μου, έρχονταν όλοι κοντά μου και τους παρηγορούσα, τους χάριζα την ηδονή για να ηρεμούν και να καταλαγιάζουν τα πάθη τους. Ελευθέρωσε με λοιπόν, μόνο αγάπη άφησα στη γη, δεν θέλω να πάω στην κόλαση για το κακό που μου μαρτυρούν. Μ’ αρέσει η ιδέα να είμαι άγγελος, αν και αυτό είναι ρωμαίϊκο τερτίπι. Ποτέ Χότζα μου δεν έκανα κακό σε κανένα, μόνο αγάπη και έρωτα έδινα στους ανθρώπους. Ελευθέρωσε με... σε ικετεύω...

- Μα πως θα σε απελευθερώσω; Τι πρέπει εγώ να κάνω; Δεν είμαι ο Αλλάχ, ένας απλώς δούλος του είμαι, ο Θεός είναι μεγάλος, θα σε βοηθήσει.

- Ούτε ο Αλλάχ ο δικός μας ούτε ο Θεός των Ρωμιών μπορεί να κάνει το παραμικρό Χότζα μου. Δεν γνωρίζω αν Αλλάχ και Θεός είναι ένα και το αυτό πρόσωπο. Πάντως αποτάθηκα σ’ αυτούς και στις δυο γλώσσες. Τους μίλησα και ελληνικά και τούρκικα, δεν ξέρω ποια γλώσσα μιλούν, αλλά ούτε ο ένας μου απάντησε ούτε ο άλλος. Όλοι τους έχουν συνωμοτήσει εναντίον μου, μου φόρτωσαν τις δικές τους ευθύνες και τώρα με άφησαν ελεύθερη να τριγυρνώ σ’ αυτά τα χαλάσματα. Είναι πολύ εύκολο να φορτώνεις σε άλλους τις ευθύνες και συ σαν Πόντιος Πιλάτος να πλένεις τα χέρια σου και να ρωτάς: τι είναι αλήθεια (5); Ντρέπομαι να το πω, αλλά χθες γύριζα και έκλαια για την κατάντια των αντρών σ’ αυτό τον τόπο που δεν μπορούν να αφήσουν τον έρωτα να κυριαρχήσει στη ζωή τους. Τους βαραίνει το μίσος και με τις πράξεις σκοτώνουν τα φτερά των παιδιών μας. Έχω και ‘γώ μια κορούλα που υποφέρει και μαζί της και η εγγονή μου. Δυστυχώς ούτε οι μητέρες των παιδιών που άδικα χάνονται, δεν ενώνονται και δεν απαιτούν να σταματήσει αυτή η σφαγή που συνεχίζει δεκάδες χρόνια. Σκέφτομαι τη Λυσιστράτη που ‘γραψε γι’ αυτήν ο Αριστοφάνης και τις Αθηναίες πως αντέδρασαν στον πόλεμο με τη Σπάρτη και συγκρίνω τη στάση τους με την απάθεια των γυναικών της Κύπρου. Θυμάμαι τότε το ’63 που οι μητέρες και οι αδελφές, Τουρκάλες και Ρωμιές, αντί να βγουν στους δρόμους και να απαιτήσουν από τους άντρες να σταματήσουν το μακελειό, αμπαρώνονταν στα σπίτια τους και έμπλεκαν τη «φανέλα του φαντάρου». Τις νύκτες, χωρίς ντροπή, δέχονταν τους άντρες τους να οργιάζουν πάνω στο σώμα τους για να αυξήσουν τον αρσενικό πληθυσμό και να τον θυσιάσουν στον πόλεμο. Και ύστερα αποκαλούν εμένα ιέρεια… Βλέπω Χότζα μου, να ‘ρχονται άνθρωποι απ’ όλο τον κόσμο, να στέκουν και να χάσκουν τα χαλάσματα και να μας περιπαίζουν με τα καμώματα των δικών μας. Δεν αντέχω άλλο αυτή την κατάσταση και για όλα αυτά να φταίω εγώ, να με αποκαλούν οι μεν «στασιαστή» και ότι δίκαια με ξαπόστειλαν, οι δε, «μάρτυρα». Φαίνεται, ότι σ’ αυτή τη ζωή και οι πόρνες μπορούν να γίνουν και στασιαστές αλλά και μάρτυρες, να γίνουν ηρωίδες αν χρησιμοποιήσω τη ελληνική ορολογία. Εγώ δεν θέλω να είμαι ούτε «στασιαστής» ούτε «μάρτυρας» ούτε ηρωίδα. Μια Κυπρία πουτάνα είμαι. Δεν θέλησα ποτέ να πεθάνω. Αγαπούσα πολύ τη ζωή. Την απολάμβανα. Δεν φώναξα ποτέ ούτε «ένωση» ούτε «ταξίμ»(6). Ένωση μιλούσα μόνο για ένωση σωμάτων. Εγώ ήμουν μια γνωστή της Αφροδίτης φίλη και ιέρεια. Δεν ντρέπομαι για το επάγγελμα μου, άλλοι πρέπει να ντρέπονται για τις πράξεις τους. Εγώ δεν ζήτησα ούτε μετάλλια ούτε δόξα. Αυτά τα αφήνω σε άλλους. Όλοι κρινόμαστε από τα έργα μας και όχι από τα λόγια που λέμε. Κοίταξε τα αποτελέσματα των έργων τους σε ποια κατάσταση μας έχουν φέρει και θα καταλάβεις χότζ’ εφέντημ. Αυτοί είναι που με τις πράξεις τους χώρισαν στα δυο τη χώρα μας. Αν βάλουμε όλες τις ιερόδουλες μαζί Ελληνοκύπριες και Τουρκοκύπριες είναι δυνατόν πουλώντας αγάπη και έρωτα να μοιράσουν την πατρίδα τους στα δυο; Η αγάπη και ο έρωτας ενώνει ψυχικά αλλά και σωματικά τους ανθρώπους. Όμως αν βάλουμε μαζί τους Τουρκοκύπριους και τους Ελληνοκύπριους πατριώτες μαζί στον ίδιο χώρο, φαντάζεσαι τι θα συμβεί χότζα μου; Να, κοίταξε το θέαμα της οδού Ερμού. Τότε γιατί να κατηγορούν εμένα;

- Έχεις δίκιο να είσαι πολύ σκληρή με τους ανθρώπους Ζαλιχέ. Πολύ νέα σου αφαίρεσαν τη ζωή. Πες μου όμως, εγώ πως μπορώ να σε βοηθήσω; Τι πρέπει να κάμω για να σε απελευθερώσω και η ψυχή σου ν’ ανέβει στους ουρανούς; Εγώ είμαι άνθρωπος του Αλλάχ δεν μπορώ να μαζέψω σ’ ένα χώρο όλες αυτές τις γυναίκες που αναφέρεις, όπως και όλους τους Κύπριους πατριώτες από τη μια και από την άλλη πλευρά των συρματοπλεγμάτων. Δεν είμαι πολιτικός και αυτό είναι δουλειά των πολιτικών. Πες μου λοιπόν πως μπορώ να σου φανώ χρήσιμος...

- Θα έτυχε να ακούσεις Αχμέτ εφέντημ, Χότζαμ εφόσον ζούσες και συ στη γειτονιά μας, ότι στο σπίτι όπου εργαζόμουν, στόλιζε μια τεράστια φωτογραφία ολόγυμνης γυναίκας τοποθετημένη σε κοχύλι. Την ονομάζουν Κύπρις ή Θεά Αφροδίτη. Οι Έλληνες τη θεωρούν Θεά της αγάπης και του έρωτα. Είναι η πιο λατρευτή στους αιώνες Κυπρία και κατάγεται από την Πέτρα του Ρωμιού. Αυτή τη Θεά τη συνάντησα εδώ, με πήρε από το χέρι με μια μαγική δύναμη με μετατόπισε μέσα στους αιώνες και μ’ έχωσε βαθιά μέσα στο παρελθόν μέχρι την εξαΰλωση της μορφής μου. Και να ‘μαι σήμερα μαζί σου με όλη τη συσσωρευμένη εμπειρία των ομματιών μου και τη σοφία που ήλθε με το χρόνο να σου διηγούμαι ιστορίες και γεγονότα. Σ’ αυτές τις γειτονιές, για μισό αιώνα μου αφηγείται την ιστορία αυτού του τόπου, αγκαλιά τριγυρνούμε μες τα χαλάσματα και κλαίμε, κλαίμε γι’ αυτό τον τόπο που οι άνθρωποι του τον καταστρέφουν χωρίς λόγο. Αυτή τη Θεά παρακάλεσα να με βοηθήσει να απαλλαγώ από αυτό το βάρος που φέρω από το 1963 που με κρατά δεσμώτη, όπως τον Προμηθέα, λες κι’ έχω «τσιεγκέλια» (7) και μ’ έχουν δεμένη μ’ αυτά σε τούτη τη γης, είναι όπως μια άγκυρα που κρατά το πλοίο, δεν με αφήνει να ανέλθω στους ουρανούς. Καθίσαμε, λοιπόν, με τη Θεά εκεί στο σταυροδρόμι, της οδού Λήδρας με την Ερμού, στου Λοκματζή (8). Οι Ρωμιοί, για πολλά χρόνια είχαν ένα τεράστιο τοίχο, τον είχαν κάνει πασαρέλα για να περνούν οι ξένοι και να γελούν με την κατάντια μας, κι’ αυτοί νόμιζαν πως έκαναν προπαγάνδα για να βρουν το δίκιο τους. Εδώ σ’ αυτά τα χαλάσματα αρχίσαμε να συζητούμε τον τρόπο της απελευθέρωσης μου. Η Θεά μου χάρισε πολλές ώρες, εξάλλου δεν έχουμε και τίποτε άλλο να κάνουμε παρά να γυρνούμε σ’ αυτή την νεκρή περιοχή που είναι γιομάτη με τρωκτικά που γνωρίζουν πολύ καλά τι σημαίνει ροκάνισμα και καταστροφή. Δεν έχω και άλλη επιλογή αφού οι άνθρωποι το μόνο που τους ενδιαφέρει είναι το χρήμα και η επίδειξη. Πού αλλού να πάω; Αν πάω στο νότο, Χότζα μου, οι Ελληνοκύπριοι θα μου δώσουν μια ταυτότητα. Θα μπορώ μ’ αυτή να πάω στην Ευρώπη, στην Ελλάδα ίσως και στην Τουρκία, θα μπορώ να μπαίνω και να βγαίνω από τα νοσοκομεία χωρίς να πληρώνω δεκάρα, αλλά δεν θα μπορώ να ψηφίζω τους άρχοντες της πατρίδας μου. Τι σόι πολίτης αυτής της χώρας θα είμαι; Να πάω στην άλλη πλευρά και να είμαι περιτριγυρισμένη με σιδερόφρακτες στρατιές και να με πηδούν μόνο οι καράσακκαες(9) αφού οι συμπατριώτες μου έχουν λιγοστέψει; Και πως θα ζήσω σ’ ένα κομμάτι γης ξεχασμένο από τον κόσμο και τη Θεά μου; Η Θεά, μου είπε όλη την ιστορία της χώρας μου, που δε γνώριζα, που δεν μου ‘πανε ποτέ στο σχολείο, που δεν την γράφουν τα βιβλία. Μας έλεγαν, ότι η ιστορία αυτής της γης αρχίζει με τους Οσμανλήδες και φανταζόμουν το Συπρί (10) ολοπράσινο να ζουν μόνο άγρια θηρία. Η Θεά μου είπε πως όλα τούτα ήταν ένα παραμύθι και μου ‘ξιστόρησε την αλήθεια. Ζήσαμε χρόνια και χρόνια μέσα στο ψέμα, μέσα στους μύθους που μάθαιναν τα νιάτα στα σχολεία. Αντί να διδάσκουν πως να αγαπάνε τους ανθρώπους, πως να ερωτεύονται, εκπαίδευαν στα όπλα τους άντρες και τους έλεγαν πως σκοτώνοντας, η πατρίδα θα τους ανταμείψει γιατί υπερασπίζονται την τιμή και την υπόληψη της. Ντύθηκαν οι ρωμιοί στο χακί, ντύθηκαν και οι δικοί μας. Εμείς πιτσιρίκες, πρώτη φορά βλέπαμε δικούς μας ντυμένους στην πράσινη στολή και το όπλο στον ώμο, τρέχαμε ξοπίσω τους να τους ερωτευθούμε και να καμαρώνουμε δίπλα τους. Βέβαια κανείς δε ρώτησε τις μάνες, αν ήθελαν να αναζητούν τα παιδιά τους στα πηγάδια ή σε ομαδικούς τάφους. Εμένα η μάνα μου αγαπούσε όλο τον κόσμο, αγαπούσε όλους τους τόπους. Ποτέ δεν την άκουσα να πει «αυτό ανήκει σε μας» και ότι κανένας άλλος που μιλά άλλη γλώσσα ή πιστεύει σε ένα άλλο θεό, δεν έχει δικαίωμα να μένει δίπλα μας. Ζούσαμε στο φτωχικό μας στην Πάφο και αυτό ήταν όλη η Κύπρος. Γνώριζα από μικρή όλο το νησί, γνώρισα πολλούς νέους από πολλά χωριά. Πες την αλήθεια, Χότζα μου, όσο σκληρή κι’ αν είναι είτε για τους Ρωμιούς είτε για του Τούρκους. Ίσως κάποτε συνέλθουν από το αφιόνι που τους πότισαν. Είπα στην Αφροδίτη για ταμπέλες και επίθετα και αυτή μου απάντησε:

- Ξέρεις πόσους πολιτικούς και αθώους πολίτες εξοστράκισε η πλειοψηφία στην αρχαία Αθήνα, πόσους αντιπάλους τους δολοφόνησαν οι βυζαντινοί αυτοκράτορες και πόσους φιλόσοφους, ποιητές και πνευματικούς ανθρώπους αποκεφάλισε, έπνιξε στη θάλασσα του Μαρμαρά ή και παλούκωσε ο Σουλτάνος;

- Αυτά μου είπε να σου πω για να τα μεταφέρεις στους ανθρώπους.

***************************************

Ο γέρο χότζας, Άχμετ εφέντης δεν θυμάται, αν διάβασε τους στίχους από το Κοράνι ή όχι. Τόσο πολύ επηρεάστηκε από αυτή τη συνομιλία, από όλα όσα του διηγήθηκε η Τζεμαλιέ που δεν κατάλαβε πως πέρασε η ώρα. Βίωσε ο ίδιος πολλά από τα λεγόμενα που του είπε το βαμπίρ της νεκρής, αλλά ποτέ δεν τα έβαλε σ’ αυτή τη σειρά. Θυμάται μόνο πόσο έκλαιγε για τους αδικοχαμένους πατεράδες, νέους, μητέρες και παιδιά που έθαβε συνέχεια. Δεν ξέρει τι να πει τώρα σ’ αυτούς τους ανθρώπους που θα συναντήσει. Θέλει να τους πει ότι συνομίλησε με τη Τζεμαλιέ, ότι άκουσε την ιστορία της, πως εδώ και χιλιάδες χρόνια τριγυρνά σ’ αυτή τη γης και βοηθά τους ανθρώπους και πως τελικά ζητά να απελευθερωθεί από τα δεσμά του ταξίμ για να φύγει με ήρεμη τη συνείδηση από τούτη της γης. Κανείς, όμως δεν θα τον πιστέψει, αφού η Τζεμαλιέ σκοτώθηκε πριν μισό αιώνα. Θα είναι, όμως και μεγάλη ντροπή ένας Χότζας να μιλά ή να οραματίζεται μια πουτάνα και να πολύ περισσότερο να μεταφέρει τα μηνύματα της. Φοβάται πως θα τον χλευάσουν, ότι θα ντροπιάσει την οικογένεια του, τα παιδιά του….

Η Τζεμαλιέ τον πήρε από το χέρι και κάθισαν στα σκαλοπάτια έξω από το τζαμί. Είχε ακόμα να του διηγηθεί... και άρχισε από την αρχή, από τότε που οι Κύπριοι ήταν Ετεοκύπριοι και όχι Έλληνες, από τότε που υπήρχαν άνθρωποι σ’ αυτό τον τόπο, και του ‘λεγε την ιστορία τους, μιλούσε για το χαρακτήρα τους, εξιστορούσε τους έρωτες των ανθρώπων και τις καταστροφές, για να κλείσει τον κύκλο της ζωής της με τη δολοφονία της...

Σημειώσεις:

(α) Αυτό το κείμενο γράφτηκε με την ευκαιρία της επετείου των γεγονότων του 1963.

(β) Η Τζεμαλιέ μαζί με τον Ζεκκί Χαλίλ ήταν οι πρώτοι νεκροί που αναίτια δολοφονήθηκαν από ελληνοκύπριους αστυνομικούς το Δεκέμβρη του 1963. Έτσι ξεκίνησαν τα γεγονότα και η διχοτόμηση της χώρας μας.

1. Γεσιηλάτα – πράσινο νησί (τουρκική λέξη)

2. Κερχανέ – μπορδέλο (τουρκ.)

3. καφκά – καυγάς (τουρκ.)

4. Δκιαλέεις –επιλέγεις

5. Ερώτημα που έθεσε ο Πόντιος Πιλάτος στο Χριστό. Για την ιστορία του ερωτήματος, υπενθυμίζουμε ότι είναι η απάντηση του Πιλάτου στα λόγια του Χριστού: «ήρθα στον κόσμο για να διαλαλήσω την αλήθεια».

6. Ταξίμ – διαμοιρασμός, στην Κύπρο προσδιορίστηκε ως διχοτόμηση (τουρκ.)

7. Τσεγκέλι (τουρκ.)

8. Ονομάστηκε έτσι από τον Αρμένη που ‘φτιαχνε λουκουμάδες.

9. Έτσι περιφρονητικά ονομάζουν οι τουρκοκύπριοι τους εκ Τουρκίας.

10. Συπρί- αρχαία ονομασία της Κύπρου.

Στις φωτογραφίες:

1. αριστερά η Τζεμαλιέ και δεξιά η φίλη της Χαβά.

2. Ο Ζεκκί Χαλήλ και η γυναίκα του σε φωτογραφία ημ. 1/10/1961.

----------------------------------------------------

Τα πραγματικά γεγονότα για τη δολοφονία της Τζεμαλιέ και του Σεκκί χωρίς το μύθο.

Ύστερα από παράκληση πολλών αναγνωστών του κειμένου μου για την Τζεμαλιέ με παρακάλεσαν να γράψω τα πραγματικά γεγονότων όπως αυτά εξελίχθηκαν εκείνη τη νύχτα, που αποτέλεσε την αφορμή για έναρξη των δικοινοτικών συγκρούσεων και όπως ορθά χαρακτήρισε τα γεγονότα ο δημοσιογράφος Μακάριος Δρουσιώτης «πρώτη διχοτόμηση» (τίτλος του βιβλίου του: «Η Πρώτη Διχοτόμηση 1963-1964).

- Ο Χασάν χότζας είναι υπαρκτό πρόσωπο, ήταν ο χότζας του τζαμιού για δεκαετίες. Η ιστορία για τον θανόντα χότζα την εποχή της κατάκτησης της Λευκωσίας και πως έμπαινε στο τζαμί τη διηγήθηκε ο χότζας σε κάποιον τ/κ κάτοικο τότε της περιοχής, ο οποίος μου τη διηγήθηκε.

- Η Τζεμαλιέ καταγόταν από την Πάφο, εργάστηκε για λίγο σε πορτέλο στη Λεμεσό, της κακοσυμπεριφέρονταν και έτσι κατέληξε στη Λευκωσία. Παντρεύτηκε σε ηλικία 14 χρονών και απέκτησε μια κόρη. Όταν η κόρη της έμαθε για το θάνατο της μητέρας της έπαθε ψυχολογικό σοκ και εμφάνισε ζάχαρο. Παντρεύτηκε και αυτή στα 14 της χρόνια και απέκτησε μια κόρη. Όταν έγινε 21 χρονών τυφλώθηκε από το σάκχαρο. Η κόρη της δεν παντρεύτηκε και αφιερώνει όλη την προσοχή της στην μητέρα της. Ζουν στην περιοχή Χαμίτ Μάντρες. Αρνήθηκαν να έχουν οποιαδήποτε συνομιλία μαζί μου.

- Ο Ζεκκί γεννήθηκε στη Λευκωσία. Οι γονιοί του είχαν καφενείο απέναντι από το τζαμί Σαλαμίγιε (την Αγιά Σοφία). Όταν τελείωσε το σχολείο βοηθούσε τους γονείς του στο καφενείο. Συμπληρώνοντας τα 19 του χρόνια, του αγόρασαν ταξί και εργαζόταν ως ταξιτζής. Παντρεύτηκε στη Λευκωσία και απέκτησε μια κορούλα. Με τη δολοφονία του η κόρη του έμεινε με τη γιαγιά της και η γυναίκα του ξαναπαντρεύτηκε. Η κόρη του παντρεύτηκε και απέκτησε δυο παιδιά: ένα αγόρι και ένα κορίτσι. Ζει στην περιοχή της Κέρμια Λευκωσίας. Ο σύζυγος της πέθανε πρόσφατα –ήταν δάσκαλος στο επάγγελμα. Ο Ζεκκί ήταν μέλος της ΤΜΤ ίσως και γνωστός στην αστυνομία Λευκωσίας, που διοικητής της ήταν ελληνοκύπριος. Κατείχε πιστόλι που παρέδωσε σύμφωνα με αξιόπιστες πληροφορίες την προηγούμενη μέρα, όπως είχε διατάξει η ηγεσία της οργάνωσης.

- Η ΤΜΤ λίγο πριν από τα γεγονότα που ξεκίνησαν το βράδυ της 20ης προς την 21 Δεκεμβρίου 1963 με διαταγή της καλούσε όλα τα μέλη της να παραδώσουν τα όπλα, επειδή έλαβε την πληροφορία, ότι οι ελληνοκύπριοι λόγω των Χριστουγέννων ανέβαλαν την επίθεση εναντίον τους για τον Απρίλη του επόμενου χρόνου. Αυτή η είδηση δημοσιεύθηκε στις ελληνοκυπριακές εφημερίδες τον Απρίλη του 1964.

- Οι ελληνοκύπριοι είχαν ήδη αρχίσει από το 1961 να ετοιμάζονται για ανατροπή των συμφωνιών της Ζυρίχης-Λονδίνου. Σύμφωνα με πληροφορίες μου ήδη είχαν αρχίσει να εκπαιδεύονται οι πρώτες ένοπλες ομάδες και συναντήσεις των μελών τους γίνονταν στα υπόγεια της αρχιεπισκοπής. Το καλοκαίρι του 1963 έγιναν ασκήσεις επί χάρτου με σκοπό την εξουδετέρωση των τουρκοκυπρίων, στην εξοχική κατοικία του Προέδρου στο Τρόοδος, σύμφωνα με τα γραφόμενα του πρεσβευτή της Ελλάδας στην Κύπρο Άγγελου Βλάχου στο βιβλίο του «Δέκα χρόνια κυπριακού» σελ. 274.

- Την 20ή Δεκεμβρίου ο φίλος της Τζεμαλιέ ήλθε στη Λευκωσία από την Πάφο επειδή εργαζόταν εκεί δασοφύλακας. Το βράδυ πήγαν σε ταβέρνα και επιστρέφοντας αργά είδαν δυο τουρκοκύπριους να καυγαδίζουν και ακολούθως συνεπλάκησαν με δυο αστυνομικούς. Ακούστηκαν φωνές και μαζεύτηκε πολύς κόσμος, βασικά τουρκοκύπριοι του Ταρτακαλά. Ο καυγάς γινόταν στην οδό Ερμού στη διασταύρωση με την οδό Πενταδακτύλου. Όταν πλησίασε η Τζεμαλιέ είδε το Ζεκκί να δέρνεται με ένα αστυνομικό. Ο Ζεκκί όπως κάποιοι ισχυρίζονται διετέλεσε φίλος της για ένα διάστημα, χωρίς αυτό να επιβεβαιώνεται και πιθανόν να είναι σωστή αυτή η εκδοχή. Η Τζεμαλιέ έβγαλε τα ψηλοτάκουνα παπούτσια που φορούσε και όρμησε εναντίον του αστυνομικού και άρχισε να τον κτυπά στο κεφάλι. Σε λίγο εμφανίστηκαν ενισχύσεις από την αστυνομία της Πύλης Πάφου. Κάποιος που φορούσε καμπαρτίνα ανέσυρε από αυτήν όπλο και πυροβόλησε τον Ζεκκί και την Τζεμαλιέ χωρίς να καταβάλει οποιαδήποτε προσπάθεια διαχωρισμού των εμπλεκομένων στον καυγά. Ο Ζεκκί πέθανε αμέσως, η Τζεμαλιέ πέθανε τις πρωινές ώρες στο νοσοκομείο όπου μεταφέρθηκε.

- Η ΤΜΤ είχε καλέσει με διαταγή της όλους τους τ/κ άμα η αστυνομία συλλάμβανε μέλη της ΤΜΤ ή άλλους τ/κ να αρχίζουν να φωνάζουν να μαζεύονται γύρω από την αστυνομία και να προσπαθούν να αποσπάσουν τον συλλαμβανόμενο.

- Σύμφωνα με πληροφορίες ο Π. Γιωρκάτζης υπουργός τότε των εσωτερικών, είχε δώσει οδηγίες όπως μετά τα μεσάνυχτα οι αστυνομικοί να περιπολούν γύρο από την τουρκική συνοικία της Λευκωσίας και να ελέγχουν όλους τους διερχομένους και να τους συλλαμβάνουν αν οπλοφορούν. Στόχος του ήταν ο αφοπλισμός της ΤΜΤ και η δημιουργία κλίματος φοβίας στην τουρκοκυπριακή κοινότητα.

- Για το θάνατο των δυο είχε εκδοθεί αστυνομικό ανακοινωθέν που δεν διευκρινίζεται πως φονεύθηκαν. Ούτε και θανατική ανάκριση ακολούθησε. Στο ανακοινωθέν της αστυνομίας υπάρχουν αρκετά σκοτεινά σημεία. Ο θάνατος τους αποδίδεται σε αδιευκρίνιστες συνθήκες.

Σημείωση:

Οι έγχρωμες φωτογραφίες του κοιμητηρίου με τους τάφους της Τζεμαλιέ και του Ζεκκί, παραχωρήθηκαν από τον Κυριάκο Γεωργίου από το Αμπελικού.

---------------------------------------------------------------

21η Δεκεμβρίου, 1963

ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΗ ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΙΣ

Περί τήν 2.10 πρωϊνήν ωραν της σήμερον, Αστυνομική περίπολος ανέκοψε αριθμόν Τουρκοκυπρίων εις τήν όδόν Ερμού, παρά τόν Σύλλογον " Όλυμπιακός" καί έζήτησαν παρ' αύτών, τάς ταυτότητας των προς ελεγχον. Ούτοι ηρνήθησαν νά παρουσιάσουν ταύτας αντ' αύτο δέ ήρχισαν νά φωνάζουν ότε συνεκεντρώθησαν πολλοί Τούρκοι καί ήκολούθησε αναταραχή.

Ένώ οι αστυνομικοί προσεπάθουν νά επιβάλουν τήν τάξιν άγνωστος εκ του πλήθους ήνοιξε πυρ κατ’ αυτών. Οι αστυνομικοί έπυροβόλησαν τότε προς τήν κατεύθυνσιν του προσώπου τό όποίον έπυροβόλει καθαυτών καί άπεσύρθησαν διά νά καλέσουν ενισχύσεις. Αύται αφίχθησαν εντός βραχέος χρονικού διαστήματος ότε ή κατάστασις ετέθη ύπό ελεγχον.

Αργότερον είς τήν σκηνήν του επεισοδίου ευρέθη νεκρός ό εκ Λευκωσίας Ζεκκή Χαλήλ, ηλικίας 25 ετών. Σοβαρώς τραυματισμένη ευρέθη ωσαύτως ή Σαλιχέ Χασάν, ωσαύτως εκ Λευκωσίας, ήτις διεκομίσθη εις τό Γενικόν Νοσοκομείον Λευκωσίας όπου αργότερον υπέκυψεν είς τά τραύματά της.

Περί τήν 3.20 π.μ., καθ'ον χρόνον ή Αστυνομία εΰρίσκετο είς τήν σκηνήν του επεισοδίου, έξ αυτοκινήτου διερχομένου διά της οδού Έρμου ήνοίχθη πυρ δι' αύτομάτου όπλου αποτέλεσμα

του οποίου υπήρξε ό τραυματισμός Έλληνος Αστυνομικού. Οι αστυνομικοί ανταπέδωσαν τό πυρ, τό εν λόγω δέ αυτοκίνητον άνευρέθη αργότερον έγκαταλελειμένονείς μικράν άπόστασιν εκ της σκηνής του επεισοδίου. Τούτο υπέστη ζημίας εκ σφαίρας.

Τήν 5.30 π.μ. οι Μάξιμος Γεωργίου καί Ένβέρ Ηεχμέτ, αμφότεροι εκ Λευκωσίας, ευρέθησαν τραυματισμένοι πλησίον της οδού Ερμού καί μετεφέρθησαν είς τό Γενικόν Νοσοκομείον Λευκωσίας.

Περί τήν 9.50 π.μ. περιπολικόν αύτοκίνητον της Αστυνομίας συνοδεύον τόν Ύπουργόν Συγκοινωνιών καί Έργων, όστις μετέβαινε δι' έργασίαν εις τό Τμήμα ΔημοσίωνΈργων, υπέστη

έπίθεσιν διά ράβδων, λίθων καί φιαλών ύπό μεγάλου αριθμού μαθητών τού Τουρκικού Λυκείου είς τήν όδόν Ίλαρίωνος. Τά αυτοκίνητα άνεκόπησαν καί οι μαθηταί επρόκειτο νά έπιβούν τού αστυνομικού αυτοκινήτου καί νά αφοπλίσουν τους αστυνομικούς ότε οι αστυνομικοί έρριψαν τρείς πυροβολισμούς. Αποτέλεσμα τούτων ύπήρξεν ό ελαφρύς τραυματισμός δύο μαθητών.

Εντός της πόλεως διεξάγονται περιπολίαι ή κατάστασις δε ευρίσκεται υπό ελεγχον»

/ΤΧ

Αρχιεπίσκοπος, πολιτική και πολιτικοί

2011-12-14T15:57:00.004+02:00

Όλες οι ηγεσίες των κομμάτων λένε: «ο αρχιεπίσκοπος έχει λόγο στο εθνικό αλλά δεν πρέπει να ανακατεύεται στην πολιτική». Αυτή η θέση είναι λανθασμένη. Ο αρχιεπίσκοπος δεν πρέπει και δεν επιτρέπεται να ανακατεύεται στην πολιτική. Να ασχολείται μόνο με τα υπερβατά που εκπροσωπεί. Έτσι θεωρώ ότι πρέπει να είναι η απάντηση των πολιτικών έναντι στις πολιτικές διαθέσεις του αρχιεπισκόπου. Από την άλλη όμως γεννιέται ένα πρόβλημα, αν τηρήσουν την πιο πάνω θέση οι ηγεσίες των κομμάτων: θα χάσουν το βήμα των κυριακάτικών ομιλιών τους. Ως γνωστό, κάθε θύμα της δικοινοτικής σύγκρουσης ανακηρύχθηκε «ήρωας», γι’ αυτό και είμαστε μια ηρωοπαραγωγός χώρα. Προς τέρψη των πολιτικών οι ήρωες πληθαίνουν με τις ταυτοποιήσεις DNA των αγνοουμένων ως αποτέλεσμα της πολιτικής τρέλας των τότε πολιτικών ηγεσιών της ελληνοκυπριακής κοινότητας του 1974. Γι’ αυτό είναι αναγκαίος ένας πολιτικός για να εκφωνήσει τον πολιτικό λόγο και να υπογραμμίσει τον ηρωισμό του θύματος, μήπως και οι δικοί του αναζητήσουν τους πολιτικούς υπεύθυνους της τραγωδίας. Οι γονείς και οι συγγενείς των ηρώων δεν ζητούν ποτέ το λόγο από τους πολιτικούς γιατί χάθηκε ο δικός τους, επειδή θα μειωθεί το επίπεδο κατάταξης του ηρωισμού του θύματος. Ο λόγος όμως των πολιτικών εξαρτάται αν η εκκλησία θα τους δώσει τον άμβωνα. Έτσι λοιπόν, παρατηρείται η αμφίβολης σκέψης τοποθέτηση των πολιτικών με το «ναι έχει λόγο για το εθνικό» αλλά «δεν έχει λόγο για το πολιτικό». «Κουρουφέξαλα», θα έλεγε ο μακαρίτης ο παππούς μου ο ΧατζηΚωστής από την Αφάνεια, που έγραφε γραμμές αντί αριθμούς, αυτούς που του χρωστούσαν επειδή ήταν ένας αγράμματος μπακάλης. Η κοινωνία μας σήμερα και γράμματα ξέρει και κριτική σκέψη έχει –όση έχει. Δεν κοροϊδεύεται από τέτοιες ασυναρτησίες των πολιτικών, που θέλουν να τα έχουν καλά με την εκκλησία για να τους θηλάζει πολιτικά, οικονομικά και με ψήφους των φανατικών οπαδών της.

Από την αριστερή μας κυβέρνηση ανάμενα να πάρει κάποια μέτρα που θα διαμόρφωναν ένα διαφορετικό περιβάλλον, το οποίο θα δημιουργούσε άλλες πολιτικές συνήθειες, ή τουλάχιστον δεν θα καλλιεργούσε τη θρησκευτική πίστη. Ανάμενα ότι θα αφαιρούσε από το πρωτόκολλο του κράτους τον αρχιεπίσκοπο και τους άλλους ιεράρχες, θα απάλλασσε το κράτος από τους μισθούς των παπάδων, θα προχωρούσε σε τέτοιες αλλαγές που η κοινωνία σταδιακά θα απελευθερωνόταν από το θρησκευτικό φανατισμό, αλλά και την ανέγερση εκκλησιών, που έχουν αριθμητικά πολλαπλασιαστεί, όπως τα περίπτερα της γειτονιάς. Δυστυχώς η κυβέρνηση προτίμησε όχι μόνο να μην αγγίξει το εκκλησιαστικό κατεστημένο, αλλά αντίθετα είδαμε και τον Πρόεδρο να μας απαγγέλλει το «Πιστεύω» στην εκκλησία στο Κελλάκι. Είναι δικαίωμα του προέδρου να είναι θρήσκος, να εκκλησιάζεται, και να έχει κρεμμασμένο στο εξοχικό του και τον Λένιν, όπως είχε και ο μακαρίτης ο Χασανάκης από την Κοράκου τον Στάλιν και τον Χίτλερ, τον έναν δίπλα στον άλλον, γιατί ήταν μεγάλοι άντρες έλεγε. Όμως δεν έχει το δικαίωμα να μετατρέπει σε θέαμα την παρουσία του στην εκκλησία. Σ’ αυτή την περίπτωση, η πολιτική και η θρησκεία λειτούργησαν ως συγκοινωνούντα αγγεία.

Οι πολιτικοί μας μιλούν για «εθνικό» και πολιτική. Δεν θα αναλύσω τι είναι πολιτική, παρόλο που οι πολίτες θα μπορούσαν να ισχυριστούν ότι είναι η καθημερινή σύγκρουση των πολιτικών και η ασυμφωνία τους πάνω σε όλα τα ζητήματα. Γι’ αυτό και οι πολίτες αποστασιοποιούνται της πολιτικής, αφήνουν τους πολιτικούς να ζουν στον κόσμο τους κι’ αυτοί στο δικό τους. Παραγωγή ιδεών και κατ’ επέκταση πολιτικής, δεν υπάρχει, έχουν στερέψει από την πηγή που λέγεται εγκέφαλος των πολιτικών. Ούτε στην αριστερά, ούτε και στη δεξιά. Δεν αναφέρομαι στο Κέντρο που είναι μια εντελώς στείρα πηγή, χυδαία εθνικιστική κι’ αν βρεθεί κάποια σταγόνα νερό είναι πικρό «ζεχίρι», όπως λέμε στην κυπριακή διάλεχτο (από την τουρκική λέξη ζεχίρ που σημαίνει δηλητήριο), όπως το νερό του πηγαδιού που υπήρχε δίπλα από το σύλλογο της αριστεράς του χωριού μου, που ούτε για πότισμα δεν χρησίμευε. Μόνο για να ραντίζονται οι αυλές και τα ξεπόρτια των σπιτιών. Είναι κρίμα που η κυπριακή κοινωνία ταλαιπωρείται από τους εξ επαγγέλματος πολιτικούς. Μα είναι όλοι; Μήπως το απολυτοποιείς; Αυτό οπωσδήποτε θα το πουν κάποιοι. Όχι, δεν είμαι απόλυτος σ’ αυτή τη θέση, επειδή υπάρχουν πολιτικοί που αρνούνται να χρησιμοποιούν μόνιμα τον άμβωνα ως μέσον άσκησης πολιτικής και εκφοράς πολιτικού λόγου. Δεν θα αναφέρω τα ονόματα αυτών των πολιτικών, η κοινωνία μας είναι πολύ μικρή και είναι γνωστοί σε όλους.

Έχουμε όμως και το δεύτερο σκέλος του θέματος που ερευνούμε: «δικαιούται ο αρχιεπίσκοπος να μιλά για το εθνικό πρόβλημα». Τι είναι όμως εθνικό πρόβλημα; Αν ρωτήσετε κάποιο μη Κύπριο πολιτικό επιστήμονα θα σας πει: τα κράτη που υποφέρουν από εθνοτικές διαμάχες έχουν εθνοτικό ή εθνικό πρόβλημα και το οποίο θα πρέπει να λύσουν για να μπορέσουν να αναπτυχθούν ως κοινωνία και να διαδραματίσουν ρόλο στη διεθνή πολιτική, ανάλογα βέβαια, με το ειδικό βάρος που έχουν (έκταση εδάφους, πληθυσμό, οικονομικά μεγέθη κλπ). Στην Κύπρο κατά διαβολική σύμπτωση(;), η έννοια «εθνικό πρόβλημα» τυγχάνει να μη συμπίπτει με τον οικουμενικά καθιερωμένο προσδιορισμό. Οι πολιτικοί μας αλλά και ο αρχιεπίσκοπος, όταν αναφέρονται στο εθνικό πρόβλημα δεν αναφέρονται στις σχέσεις των εθνοτικών κοινοτήτων, αλλά στον αλυτρωτισμό των ελληνοκυπρίων, εννοούν την μη ένωση της Κύπρου με την Ελλάδα. Δεν ελίναι τυχαίο που όλα τα μη συνταγματικά όργανα που εγκαθιδρύθηκαν μετά τα γεγονότα του 1963, αποκαλούνται «εθνικά. Δεν είναι τυχαίο που το πρόβλημα διαιωνίζεται από το 1963, επειδή ακριβώς η ανεξαρτησία δεν έλυσε κατά την άποψη των κυπρίων πολιτικών το αποκαλούμενο «εθνικό πρόβλημα», που ήταν η απαίτηση τους για ένωση της Κύπρου με την Ελλάδα. Αυτό εννοεί ο αρχιεπίσκοπος, όταν μιλά για εθνικό πρόβλημα γι’ αυτό και δεν μπορεί να εκφέρει τον «εθνικό του λόγο», έχοντας στο φόντο την κυπριακή σημαία, το κρατικό σύμβολο της Κυπριακής Δημοκρατίας. Στην αρχιεπισκοπή είναι αναρτημένη η ελληνική και η βυζαντινή σημαία, επειδή εκφέρεται από την εκκλησία ο βυζαντινός μεσαιωνικός λόγος. Αυτόν τον αρχιεπισκοπικό λόγο νομιμοποιούν οι πολιτικοί, όταν υποστηρίζουν το δικαίωμα του αρχιεπισκόπου να μιλά για το «εθνικό πρόβλημα». Αυτός ο λόγος δεν μπορεί σήμερα να είναι νομιμοποιημένος, και κατ’ επέκταση δεν μπορεί να αποτελέσει τη βάση της επίλυσης του προβλήματος. Ο αρχιεπίσκοπος θα πρέπει να περιοριστεί στα εκκλησιαστικά του καθήκοντα και αν επιθυμεί να πολιτευτεί δεν έχει παρά να κατέβει στον πολιτικό στίβο ως πολίτης και όχι ως καλόγερος φέροντας το ύπατο αξίωμα της εκκλησιαστικής κάστας των καλόγηρων, ο οποίος ούτε εκλέγεται ούτε και έχει καμιά σχέση με την κοινωνία των πολιτών.

Η ώρα της υπέρβασης

2011-12-07T20:12:00.003+02:00

Το πρώτο βήμα έχει γίνει σε σχέση με τη συνεργασία Κυβέρνησης και Δημοκρατικού Συναγερμού για τα θέματα της οικονομίας. Ένα βήμα που μερικά χρόνια ή και μέχρι πρόσφατα δεν μπορούσε κάποιος να προβλέψει. Όμως οι συγκυρίες αλλάζουν μέρα με τη μέρα, τα προβλήματα διογκούνται και υπόβαλαν την αναγκαιότητα της συνεργασίας δεξιάς/κομμουνιστικής αριστεράς. Το «χάος» που κάποτε χώριζε το ΑΚΕΛ από το ΔΗΣΥ έχει εκμηδενιστεί και τα εξανάγκασε να συνεργαστούν, επειδή τέθηκε το δίλημμα: ή θα αποφασίζει για την οικονομία της χώρας μας το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο ή η κυπριακή κυβέρνηση. Το δίλημμα και η κρίσιμη οικονομική κατάσταση όπως έχει, διαμόρφωσε το αποτέλεσμα: τη συνεργασία, που οπωσδήποτε περικλείει συμβιβασμούς και από τις δυο πλευρές. Η κοινωνία μας αναμένει ότι όλα θα εξελιχθούν ομαλά, ότι θα ληφθούν επιτέλους οι αναγκαίες αποφάσεις και πως η Κύπρος θα οδηγηθεί και πάλι σε ρυθμούς ανάπτυξης και ευημερίας.

Όμως, όπως είπε ένας φίλος το να θέσουν την Κυπριακή Δημοκρατία ή όχι κάτω από τη διοίκηση του ΔΝΤ και των ευρωπαϊκών θεσμικών οργάνων ίσως να μην είναι τόσο μέγιστης σημασίας, δεν αποτελεί και έγκλημα, εφόσον ένα μέρος της οικονομικής κυριαρχίας των κρατών μελών και της Κυπριακής Δημοκρατίας, θα μεταβιβαστεί σταδιακά στα κεντρικά ευρωπαϊκά όργανα. Την Κύπρο όμως, την ταλανίζει το πολιτικό πρόβλημα που παραμένει από το 1963 άλυτο, είτε με την αδιαλλαξία της ελληνοκυπριακής είτε της τουρκοκυπριακής ηγεσίας. Σ’ αυτό το πρόβλημα δυστυχώς η σημερινή κυβέρνηση δεν έχει θέσει χρονοδιαγράμματα. Δογματικά παραμένει στα «όχι» αδιαφορώντας ότι ο χρόνος έχει εκπνεύσει, εδώ και μερικές δεκαετίες. Με το νέο χρόνο η κυβέρνηση και η πολιτική ηγεσία της ελληνοκυπριακής κοινότητας θα βρεθεί προ των ευθυνών της. Ο γ.γ. του ΟΗΕ αλλά και ο κ. Ντάουνερ με τα διάφορα υπονοούμενα ή και παραλειπόμενα των δηλώσεων τους αφήνουν να νοηθεί, ότι είναι η τελευταία ευκαιρία διευθέτησης του κυπριακού προβλήματος, ότι θα κηρυχθεί ανεπίλυτο και ότι ο ΟΗΕ θα σταματήσει κάθε ενέργεια προς αυτή την κατεύθυνση. Η διχοτόμηση που κάποτε ήταν αδιανόητη θα γίνει πραγματικότητα. Το πλέον πιθανόν να προταθεί η σύσταση συνομοσπονδίας, δηλαδή η σύναψη συμφωνίας που θα αφορά την εξωτερική πολιτική και το συντονισμό της ανάπτυξης των δυο οικονομιών και τη συνεργασία τους με την ΕΕ.

Είναι η ώρα λοιπόν, ακόμα μιας ιστορικής υπέρβασης, όπως έγινε και στην οικονομία. Αυτή τη φορά, θεωρώ ότι είναι υποχρέωση του ΑΚΕΛ και του κ. Δ. Χριστόφια να αναλάβουν την πρωτοβουλία. Να καλέσουν τον κ. Ν. Αναστασιάδη και την ηγεσία του ΔΗΣΥ το συντομότερο δυνατόν και να διαβουλευτούν για τις ενέργειες και τις αποφάσεις που θα πρέπει να λάβει η δική μας πλευρά. Έτσι και αλλιώς ο κ. Δ. Χριστόφιας και να καταλήξει σε συμφωνία για ρύθμιση του προβλήματος είναι δύσκολο να την περάσει μέσα από διαδικασία δημοψηφίσματος χωρίς την συγκατάθεση του Δημοκρατικού Συναγερμού. Αν ο Πρόεδρος και το ΑΚΕΛ θεωρούν ότι θα φέρουν προ τετελεσμένων την ηγεσία του ΔΗΣΥ και να του φορτώσουν αυτή τη φορά το «όχι» που είπαν οι ίδιοι στο προηγούμενο δημοψήφισμα σφάλλουν οικτρά. Αλλά αν η ηγεσία του ΑΚΕΛ και ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας δεν προβούν σε τέτοια ενέργεια, είναι πολιτική ευθύνη του κ. Ν. Αναστασιάδη να αδράξει την ευκαιρία και να ζητήσει από τον Πρόεδρο να τον δεχτεί για να συζητήσουν όχι τις εξελίξεις αλλά συγκεκριμένα βήματα για ρύθμιση του προβλήματος.

Η ηγεσία του ΔΗΚΟ, της ΕΔΕΚ και του ΕΥΡΩΚΟ δεν υπάρχει περίπτωση να συμφωνήσουν σε οιοδήποτε θέμα για επίλυση του προβλήματος. Ο εν δυνάμει σύμμαχος του ΑΚΕΛ και του κ. Δ. Χριστόφια είναι ο Ν. Αναστασιάδης και ο ΔΗΣΥ. Η ηγεσία του ΑΚΕΛ και ο κ. Χριστόφιας ας αφήσουν στο περιθώριο το «χάος που τους χωρίζει από το ΔΗΣΥ» ας διανοίξουν δρόμους συνεννόησης μαζί του. Ο λαϊκισμός που εκφράστηκε από τα χείλη της ηγεσίας του ΑΚΕΛ σε σχέση με τα οικονομικά μέτρα και παρ’ ολίγο να ανατινάξει τη διαδικασία στα εξόν συνετέθη, δεν μπορεί να αποτελέσει τη βάση της πολιτικής του για επίλυση του. Η Κύπρος είναι διχοτομημένη και έμεινε μόνο η νομική της αναγνώριση, αν δεν υπάρξουν θετικά αποτελέσματα στη συνάντηση του Γενάρη. Είναι επείγον, οι δυο μεγάλοι πρωταγωνιστές της πολιτικής ζωής της χώρας να συνεννοηθούν και να προχωρήσουν αποφασιστικά στην επεξεργασία κοινής πολιτικής που θα δώσει ελπίδες ρύθμισης του κυπριακού πριν είναι πολύ αργά.

Οι Τουρκοκύπριοι συντυχάννουσιν ελληνικά

2011-11-20T20:33:00.001+02:00

Παρουσίαση του βιβλίου του Τάκη Μιχαήλ: «Τα παιδιά της Κυριακής»

2011-11-09T10:59:00.003+02:00

Παρουσίαση βιβλίου

Τάκης Μιχαήλ: «Τα παιδιά της Κυριακής»

Πάνε τώρα χρόνια και η σκηνή παραμένει ζωντανή στη θύμηση. Σα σίφουνας ο Τάκης μπαίνει στα γραφεία της ΕΔΟΝ Λεμεσού, για τη συνεδρία μας. Ήταν η πρώτη εμπειρία μετά τις σπουδές μου. Ο Τάκης μίλησε στη συνεδρία. Τρεχάτο νερό η κουβέντα του. Εγώ με PH.D στο χέρι, γεμάτος αυτοπεποίθηση ήρθα να καθοδηγήσω τη συνεδρία. Και έλεγε, έλεγε κουβέντες και προτάσεις. Όσο μιλούσε εγώ σκεφτόμουν τον Ηράκλειτο που έλεγε: «Εις εμοί μύριοι εάν άριστος ή» (Ένας για μένα ισοδυναμεί με δέκα χιλιάδες αν είναι άριστος»). Ο Τάκης είναι ένα γάργαρο ποτάμι, που όλο τρέχει, τρέχει και δεν το προλαβαίνεις. Οι φίλοι και οι συνεργάτες του τον άκουαν με προσοχή. Εμένα μέπιασε φόβος. Τι να πω μετά απ’ όλα όσα είπε ο Τάκης; Έτσι ήταν η πρώτη μου επαφή με τον Τάκη.
Το βιβλίο που έχουμε στα χέρια μας είναι το ποτάμι -ο Τάκης. Νέος όπως και τότε, με μια γλώσσα ζωντανή, όπως την ακούμε καθημερινά, χωρίς φκιασίδια, χωρίς επιλεγμένες και ξενόφερτες λέξεις, ακατανόητες και δύσπεπτες για το πολύ κόσμο, όπως συνήθως γράφουμε εμείς που λέμε πως κατέχουμε διπλώματα και εκδίδουμε πολλά βιβλία, που νομίζουμε ότι είναι υποχρέωση των πολιτών να τα διαβάσουν και να κατανοήσουν ότι γράφουμε. Το βιβλίο του Τάκη το πήρα στα χέρια μου και το διάβασα μονορούφι χωρίς να πνιγώ. Δεν θα πω ότι ένοιωσα ευχαρίστηση όταν γύρισα την τελευταία σελίδα. Αντίθετα λυπήθηκα πολύ που σταμάτησα να βλέπω εικόνες που να γεμίζουν το είναι μου, που να με παίρνουν σε χρόνους παλιούς, που να θυμίζουν και σε μένα τα παιδικά μου χρόνια στο χωριό μου. Το βιβλίο του Τάκη είναι ένα κινηματογραφικό φιλμ. Κάθε εικόνα με το δικό της φόντο και τα κύρια πρόσωπα δράσης. Η διαδοχή εικόνων γίνεται με τόση ένταση, σε τέτοιο πλούτο χρωμάτων στο φόντο και καταιγισμό ιδεών που σε αναγκάζει να μην χάσεις ούτε μια σελίδα. Σε φέρνει σε τέτοια ψυχολογική κατάσταση, σου υποβάλλει τέτοια συναισθήματα που αναγκάζεσαι άθελά σου να γίνεις μέρος της δράσης των πρωταγωνιστών του βιβλίου του. Για την πόλη του, τη γειτονιά του, την οικογένειά του, τα αδέλφια του, τους φίλους του για το κόμμα του και για το δικαίωμα να εκφράζεται ελεύθερα. Οι πρωτοπόρες ιδέες δεν έχουν κομματικό χρώμα κι’ αυτή η οικουμενική θέση που εκφράζει το ελεύθερο πνεύμα του Τάκη μετατρέπεται σε κατηγορία που αποδίδει η λέξη που χρησιμοποιεί: «εκτελεσθείς». Η λέξη «κακία» δεν υπάρχει στο λεξιλόγιο του, ούτε και χαρακτηρίζει αυτούς που του στέρησαν το δικαίωμα της ελεύθερης έκφρασης. Μέσα από το κείμενο του αναβλύζει η μεγαλοψυχία, και ο αυτοσαρκασμός για την πίστη του στα πανανθρώπινα ιδανικά.
Είναι θύμησες που φτερουγίζουν στο μυαλό του που τον κρατάν νέο όπως και τότε και όχι δέσμιο του παρελθόντος. Το βιβλίο δεν είναι αυτοβιογραφία, δεν είναι λογοτεχνικό δοκίμιο δεν είναι πολιτικό κείμενο, αλλά είναι και αυτοβιογραφία και λογοτεχνικό και πολιτικό κείμενο. Και καθόλου δεν έχει επηρεαστεί η ποιότητά του κειμένου του. Περιγράφει τη ζωή και το θάνατο σε μια διαλεκτική ενότητα που σε αφήνει άφωνο. Μιλά με τόση απλότητα γι’ αυτούς που έφυγαν, ο πόνος γίνεται μουσική στην άκρη της πέννας του, οι άνθρωποι ως μέρος της φύσης φεύγουν, και τραγουδά με τόση χαρά γι’ αυτούς που έρχονται και ανανεώνουν τη φύση και την κοινωνία, με ένα τρόπο που σε αφήνει άφωνο, λες και είναι βαθύς γνώστης των φιλοσοφικών προβλημάτων και συζητήσεων. Φοίτησε μόνο μέχρι τη Δευτέρα τάξη του γυμνασίου! Έτσι, «ήλιος εφ’ ημέρηι νέος εστίν» (όπως ο ήλιος είναι κάθε μέρα καινούργιος - Ηράκλειτος), έτσι και ο Τάκης σε κάθε σελίδα του βιβλίου του είναι απρόβλεπτος. Γράφει, συζητεί, ανασκευάζει, αναθεωρεί, διατυπώνει την άποψη του. Αντιγράφει τη δική του ταυτότητα, δίνει το χαρακτήρα του, ένα ποτάμι που είναι δύσκολο να το φτάσεις. Ένα ποτάμι που ξεχειλίζει από ανθρωπιά, από αγάπη και έρωτα για τη ζωή. Ένα ποτάμι με γάργαρο νερό που όταν το συναντήσεις σε προκαλεί να σκύψεις να το πιείς.
Αν αρχίσω να κρίνω σελίδες και εικόνες που περιγράφει είμαι πεπεισμένος ότι θα βεβηλώσω το βιβλίο. Δεν θεωρώ ούτε τον εαυτό μου αρμόδιο να κάνει κάτι τέτοιο. Ο κάθε αναγνώστης μπορεί να το κρίνει, εγώ το μόνο που μπορώ να πω είναι το εξής: σε ζηλεύω φίλε Τάκη που έγραψες εσύ αυτό το βιβλίο και όχι εγώ. Αυτή την ατάκα την έμαθα από τον κοινό μας φίλο, το βαρωσιώτη γιατρό Βάσο Οικονόμου, την οποία υιοθετώ απόλυτα.

Κυριάκος Τζιαμπάζης

ΣΗΜ: Η παρουσίαση του βιβλίου στη Λεμεσό και Λευκωσία θα γίνει σε λίγες μέρες.

Πόστερ με το εξώφυλλο του τελευταίου (μεταφρασμένου στην τουρκική γλώσσα) βιβλίου του Κυριάκου Τζιαμπάζη

2011-10-29T11:39:00.006+03:00

Το πόστερ με το εξώφυλλο του τελευταίου (μεταφρασμένου στην τουρκική γλώσσα) βιβλίου του Κυριάκου Τζιαμπάζη, αναρτημένο στην πρόσοψη του τουρκοκυπριακού εκδοτικού οίκου

Αναγκαία απάντηση στον Σιενέρ Λεβέντ

2011-10-12T18:38:00.020+03:00

Παραθέτουμε πιο κάτω το δημοσιογραφικό διάλογο μεταξύ των αρθρογράφων της εφημερίδας "ΠΟΛΙΤΗΣ", Şener Levent και Κυριάκου Τζιαμπάζη, με αφορμή το άρθρο του τελευταίου με τίτλο: "Πριν ή μετά τη λύση η διανομή του κέρδους από την εξόρυξη πετρελαίου και αερίου" και της πρότασης που περιέχεται σ' αυτό. Στο διάλογο αυτό πήρε μέρος λίγο αργότερα και ο κοινωνιολόγος Τάκης Κονής.

Διάβασα ένα άρθρο που έγραψε ο αγαπητός μου φίλος Κυριάκος Τζιαμπάζης. Με εξέπληξε. Υπέβαλε μια εισήγηση. Να συσταθεί μια δικοινοτική εταιρεία η οποία να επιληφθεί της υπόθεσης της γεώτρησης. Και να αποφασίζει για όλα τα θέματα μέχρι τη λύση. Μετά τη λύση να μεταβιβάσει τις εξουσίες της στην ομοσπονδιακή κυβέρνηση. Σάστισα όταν το διάβασα αυτό. Και μάλιστα πολύ. Με ποιον θα συστήσεις αυτή την εταιρεία αγαπητέ Κυριάκο; Με την κατοχική δύναμη; Μήπως δεν ξέρεις ότι ο βορράς βρίσκεται υπό κατοχή; Γιατί είναι κλειστό εδώ και 37 χρόνια το Βαρώσι; Γιατί υπάρχουν σαράντα χιλιάδες Τούρκοι στρατιώτες στο νησί; Τι είναι αυτές οι εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι που μεταφέρονται από την Τουρκία; Μήπως δεν ξέρεις πως αν συσταθεί μια τέτοια επιτροπή θα τοποθετηθούν σε αυτή οι μαριονέτες της Τουρκίας που βρίσκονται ανάμεσά μας; Ούτε καν στο τραπέζι των συνομιλιών μπορούμε να στείλουμε κάποιον που να εκπροσωπεί τη βούληση της κοινότητάς μας και θα στείλουμε στην εταιρεία πετρελαίου και φυσικού αερίου;

Εξ όσων αντιλαμβάνομαι υπάρχουν ακόμα στο νότιο μέρος της Κύπρου άτομα που δεν αντιλαμβάνονται την κατάσταση στο βορρά. Έβγαλε η γλώσσα μας μαλλιά να εξηγούμε πως καταπατείται από την Τουρκία η πολιτική μας βούληση, αλλά φαίνεται ότι δεν έγινε αντιληπτό ακόμα αυτό. Προτιμούν να μας συμπεριφέρονται σαν να μην βρισκόμαστε υπό κατοχή. Το εθνικιστικό μας μέτωπο μπορεί να νιώθει μεγάλη ικανοποίηση γι’ αυτό. Αλλά μην μετράς εμένα σε αυτούς που νιώθουν ικανοποίηση Κυριάκο. Δεν είμαι τόσο ηλίθιος ώστε να θεωρώ τον εαυτό μου ελεύθερο σε αυτό το στρατόπεδο. Κοίτα τώρα λέω εγώ όπως όλοι πως «μακάρι να είχαμε και εμείς έναν Πολυβίου». Αλλά δεν έχουμε.

Şener Levent

Απόσπασμα από το άρθρο του στην εφημ. ΠΟΛΙΤΗΣ ημερομηνίας 5/10/2011

Με το φίλο Σιενέρ συμφωνούμε στο κύριο: πώς θα καταστεί η πατρίδα μας πραγματικά ανεξάρτητο κράτος απαλλαγμένο από ξένους στρατούς. Διαφωνούμε στην τακτική που πρέπει να ακολουθηθεί για να επιτευχθεί ο στρατηγικός στόχος. Η κριτική του στο άρθρο μου βρίσκεται ακριβώς στη διαφορετικότητα των προσεγγίσεων. Υπέβαλα την πρόταση για δικοινοτική εταιρεία εκμετάλλευσης των θαλάσσιων κοιτασμάτων φυσικού αερίου και υδρογονανθράκων πριν από τη λύση του κυπριακού, επειδή κατά την άποψη μου αυτό θα δημιουργήσει θετικό κλίμα ανάμεσα στις κοινότητες και θα ανατρέψει όλους τους πολιτικούς λόγους που προβάλλει η Τουρκία, υπερασπιζόμενη δήθεν τα συμφέροντα της τουρκοκυπριακής κοινότητας. Αν ο αγαπητός μου Σιενέρ διάβαζε πιο προσεκτικά το άρθρο μου θα πρόσεχε ότι μιλώ για συνεκμετάλλευση του υποθαλάσσιου πλούτου, όπου αυτός βρίσκεται, είτε στο βορρά, είτε στο νότο, είτε στη Δύση. Δηλαδή θα πρέπει να γίνουν έρευνες όχι μόνο στο νότο, αλλά σε όλο το εύρος της Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης του κυπριακού κράτους. Αυτό νομίζω, ότι διέφυγε της προσοχής του, παρόλο που είναι σημαντικό στοιχείο όσον αφορά την αποκατάσταση της κυριαρχίας του μελλοντικού ομοσπονδιακού κράτους. Ας υποθέσουμε ότι η Τουρκία δεν θα επιτρέψει να γίνει αυτό το θετικό βήμα. Θα είναι όμως αναγκασμένη να εξηγήσει όχι μόνο στην τουρκοκυπριακή κοινότητα τη διαφωνία της, αλλά και στη διεθνή κοινότητα προς την οποία απευθύνεται. Η άποψη μου είναι, ότι αντί να οξύνουμε τις σχέσεις των κοινοτήτων, να προσπαθούμε να αναδείξουμε τα κοινά σημεία που μπορούν να τις ενώσουν. Θεωρώ ότι το οικονομικό συμφέρον είναι το κύριο για να αναπτυχθούν και να εδραιωθούν σχέσεις με προοπτικές επίλυσης του κυπριακού. Να αδράξουμε την ευκαιρία και να το αποδείξουμε στην πράξη, ότι επιδιώκουμε τη λύση, αντί να ανατρέχουμε στις αρχές του Διεθνούς Δικαίου και στη βοήθεια τρίτων χωρών, περιπλέκοντας ακόμη περισσότερο το κυπριακό με τα συμφέροντα τους. Θα αναφέρω ένα παράδειγμα: μετά την καταστροφή του ηλεκτροπαραγωγικού σταθμού στο Μαρί και τη συμφωνία του προέδρου του Εμπορικού και Βιομηχανικού Επιμελητηρίου κ. Μαυρομμάτη με τον αντίστοιχο οργανισμό παραγωγής ηλεκτρισμού στην άλλη πλευρά των συρματοπλεγμάτων, για παροχή ηλεκτρισμού προς τους ελληνοκύπριους, βοήθησε ώστε να μην οδηγηθεί η ελληνοκυπριακή κοινότητα σε ολικό μπλακάουτ με απρόβλεπτες οικονομικές συνέπειες. Κάποιοι ελληνοκύπριοι κάτω από τη ψυχολογική επιρροή του εθνικισμού διαμαρτυρήθηκαν γι’ αυτή τη συμφωνία, αλλά σιώπησαν όχι γιατί το ήθελαν, αλλά γιατί αντιλήφθηκαν, ότι οι διαμαρτυρίες τους δεν έβρισκαν ανταπόκριση στην ελληνοκυπριακή κοινωνία. Δεν θα αναλώσω το χώρο στο τι είπε ο αρχιεπίσκοπος και οι άλλοι ομοϊδεάτες του, αλλά θα υπογραμμίσω ότι θεωρώ αυτή τη συμφωνία ως πρότυπο πολλών συμφωνιών που θα έπρεπε οι δυο κοινότητες να επιδιώξουν να υπογράψουν. Έβγαλε μαλλιά η γλώσσα του Γ.Γ. του ΟΗΕ στις συναντήσεις των κυπρίων ηγετών να υπογραμμίζει συνεχώς αυτό το ζήτημα, αλλά δυστυχώς οι ηγέτες μας περιφρονούν αυτή την εισήγηση. Και εγώ ο απλός πολίτης ερωτώ: Γιατί θα πρέπει για παράδειγμα, οι Κύπριοι που μετακινούνται ένθεν και ένθεν το συρματοπλεγμάτων να πληρώνουν δυο ασφάλειες αυτοκινήτων; Τόσο δύσκολο είναι να δημιουργηθεί μια δικοινοτική εταιρεία για να αποφεύγεται το οικονομικό κόστος που πληρώνουν οι Κύπριοι; Και πώς θα κερδίσει η Τουρκία από τέτοιες συμφωνίες; Αν επιτευχθεί συμφωνία αναφορικά με τον υποθαλάσσιο πλούτο, αυτοί που θα διαμαρτυρηθούν και θα διαφωνήσουν με τέτοια συμφωνία είναι οι εθνικιστές και στις δυο κοινότητες, επειδή θα βλέπουν ότι καταρρίπτονται τα κάστρα της αντιπαράθεσης που με την πολιτική τους δημιουργούν για να εμποδιστεί η επανένωση της χώρας μας. Ο εθνικισμός δεν μπορεί να επιβιώσει χωρίς εχθρό, και τέτοια συμφωνία ανατρέπει ένα μεγάλο μέρος του τείχους της καχυποψίας που καλλιεργεί ο εθνικισμός. Οι ελληνοκύπριοι με το νεοεθνικισμό τους υπερασπίζονται την εγκαθίδρυση ενιαίου κράτους που δημιουργήθηκε μετά τα γεγονότα του 1963 και οι τουρκοκύπριοι εθνικιστές από το γεγονός, ότι τέτοιες συμφωνίες θα φέρουν πιο κοντά τις δυο κοινότητες, ανατρέποντας το όραμα του αλυτρωτισμού τους.

Κυριάκος Τζιαμπάζης

-------------------------------

ΚΥΠΡΙΑΚΗ ΑΟΖ, ΚΥΠΡΙΑΚΕΣ ΚΟΙΝ0ΤΗΤΕΣ ΚΑΙ Η ΤΟΥΡΚΙΑ

Υπεβλήθη εισήγηση με άρθρο του Κυριάκου Τζιαμπάζη για τη σύσταση μιας δικοινοτικής εταιρείας που θα διαχειρίζεται θέματα εξεύρεσης και ανόρυξης φυσικού αεριού στην ΑΟΖ της Κύπρου και παρενέβη με αρνητική ή έστω αποθαρρυντική τοποθέτηση ο Σιενέρ Λεβέντ [«ΜΕ ΠΟΙΟ ΘΑ ΙΔΡΥΣΕΙΣ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΚΥΡΙΑΚΟ»… ΠΟΛΙΤΗΣ 5 / 10/ 11] . Βασικό του επιχείρημα η δυσκολία να βρεθεί ΤΚ συνεργασία για μια τέτοια εταιρεία επειδή στην κατεχόμενη Κύπρο κυβερνά η Τουρκία και όχι οι ΤΚ και αφήνει αιχμές πως οι ΕΚ δεν κατανοούν αυτή την πραγματικότητα.

Έβγαλε, λέει, η γλώσσα του μαλλιά να εξηγά την πιο πάνω τοποθέτηση του σε άτομα «στο νότιο μέρος της Κύπρου» που δεν αντιλαμβάνονται την κατάσταση κατοχής και ελέγχου … «στο βορρά» από την Τουρκία. Θα ήθελα να του υποδείξω ότι είναι πολύ δύσκολο να επισημανθούν τα άτομα στα οποία αναφέρεται. Η σκέψη φυσιολογικά πάει στο Κυριάκο Τζιαμπαζη που προκάλεσε το άρθρο και άλλους συνοδοιπόρους του, όπως τον υποφαινόμενο, που επιμένουν να εισηγούνται φορτικά την συνεργασία των δυο κοινοτήτων ιδιαίτερα στον τομέα της οικονομικής ανάπτυξης. Αλλά είναι γνωστή η αρθογραφία και τα βιβλία του Τζιαμπάζη (καθώς και του υποφαινόμενου) και δεν φαίνεται να χρειάζονται αυτοί το μάθημα του Σιενερ. Επίσης δεν χρειάζεται το πιο πάνω μάθημα κανένας από τους πολιτικούς «στο νότιο μέρος της Κύπρου» εφόσον και αυτοί φορτικά επαναλαμβάνουν το τροπάριο : «το κλειδί το κρατάει η Τουρκία» που υπονοεί ότι για όλα αποφασίζει η Τουρκία.

Έχω την άποψη πως αυτό που χρειάζονται να κατανοήσουν οι πολιτικοί μας και όλοι μας και στες δυο κοινότητες είναι πως η εξεύρεση τρόπων υλοποίησης της εισήγησης Τζιαμπάζη και άλλων παρομοίων εισηγήσεων είναι η μόνη πορεία για να αντιμετωπισθεί η επικυριαρχία της Τουρκίας πάνω στην ΤΚ κοινότητα (που όλοι κατανοούμε) και η προοπτική επέκτασης αυτής της επικυριαρχίας σε ολόκληρη την χώρα μας. Οι εξελίξεις αυτές τες μέρες κάνουν το θέμα πολύ επείγον.

Όπως διαπιστώνουμε από τες κινήσεις του τουρκικού πολεμικού ναυτικού και των ερευνητικών πλοίων για πετρέλαιο, η Τουρκία εκμεταλλεύεται την ΤΚ κοινότητα της χωράς μας και το (έστω παράνομο) κράτος που λειτουργεί για να αποκτά σύνορα με την Αίγυπτο και το Ισραήλ και πρόσβαση στες νότιες θάλασσες μας. Με πρόσχημα την προάσπιση της ΤΔΒΚ δημιουργεί στρατιωτικό κλοιό γύρω μας και κάνει έρευνες για πετρέλαια στην δική μας ΑΟΖ ασκώντας δήθεν τα δικαιώματα των ΤΚ. Είναι τεραστίας σημασίας ο στόχος να αντιμετωπίσουμε την υποκρισία που κρύβει την τουρκική επεκτατική πολιτική και να σπάσουμε γρήγορα αυτό τον κλοιό που σχεδιάζει η Τουρκία γιατί απειλεί την υπόσταση και την ύπαρξη μας ως κυπριακού λαού και ως ανεξάρτητης χωράς..

Και η επίτευξη αυτού του στόχου αξίζει όσες «θυσίες» χρειάζονται εκ μέρους και των δυο κοινοτήτων . Οι Τουρκοκύπριοι πολιτικοί να κάμουν την «θυσία» του στόχου τους για επίτευξη ανεξάρτητης διεθνούς υπόστασης ενός τουρκικού κράτους στο βορρά ώστε να μην ενθαρρύνουν την τουρκική παρέμβαση. Οι ΕΚ πολιτικοί να κάμουν την θυσία της αποδοχής της ύπαρξης αυτόνομης διακυβέρνησης της ΤΚ κοινότητας και να επιδιώκουν την συνεργασία μαζί της (χωρίς να της εγκρίνουν αναγνώριση διεθνούς κρατικής υπόστασης) ώστε να υποσκάψουν και αντικαταστήσουν την τουρκική «στήριξη και προάσπιση των Τoυρκοκυπρίων.» .

Δεν είναι εύκολο να εισηγηθεί κανείς και να προδιαγράψει την ένταξη αυτής της στρατηγικής στη διαδικασία των δικοινοτικών διαπραγματεύσεων. Η μονή πιθανότητα που μπορώ να σκεφτώ για μια τέτοια εξέλιξη είναι να εγκαταλείψουν οι δυο ηγέτες την ουτοπική αρχή της «συνολικής λύσης¨» (δηλ., «τίποτε δεν είναι συμφωνημένο μέχρις δοτού συμφωνηθούν όλα») που τους έχει παγιδεύσει για δεκαετίες στην προοπτική του αδιεξόδου και της αποτυχίας ή της διαιώνισης αναποτελεσματικών διαπραγματεύσεων. Έχω τες αμφιβολίες μου αν οι δυο τωρινοί διαπραγματευτές έχουν την τόλμη και το σθένος να συμφωνήσουν αυτή την εγκατάλειψη. Μάλλον πρέπει να αναζητηθούν μονομερείς η και διμερείς διαδικασίες και πρωτοβουλίες παράλληλες με τες διαπραγματεύσεις.

Να ενεργήσουν από κοινού οι δυο κοινότητες ή να ληφθούν μονομερείς πρωτοβουλίες για τον διορισμό μιας Δικοινοτικής Επιτροπής Σχεδιασμού Συνεργασίας (ή έστω δυο χωριστών επιτροπών) που θα μελετήσουν και να επεξεργαστούν πρακτικά μετρά υλοποίησης των πιο κάτω: -

Να αξιοποιηθεί η κοινωνία των πολιτών και ιδιαίτερα οι επιχειρηματίες και οι οργανώσεις τους για διμερείς συνεργασίες/συμπράξεις σε διαφόρους τομείς όπως για παράδειγμα η επανεγκατάσταση της τηλεφωνικής επικοινωνίας που θα αυξήσει σημαντικά τες σχεσεις πολιτών και οργανώσεων στες δυο κοινότητες, η κοινή ασφάλιση αυτοκινήτων που θα διευκολύνει πολύ την διακίνηση μεταξύ των δυο περιοχών, η διμερής σύμπραξη οικονομικών παραγόντων για άρση των εμποδίων στην επιχειρηματική δραστηριότητα διεθνών εταιρειών και άλλα πολλά που σίγουρα θα επισημάνει η πιο πάνω Επιτροπή Σχεδιασμού.

Καλό προηγούμενο και πρότυπο η εμπλοκή του ΚΕΒΕ για την προμήθεια ηλεκτρικού ρεύματος από την Τουρκοκυπριακή αρμόδια αρχή στες κρίσιμες μέρες μετά την έκρηξη στο Μαρί . Ενώ μια καλή αρχή είναι και η προβολή - έστω θεωρητικά στην αρχή όπως έκανε και ο Πρόεδρος στα ΗΕ -της κοινής εκμετάλλευσης για την ευημερία όλων των Κυπρίων, του πλούτου της Κύπρου που μας υπόσχεται η ανεύρεση φυσικού αερίου στην ΑΟΖ μας.

Τάκης Κονής

Κοινωνικός Ψυχολόγος

Λευκωσία 17 / 10 /2011

Πριν ή μετά τη λύση η διανομή του κέρδους από την εξόρυξη πετρελαίου και αερίου;

2011-10-04T10:56:00.009+03:00

Πριν από τη μετάβαση του στη Ν. Υόρκη, ο Πρόεδρος Χριστόφιας δήλωνε με έμφαση, ότι οι τουρκοκύπριοι θα απολαμβάνουν τα αγαθά από τη εξόρυξη πετρελαίου ή αερίου (αν βέβαια βρεθούν τέτοια στο τεμάχιο Αφροδίτη) μετά την λύση του κυπριακού προβλήματος. Πιστεύω, ότι αυτή η άποψη θα πρέπει να αποτέλεσε και αντικείμενο συζήτηση στο αποκαλούμενο «εθνικό συμβούλιο» (είμαστε έθνος και δεν το γνωρίζουμε;) και για το οποίο θα πρέπει να συμφώνησαν όλοι οι αρχηγοί των κομμάτων. Η περίπτωση πριν από τη λύση να καρπούνται και οι τουρκοκύπριοι τα αγαθά του θαλάσσιου πλούτου, δεν νομίζω να απασχόλησε τα φωτισμένα μυαλά των εθνοπατέρων μας, δεν προβληματίστηκαν καθόλου σ’ αυτή την εκδοχή. Με τη μετάβαση του κ. Χριστόφια στην έδρα των Ηνωμένων Εθνών, το «μετά τη λύση» μετατράπηκε σε «πριν από τη λύση». Αντιλαμβάνομαι ότι κάποιοι εξωγενείς παράγοντες θα συμβούλευσαν τον Πρόεδρο να προβεί σ’ αυτό τον πολιτικό ελιγμό για να στριμώξει την ηγεσία της Τουρκίας που εξακοντίζει συνεχείς απειλές ενάντια στην Κυπριακή Δημοκρατία στο όνομα της διαφύλαξης των συμφερόντων των τουρκοκυπρίων. Επικροτώ τον διπλωματικό ελιγμό του κ. Δ. Χριστόφια, υπό την προϋπόθεση, ότι δεν θα παραμείνει απλώς μια διακήρυξη αλλά θα συνοδευτεί με συγκεκριμένα πρακτικά βήματα. Ο συγκεκριμένος ελιγμός θα ήταν αχρείαστος αν ο κ. Χριστόφιας έκανε αυτό το βήμα πριν τη μετάβαση του στη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ, αν έθετε το ζήτημα της εξόρυξης υδρογονανθράκων και αερίου στις δικοινοτικές συνομιλίες. Αντί δηλαδή να τρέχει πίσω από τα γεγονότα, τα οποία τον εξαναγκάζουν σε διπλωματικούς ελιγμούς, να βρίσκεται ένα βήμα μπροστά. Στις δικοινοτικές συνομιλίες θα μπορούσε να θέσει το θέμα προς συζήτηση θέτοντας και συγκεκριμένες προτάσεις, όπως: α) συνδιαχείριση και συνεκμετάλλευση του θαλάσσιου πλούτου με τη σύσταση δικοινοτικής εταιρείας, β) η εταιρεία θα είχε αρμοδιότητα να διεξάγει γεωτρήσεις στα χωρικά ύδατα της Κύπρου, (Βορρά, Νότο, Δύση, Ανατολή) αλλά και στην αποκλειστική Οικονομική Ζώνη της πατρίδας μας, γ) να κατοχυρωνόταν όρος, ότι με τη λύση του κυπριακού οι ευθύνες, οι αρμοδιότητες και ο πλούτος που θα αποκτήσει η δικοινοτική εταιρεία να μεταβιβαστούν στο Ομοσπονδιακό κράτος.
Ποιο θα ήταν το όφελος αν ο κ. Χριστόφιας έθετε στο τραπέζι των συζητήσεων τέτοια πολιτική πρόταση και ζητούσε την πιστή εφαρμογή της κάτω από την εποπτεία του ΟΗΕ: α) η ένταση που σήμερα έχει δημιουργηθεί στην περιοχή μας δεν θα υπήρχε, β) ο ηγέτης των τ/κ κ. Έρογλου θα βρισκόταν σε δύσκολη θέση να αρνηθεί τέτοια συνεργασία, επειδή θα αντιμετώπιζε τη συνολική επίκριση από τους τουρκοκυπρίους, που δεν θα κατοχύρωνε τα οικονομικά τους συμφέροντα σε μια λογική πρόταση όπου όλοι έχουν ευθύνες και υποχρεώσεις, γ) οι δυο κοινότητες θα προχωρούσαν σε ειρηνική συνεκμετάλλευση του θαλάσσιου πλούτου χωρίς προστριβές και αντιπαράθεση και αντίθετα με ότι συμβαίνει σήμερα θα δημιουργούσαν κλίμα αμοιβαιότητας συμφερόντων που θα επηρέαζε θετικά την ειρηνική συμβίωση των κοινοτήτων και την καλλιέργεια εμπιστοσύνης, δ) η ελληνοκυπριακή κοινότητα θα βοηθούσε σε μεγάλο βαθμό την τουρκοκυπριακή κοινότητα να απαλλαγεί από την πολιτική εποπτεία και την οικονομική κυρίως εξάρτηση από την Τουρκία, ε) οι έρευνες θα διεξάγονταν σε όλο το θαλάσσιο χώρο που περιβάλλει την Κύπρο και η Τουρκία δεν θα μπορούσε να επικαλεστεί τα συμφέροντα των τ/κ για να εμποδίσει τις έρευνες. Με άλλα λόγια, παρόλο που το κυπριακό πρόβλημα θα συνέχιζε να υπάρχει, οι δυο κοινότητες θα υπεράσπιζαν το κοινό οικονομικό τους συμφέρον και αυτό θα δημιουργούσε ευνοϊκές συνθήκες για επίλυση του προβλήματος. Δυστυχώς, ο κ. Χριστόφιας ενήργησε, όπως πάντα ενεργεί, χωρίς προβληματισμό και μελέτη των παραμέτρων που μπορούν να δημιουργηθούν από τη δήλωση του, η οποία όσο κι’ αν φαίνεται ή ακόμη κι’ αν είναι ορθή, δεν έγινε με τον ορθό τρόπο και την ώρα που έπρεπε να γίνει. Βέβαια δεν είναι ποτέ αργά, μπορούν να γίνουν διορθωτικές κινήσεις, αν πράγματι εννοεί αυτά που είπε και δεν αποτελούν απλώς ένα διπλωματικό ελιγμό, ο οποίος, αν δεν συνοδευτεί με συγκεκριμένες ενέργειες, είναι δυνατόν να μετατραπεί σε μπούμεραγκ και να ανατραπεί η διεθνής θετική εικόνα που έχει δημιουργηθεί.
Είναι βέβαιο ότι τα μικρά κόμματα θα διαφωνήσουν έντονα. Ήδη έχουν ντυθεί τη φουστανέλα, αναπέταξαν τα φλάμπουρα και ο λόγος τους υπερχειλισμένος από εθνικισμό καταδικάζει κάθε ιδέα συμβιβασμού. Συμπεριφέρονται ως νέοι σεΐχηδες της περιοχής, χωρίς να λαμβάνουν υπόψη τις αντικειμενικές πραγματικότητες και τα πολιτικο-γεωγραφικά μεγέθη. Δεν γνωρίζω πως η ηγεσία του ΔΗΣΥ θα συμπεριφερθεί. Προς το παρόν τηρεί χαμηλούς τόνους και κυρίως επικρίνει την πρόταση Χριστόφια επειδή δεν είναι ολοκληρωμένη, αλλά αποτελεί μια προσφορά προς την τουρκοκυπριακή κοινότητα χωρίς να αποτελέσει αντικείμενο μελέτης όλων των παραμέτρων του συγκεκριμένου ζητήματος.
Είναι γι’ αυτό που υποστηρίζω, ότι ο Πρόεδρος πρέπει να ενεργεί ως Πρόεδρος, να καταργήσει το τριτοκοσμικό φαινόμενο του «εθνικού συμβουλίου, να αναλάβει ο ίδιος τις ευθύνες της πολιτικής διαχείρισης του κυπριακού, να ενημερώνει και να ακούει τις απόψεις των ηγετών των κομμάτων σε τακτικές διμερείς επαφές. Αν ο Πρόεδρος βλέπει μόνο προς τις εκλογές του Φεβρουαρίου του 2013, είμαι βέβαιος ότι ο διπλωματικός ελιγμός ως ορθή πολιτική θα χαθεί στη δίνη των προεκλογικών σκοπιμοτήτων, των κομματικών συμμαχιών και παζαρεμάτων με τελικό αποτέλεσμα την επιβεβαίωση της διχοτόμησης της Κύπρου. Και ο σημερινός πρόεδρος, προς απογοήτευση όλων των Κυπρίων και όχι μόνο όσων τον εμπιστεύτηκαν με τη ψήφο τους, θα μετατραπεί από πρόεδρος λύσης σε πρόεδρο της διχοτόμησης και της τουρκοποίησης της Κύπρου.

29/9/2011
ΠΟΛΙΤΗΣ

------------------------------

Το πιο πάνω άρθρο μεταφράστηκε από τον καθηγητή του Πανεπιστημίου Ανατολικής Μεσογείου Μπεκίρ Αζκίν. Δημοσιεύτηκε την Κυριακή 2/10/2011 στην αριστερή εφημερίδα Havadis, με τα ακόλουθα σχόλια:

A war of oil and natural gas is continuing at the Cypriot media.

As soon as the gas smell came from under the sea, people rushed towards it in a similar manner as the gold rush in the past. Moreover screaming “My dear god, all to me and nothing to others”.
Meanwhile there are those who approach to the subject with wisdom. My old friend Kyriakos Djambazis is one of them. I would like to publish at my column today his last week’s article “Should the income be shared before the solution or after?” The main aim of publishing his article is to show/prove that there are Greek Cypriots who think of and mean well for the Turkish Cypriots. Here is the translation of the article:
……………………………
To write such an article for a Turkish Cypriot is as easy as going to the bakery’s to buy a warm bread. But if you are a Greek Cypriot, my god, you need a brave heart.

Bekir Azgın

Κοσμήτορας της Δημοσιογραφικής Σχολής του Πανεπιστημίου

Ανατολικής Μεσογείου (Αμμόχωστος)

Αποκλιμακώστε την ένταση

2011-10-04T10:48:00.006+03:00

Στη γειτονιά μας το μέτρο σταθερότητας της ειρήνης βρίσκεται σε πίεση και είναι δυνατόν να δημιουργήσει εμπόλεμες καταστάσεις. Ο πόλεμος φέρνει μόνο καταστροφές, απώλειες σε ανθρώπινο και οικονομικό δυναμικό, με αποτέλεσμα τη φτώχεια, την ανεργία και τα ψυχολογικά άγχη που δημιουργεί στην κοινωνία. Αυτή την κατάσταση τη ζήσαμε και τη γνωρίσαμε από πρώτο χέρι. Όλοι οι φιλοπρόοδοι πολιτικοί, τα ΜΜΕ, η κοινωνία των πολιτών σ’ όλες τις άμεσα αναμεμειγμένες χώρες, όλα τα δημοκρατικά κόμματα στην Κύπρο, στην Ελλάδα, στο Ισραήλ και στην Τουρκία, θα πρέπει να κινητοποιηθούν για την αποκατάσταση της σταθερότητας στην περιοχή μας, η οποία είναι ήδη βεβαρυμμένη με τόσα άλλα προβλήματα. Δεν χρειάζεται πολλή προσπάθεια για να ανάψει η φλόγα του πολέμου, θα χρειαστούν όμως πολλαπλάσιες προσπάθειες κατάσβεσης της και άλλες τόσες για να αποκατασταθούν οι σχέσεις των κρατών της περιοχής μας. Θα παραμείνουν όμως, οι καταστροφές και ο ανθρώπινος πόνος, θα αυξηθεί ο ακραίος εθνικισμός, η μισαλλοδοξία, τόσο στο εσωτερικό των κρατών, όσο και στις σχέσεις των κοινωνιών της περιοχής.
Άκουσα στο ραδιόφωνο του ΡΙΚ3 το περ. Σάββατο κάποιο στρατιωτικό να ισχυρίζεται, ότι η σύρραξη θα έχει τοπικό χαρακτήρα. Αλλά ποιος μπορεί με σιγουριά να πει ότι είναι σε θέση να ελέγξει απόλυτα τη φωτιά του πολέμου; Αλλά η σύρραξη στη θάλασσα με ποιους θα γίνει; Η Κυπριακή Δημοκρατία δεν διαθέτει ναυτικό τέτοιας εμβέλειας για να υποστηρίξει τα συμφέροντα της. Άρα η σύγκρουση θα γίνει ανάμεσα στην Ελλάδα και την Τουρκία, εφόσον η Ελλάδα θα τρέξει να υπερασπίσει τα συμφέροντα της Κύπρου και πιθανόν να χάσει πολεμικά πλοία και ανθρώπινο δυναμικό για την υπεράσπιση των οικονομικών μας συμφερόντων. Το Ισραήλ θα τολμήσει; Η Τουρκία θα τολμήσει; Θα αφήσουν οι ΗΠΑ δυο συμμαχικές της χώρες να συγκρουστούν; Πολύ αμφιβάλλω. Τη «νύμφη» θα την πληρώσουν οι μικροί, η Κύπρος και η Ελλάδα. Όλα τα κράτη που διατύπωσαν την άποψη, ότι «η Κυπριακή Δημοκρατία ενεργεί σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο» εκφράζουν μεν τη διαφωνία τους, αλλά σε περίπτωση σύγκρουσης θα καλέσουν τα μέρη να σταματήσουν κάθε στρατιωτική δραστηριότητα. Θα συγκληθεί το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ, το οποίο θα καλέσει τα μέρη να διευθετήσουν με ειρηνικό τρόπο τις διαφορές τους και να αρχίσουν συνομιλίες για διευθέτηση του προβλήματος. Μα αυτό δεν οδηγεί στο να καταστεί η Τουρκία μέρος του προβλήματος της ΑΟΖ Κύπρου; Αυτό επιζητούμε; Είναι ορθό η Κυπριακή Δημοκρατία να διαμαρτύρεται για τις απειλές της Τουρκίας, αλλά δεν είναι αρκετό. Ταυτόχρονα πρέπει να βρει τους ανάλογους διαύλους επικοινωνίας με άλλα κράτη και ειδικά με την Ευρωπαϊκή Ένωση που θα βοηθήσουν να αποπυροδοτηθεί η ένταση που επικρατεί.
Ποιο είναι το αντικείμενο της κρίσης; Είναι η εκμετάλλευση του φυσικού αερίου από την Κυπριακή Δημοκρατία, εφόσον βρίσκεται στην ΑΟΖ την οποία με βάση το Διεθνές Δίκαιο έχει κάθε νόμιμο δικαίωμα να το εκμεταλλευθεί. Η Τουρκία επεμβαίνει σ’ αυτή την περίπτωση για να κατοχυρώσει τα συμφέροντα, όπως ισχυρίζεται, της τουρκοκυπριακής κοινότητας. Η ηγεσία του κράτους μας, αλλά και η πολιτική ηγεσία θα πρέπει να συμβάλουν στην από-πυροδώτηση της έντασης με συγκεκριμένες προτάσεις και ενέργειες. Δεν αναμένω από τα εθνικιστικά κόμματα, τις ομάδες και την εκκλησία, να συμπεριφερθούν με τρόπο που να βοηθήσουν στην ελαχιστοποίηση της έντασης. Εξάλλου οι δηλώσεις τους είναι πλήρως εμπλουτισμένες με πατριωτικές κορώνες, που δεν αφήνουν κανένα περιθώριο να εξάγουμε αντίθετο συμπέρασμα. Ο ΔΗΣΥ όμως, που απέδειξε πολλές φορές, ότι συμπεριφέρεται με ευθύνη έναντι των δύσκολων προβλημάτων της χώρας θα πρέπει να καταβάλει σοβαρές και πολλαπλές προσπάθειες τόσο στο εσωτερικό όσο και στο εξωτερικό και να βοηθήσει αποτελεσματικά στην αποκλιμάκωση της έντασης. Έχω την άποψη, ότι ήλθε η ώρα για μια ακόμα επίσκεψη στην Άγκυρα του κ. Ν. Αναστασιάδη, αν συγκατατεθεί βέβαια και η άλλη πλευρά και ίσως εδώ θα μπορούσε να βοηθήσει το Ευρωπαϊκό Λαϊκό Κόμμα.
Υπάρχει διέξοδος από την κρίση; Το κύριο επιχείρημα της Τουρκίας είναι η κατοχύρωση των συμφερόντων των τ/κ, τότε είναι υποχρέωση της Κυπριακής Δημοκρατίας να το αναλάβει, εφόσον θεωρητικά εκπροσωπεί και τους τουρκοκύπριους. Κάποιοι υποστηρίζουν, ότι αυτό είναι εφικτό μόνο μετά τη λύση. Μήπως δεν θα είναι αργά; Γιατί όχι πριν; Τι εμποδίζει; Μη αναφερθεί και πάλι ο κίνδυνος της αναγνώρισης. Θα ήταν γόνιμο, στις δικοινοτικές συνομιλίες που διεξάγονται κάτω από την αιγίδα του Διεθνούς Οργανισμού, να εξεταστεί η περίπτωση ίδρυσης δικοινοτικού οργανισμού εκμετάλλευσης των αποθεμάτων του φυσικού αερίου. Ο οργανισμός που θα συσταθεί να αποτελεί οργανισμό ιδιωτικού δικαίου και μέτοχοι να είναι οι κοινότητες, οι οποίες θα διορίζουν η κάθε μια τους εκπροσώπους της. Τις λεπτομέρειες της εκμετάλλευσης που αφορούν ποσοστά ή οτιδήποτε άλλα ζητήματα που σχετίζονται με τη διαχείριση είναι δυνατόν να επιλυθούν με λίγη καλή θέληση και από τις δυο πλευρές. Ίσως να υπάρχουν και άλλες πιο ευφάνταστες προτάσεις, όμως, το ζήτημα είναι να δεχτούμε το δικαίωμα της τ/κοινότητας να συμμετέχει πριν από τη λύση. Με τέτοια προσέγγιση θα ανατρέψουμε κάθε δικαιολογία της Τουρκίας να συμπεριφέρεται με τον τρόπο που σήμερα συμπεριφέρεται, θα υποχρεωθεί να αλλάξει και λόγο και συμπεριφορά. Παράλληλα είναι δυνατόν τέτοια πολιτική πράξη να αποτελέσει ένα ουσιαστικό βήμα για επίλυση του κυπριακού προβλήματος, το οποίο δημιουργεί τέτοιες επικίνδυνες παρενέργειες.

Δυο βιβλία του Κυριάκου Τζιαμπάζη μεταφρασμένα στην τουρκική γλώσσα

2011-09-21T10:02:00.002+03:00

Είναι το ΑΚΕΛ αριστερά;

2011-09-15T17:51:00.008+03:00

Ο κόσμος σήμερα αλλάζει με τόση ταχύτητα που ο χρόνος έχει εκμηδενιστεί. Το βάθος και το εύρος των αλλαγών είναι δύσκολο να αποτυπωθουν σ’ αυτό το άρθρο. Αυτό όμως που είναι αναγκαίο να διατυπωθεί είναι, ότι η αριστερά βρίσκεται σ’ ενα στάδιο αναζήτησης του ρόλου αλλά και της συγκρότησης του οράματος, με το οποίο θα πρέπει να εμπνεύσει την κοινωνία των πολιτών, να συγκροτήσει ένα συγκεκριμένο πρόγραμμα αλλαγών, αξιών, ιδεών και συνολικής στρατιγικής για να καταστεί η πολιτική δύναμη του 21ου αιώνα. Με άλλα λόγια, θα πρέπει να προσδιορίσει το περιεχόμενο της νέας ταυτότητας της μέσα σ’ ένα περιβάλλον το οποίο μεταλλάσσεται και εξελίσσεται με τόση ταχύτητα, που οι παραδοσιακοί τρόποι προσέγγισης, φαντάζουν τόσο απομακρυσμένοι από την ζωντανή πραγματικότητα, που αποτελούν ανάχωμα στην ανάπτυξη των διαφόρων πλευρών της κοινωνικής ζωής των πολιτών. Η αποσύνθεση των κομουνιστικών καθεστώτων, παρόλο που δεν είχαν καμιά σχέση με την αριστερά, συμπαρέσυραν στην κατάρρευση τους και την αριστερά, αποδιάρθρωσαν την ταυτότητα της και τώρα είναι αναγκασμένη να την ανασυγκροτήσει μέσα από τις εμπειρίες του παρελθόντος. Αυτό μπορεί να πραγματοποιηθεί σε πανευρωπαϊκό επίπεδο και όχι μόνο στον εθνικό χώρο. Για μένα είναι αυτονόητο, όταν αναφέρομαι σε Αριστερά, να εννοώ την Αριστερά που ορίζεται ως δημοκρατική, μεταρρυθμιστική και σύγχρονη. Υπάρχει βέβαια και μια άλλη «Αριστερά», όπως αυτή που εκπροσωπεί το ΑΚΕΛ, νοσταλγός του «υπαρκτού σοσιαλισμού», του διπολισμού, του ισοπεδωτή των ανθρώπινων αξιών, της προσωπικότητας, των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και των ελευθεριών του ατόμου. Είναι η «αριστερά» του ΚΚ Κίνας, του Βιετνάμ, της Β. Κορέας και της Κούβας.
Το ΑΚΕΛ-ΑΡΙΣΤΕΡΑ ανέλαβε με την ευρεία υποστήριξη της κοινωνίας πολιτών τη διαχείριση της εξουσίας. Ίσως κανένα κόμμα στο παρελθόν να μη διέθετε τόση αποδεκτικότητα και νομιμοποίηση, όση διέθετε τα πρώτα δυο χρόνια η ηγεσία του ΑΚΕΛ. Είχε στη διάθεση του, όλες τις προϋποθέσεις για εφαρμογή ενός προγράμματος δημοκρατικών αλλαγών, ανασυγκρότησης της κοινωνίας και απαλλαγής της από τον εθνικισμό και τις άλλες δομικές αγκυλώσεις στο συνταγματικό οικοδόμημα που δημιουργήθηκαν από το 1960 και μετά. Αυτό προϋπόθετε απαλλαγή από ιδεολογικές εμμονές στις αποκαλούμενες «αρχές του Μαρξισμού-λενινισμού», που το τοποθετεί σε συνεργασία με τις εθνικιστικές δυνάμεις εξαιτίας του «αντιαμερικανικού» λεξιλογίου που χρησιμοποιούν και την λαϊκίστικη πολιτική περιχαράκωσης στην «κυπριακή ιδιοκτησία» για κάθε τι που αφορά την Κύπρο, παραγνωρίζοντας και εξουδετερώνοντας τον ευρωπαϊκό παράγοντα στον οποίο η Κυπριακή Δημοκρατία συνιστά ένα από τα στοιχεία του. Η ενεργειακή καταστροφή στο Μαρί είναι αποτέλεσμα δογματικών συμπεριφορών και απλουστευτικών προσεγγίσεων που άρχονται από τις ιδεολογικές εμμονές και «αντιϊμπεριαλιστικές» πολιτικές. Το ΑΚΕΛ βρέθηκε στην εξουσία, αλλά αποδείχθηκε, ότι δεν είχε όραμα που να εμπνεύσει την κοινωνία των πολιτών. Απλώς κυβερνά και διαχειρίζεται ένα καθεστώς που δεν έχει όραμα εκσυγχονισμού του, γι’ αυτό και κατέληξε σε κατάσταση αδιεξόδου. Το τι απαιτούν οι «αγανακτισμένοι» δεν είναι δύσκολο να γίνει κατανοητό, αλλά είναι δύσκολο να το εκφράσουν εκείνες οι αριστερές δυνάμεις που έπρεπε να μη σιωπήσουν. Δυστυχώς επικράτησε η προσωπική υμνολογία από το σύνολο της κομματικής νομενκλατούρας. Κι’ αυτό επειδή η κομματική νομενκλατούρα, έχασε κάθε επαφή με τις αξίες που πρεσβεύει η αριστερά, επειδή δεν ήταν ποτέ αριστερά με το ακριβές περιεχόμενο του όρου. Σήμερα ούτε η αριστερή φρασεολογία δεν της έχει απομείνει. Την έχει εξαντλήσει και αυτήν. Η ηγεσία του ΑΚΕΛ με την κομματική της ιεραρχία είναι μια «αριστερά» συντηρητική και εθνικιστική, που θυμίζει τη δεκαετία του 1960 και η οποία είναι τόσο στείρα και προβάλλει τόσα εμπόδια στην ομαλή αναγέννηση της κοινωνίας, όσα δεν προβάλλει η δεξιά. Θα τολμήσω να πω, πως πολλές από τις προτάσεις της δεξιάς για αναδόμηση και διαχείριση του κράτους φαντάζουν πιο δημοκρατικές και σύγχρονες αφήνοντας πίσω κατά παρασάγγας τους κομμουνιστές της Κύπρου. Δεν υπονοώ, ότι η δεξιά βρίσκεται μπροστάρης στην αναγέννηση της κοινωνίας. Από την άλλη όμως, η ηγεσία του ΑΚΕΛ είναι μια ακαλαίσθητη καρικατούρα της αριστεράς, είναι μια αυτοαποκαλούμενη αριστερά που δυσφημίζει αριστερά. Καταλήγουμε στο βασικό ερώτημα που θέσαμε στον τίτλο του άρθρου: είναι το ΑΚΕΛ αριστερά;
Ο Μαρξ έλεγε, ότι «καμιά κοινωνική τάξη δεν εξαφανίζεται πριν αναπτύξει όλες τις παραγωγικές δυνάμεις που είναι δυνατόν να αναπτυχθούν στο πλαίσιο της» (Πρόλογος στην Κριτική της Πολιτικής Οικονομίας). Αυτό δεν αφορά μόνο τις παραγωγικές δυνάμεις, αλλά και τα πολιτικά κόμματα, ως συστατικά στοιχεία οργάνωσης της κοινωνίας των πολιτών. Η ηγεσία του ΑΚΕΛ με την ανάληψη της εξουσίας, δεν είχε, δεν έχει και δεν ανέπτυξε κανένα όραμα που να θυμίζει αριστερό κίνημα. Επικρατεί η αποσπασματικότητα και ο εμπειρισμός, επειδή απουσιάζει η επιστημονικότητα. Υπάρχει η τάση της αναβολής και της παραίτησης στην παραμικρή αντίθεση της εκκλησίας και των πρώην συμμάχων της. Άτολμη, εξαιτίας εθνικιστικών καταβολών και των σημερινών της αντιλήψεων για συγκεντρωτικό κράτος που να θυμίζει το σύνταγμα του 1960, δεν προχώρησε σε τολμηρούς συμβιβασμούς για την επίλυση του κυπριακού προβλήματος. Αντίθετα με το λόγο της, περί «οδυνηρών και «επώδυνων» αποφάσεων, δημιούργησε το ανάλογο κλίμα, το οποίο ενίσχυσε τις δυνάμεις της απόρριψης και του εθνικισμού και στις δυο κοινότητες. Τέτοια τακτική συνέβαλε στο πάγωμα των δικοινοτικών σχέσεων που είχαν αναπτυχθεί στο παρελθόν, υποτίμησε και ουσιαστικά διέλυσε με τις πολιτικές της τη δικοινοτική δραστηριότητα των Μη Κυβερνητικών Οργανώσεων.
Στα τρία χρόνια εξουσίας της δεν άγγιξε καμιά από τις εθνικιστικές ακρότητες του παρελθόντος, δεν έδειξε καμιά διάθεση εκδημοκρατικοποίησης του καθεστώτος και αναβάθμιση της πολιτικής δημοκρατίας, όπως πρέπει να είναι το όραμα της σύγχρονης δημοκρατικής αριστεράς για να κερδίσει την εμπιστοσύνη της κοινωνίας των πολιτών. Οι διακηρύξεις της ενάντια στον υπερπλούτο και την αλαζονεία της ηγεσίας της εκκλησίας όχι μόνο δεν υλοποιήθηκαν αλλά εξαφανίστηκαν από τις πολιτικές της απαιτήσεις. Ο όρος «κοινωνία των πολιτών» δεν υπάρχει στο λεξιλόγιο της ηγεσίας του ΑΚΕΛ ελέω ιδεολογίας της. Όπως είπε κάποτε ο Γκράμσι, στην κομουνιστική Ρωσία το κράτος ήταν το άπαν ενώ η κοινωνία των πολιτών ήταν μια υπόθεση ρευστή. Μέσα από αυτό τον ιδεολογικό φακό αντιμετωπίζει το κομουνιστικό ΑΚΕΛ την κοινωνία των πολιτών. Έτσι απέκλισε και σκότωσε οποιαδήποτε προσπάθεια συνεργασίας με οργανώσεις που δεν ελέγχονται από το ΑΚΕΛ. Το μεγάλο ποσοστό αποχής από τις βουλευτικές εκλογές είναι εν μέρει αποτέλεσμα των πολιτικών που ανέπτυξε η ηγεσία του κομουνιστικού ΑΚΕΛ έναντι της κοινωνίας των πολιτών.
Η κομουνιστική «αριστερά» με τις πράξεις, την απραξία της και την ατολμία της, υπέσκαψε το κράτος πρόνοιας και ευημερίας, επειδή αρνήθηκε να προσαρμοστεί στις σύγχρονες συνθήκες, και εξαιτίας της ανεπάρκεια της ήταν ανίκανη να αντιληφθεί την παγκόσμια κρίση που είχε ήδη εισέρθει εντός των τειχών κι’ αυτή καμωνόταν πως δεν θα αγγίξει τη χώρα μας, ότι βρισκόταν εκτός συνόρων, ότι ήταν σε θέση να τη διαχειριστεί. Το κομουνιστικό ΑΚΕΛ, όπως και τα αδελφά του κόμματα στην Ευρώπη, έχει κι αυτό εξαντλήσει, όπως λέει και ο Μαρξ, όλες του τις δυνατότητες, έχει ξεπεράσει τα όρια του. Η σφραγίδα που αφήνει στην πολιτική ιστορία της Κύπρου δεν είναι και η καλύτερη κληρονομιά για θετικές εμπειρίες, οι οποίες θα μπορούσαν να δημιουργήσουν θετικές προοπτικές για την κοινωνία. Η δημοκρατική αριστερά βρίσκεται σε άμυνα, γιατί δεν είναι ακόμη σε θέση να προσφέρει υπαλλακτικές προτάσεις αφού δεν έχει καν οργανωμένη φωνή.
----------------------------------
Δημοσιεύουμε παρακάτω την απάντηση μας σε άρθρο του μέλους του γραφείου τύπου του ΑΚΕΛ κ. Διαμαντούλη ( ΠΟΛΙΤΗΣ 12/10/2011), το οποίο αναφέρεται στο πιο πάνω άρθρο μας.

Τα περί «επιστημονικού σοσιαλισμού» του κ. Διαμαντούλη

Το μέλος του γραφείου τύπου του ΑΚΕΛ κ. Διαμαντούλης σε άρθρο του που δημοσίευσε στον ΠΟΛΙΤΗ ημερ. 12/10/2011, προσπαθεί να απαντήσει στο άρθρο που δημοσίευσα με τίτλο: «Είναι το ΑΚΕΛ, Αριστερά;» ο κ. Ιωάννης Ντόου, τον οποίο δεν γνωρίζω προσωπικά, έχει δώσει μια σειρά απαντήσεις στον κ. Διαμαντούλη, με άρθρο που δημοσίευσε στον ΠΟΛΙΤΗ στις 12/10/2011 με τις οποίες συμφωνώ και δεν θα τις επαναλάβω σ’ αυτή την απάντηση. Θα ξεκινήσω όμως από το ίδιο σημείο που ξεκινά ο κ. Ντόου απαντώντας στον κ. Διαμαντούλη ο οποίος υπογραμμίζει τα ακόλουθα στο άρθρο του: «Η στρατηγική και ο τελικός στόχος ενός κομουνιστικού κόμματος, που είναι η αταξική κοινωνία και ο σοσιαλισμός, δεν είναι και δεν μπορεί να είναι παράλληλη με αυτή ενός κράτους. Πόσω μάλλον ενός κράτους που βρίσκεται υπό κατοχή. Προτεραιότητα αυτής της κυβέρνησης είναι η απελευθέρωση της πατρίδας. Ίδια προτεραιότητα έχει και το ΑΚΕΛ». Ο κ. Ντόου ορθά ερμηνεύει και λογικά τοποθετεί το ζήτημα: αν είναι ο στόχος η απελευθέρωση τότε γιατί δεν συνεργάζονται τα δυο μεγάλα κόμματα εφόσον η θέσεις τους στο κυπριακό σχεδόν είναι ταυτόσημες; Γιατί ο ηγέτης του ΑΚΕΛ μιλά για «χάος» αντί για συνεργασία; Αυτό βέβαια είναι η μια πλευρά του ζητήματος που ο κ. Ντόου διαπραγματεύεται πολύ ορθά. Όμως αυτή η τοποθέτηση μπορεί να ερμηνευθεί και από μια άλλη οπτική γωνία: η πρώτη πρόταση σε σχέση με τις άλλες προτάσεις, είναι ασύμβατες μεταξύ τους. Αυτή η θέση δεν είναι αυθαίρετη επειδή με βάση τη διαλεκτική ερμηνεία, η στρατηγική και ο τελικός στόχος θα πρέπει να εξυπηρετούνται από την τακτική διαφορετικά καθίστανται ανέφικτοι ή με απλά λόγια καταλήγουν να είναι ένας φτηνός λαϊκισμός για εξαπάτηση της κοινωνίας των πολιτών.
Ο κ. Διαμαντούλης αναφέρει ως άλλοθι τον αγώνα για απελευθέρωση και για την παρούσα κυβέρνηση και για το ΑΚΕΛ. Αυτή τη δικαιολογία την άκουα από τότε που ήμουν μαθητής, -από τότε έχουν περάσει μερικές δεκαετίες- από τα χείλη του Παπαϊωάννου, ο οποίος υποστήριζε ότι «δεν μπορούμε να διεκδικήσουμε την εξουσία γιατί εμείς θα εφαρμόσουμε τον επιστημονικό σοσιαλισμό». Και έτσι βρισκόταν συνεχώς κάτω από τον «τσιουππέ» του Μακαρίου και ότι έλεγε ο καλόγερος χειροκροτούσε όλο το κόμμα, ακολουθώντας τον στις εκκλησίες και στα μοναστήρια. Βεβαίως από διαλεκτικής άποψης η απελευθέρωση δεν αποκλείει την τακτική της εγκαθίδρυσης σοσιαλιστικού συστήματος όπως το ονειρεύεται ο κ. Διαμαντούλης. Όμως αυτό το σύστημα έχει πεθάνει, έχει καταρρεύσει σα θεωρία και πράξη και δεν νομίζω ότι ο κυπριακός λαός θα ήθελε να αυτοκτονήσει για να εφαρμόσει ένα a priori νεκρό όραμα που εκπροσωπεί ο κ. Διαμαντούλης και η ηγεσία του ΑΚΕΛ, ακόμα και μετά τη λύση του κυπριακού. Το ΑΚΕΛ έχει διχασμένη προσωπικότητα, αφού από τη μια είναι κομουνιστικό κόμμα με μια ξεπερασμένη από τη ζωή ιδεολογία και αρνητικές εμπειρίες, ενώ από την άλλη επιθυμεί να κυβερνήσει αυτή τη χώρα. Για να κυβερνήσει όμως σωστά και σύμφωνα με τους κανόνες που διέπουν αυτό το σύστημα, θα πρέπει η ηγεσία του ΑΚΕΛ να απαρνηθεί τον ιδεολογικό εαυτό της, να αναθεωρήσει τους στόχους του κόμματος της και τις μεθόδους λειτουργίας του. Το ΑΚΕΛ από την ιδεολογία που εκπροσωπεί, από τη δομή που έχει και τον τρόπο λειτουργίας του δεν μπορεί να χαρακτηριστεί ως ένα σύγχρονο δημοκρατικό αριστερό κόμμα, παρόλο που έχει τις ρίζες του από την αριστερά. Γι’ αυτό και διατύπωσα την άποψη, ότι η ηγεσία του ΑΚΕΛ είναι μια ακαλαίσθητη καρικατούρα της αριστεράς, είναι μια αυτοαποκαλούμενη αριστερά που δυσφημίζει την αριστερά.
Θα απαντήσω και στο τελευταίο σημείο του άρθρου του κ. Διαμαντούλη που γράφει: «Τους καλούμε επίσης να φανταστούν σε ποιο σημείο θα βρισκόταν η Κύπρος σήμερα χωρίς το ΑΚΕΛ ή πως θα ήταν ο κόσμος σήμερα χωρίς τον επιστημονικό σοσιαλισμό». Δεν γνωρίζω σε ποιο επιστημονικό σοσιαλισμό αναφέρεται ο κ. Διαμαντούλης: της Κούβας, της Κίνας, του Βιετνάμ ή της Βορείου Κορέας ή εκείνον που πιστεύει το ΚΚ Ελλάδας; Αλλά και τι έδωσε ο επιστημονικός σοσιαλισμός στους λαούς της ανατολικής Ευρώπης; Έχουν άδικο που αυτοί οι λαοί γυρίζουν την πλάτη στα κομουνιστικά κόμματα; Αν αυτά τα απλά πράγματα δεν τα βλέπει ο κ. Διαμαντούλης, πως εγώ μπορώ να του ανοίξω τα μάτια; Αλλά και για το ΑΚΕΛ: Από το 1941 που ιδρύθηκε μέχρι το 1974 υμνούσε την ένωση. Απολάκτισε και πολιτικά διέβαλε όσους διαφώνησαν ή προβληματίστηκαν πάνω σε μια άλλη τακτική και με άλλο στόχο από την ένωση, όπως τον Α. Αδάμαντος και τον Πλουτή Σέρβα. Μετά την κατάρρευση της πολιτικής της ένωσης με τα τραγικά γεγονότα του 1974, μέχρι το 1977 αναφερόταν σε πολυπεριφερειακή ομοσπονδία και μετά τη συμφωνία Μακαρίου-Ντεκτάς σε διζωνική ομοσπονδία. Την ομοσπονδία ποτέ δεν την θέλησε, την χαρακτήριζε ως προσπάθεια διχοτόμησης της Κύπρου. Ποτέ δεν την αντίκρισε ως μια μορφή κράτους που μπορούσε να επιλύσει το πρόβλημα της χώρας μας, επειδή για την ηγεσία του ΑΚΕΛ δεν ήταν δυνατό να αγωνίζεται για την ένωση και ταυτόχρονα να μιλά για ομοσπονδία. Τώρα για τρία χρόνια είναι στην εξουσία και δεν κατάφερε να υλοποιήσει αυτό που διακήρυξε: τη λύση του κυπριακού. Αποφεύγω να αναφερθώ στο σύνθημα «δίκαιη κοινωνία».
Δυστυχώς, η Κύπρος δεν ευτύχισε να διαθέτει ένα αριστερό δημοκρατικό κόμμα για να δώσει άλλη προοπτική στην κοινωνία. Μετά την διάλυση της Διασκεπτικής το 1948 και την επιστροφή της ηγεσίας του ΑΚΕΛ με επικεφαλής τον Ε. Παπαϊωάννου στην πολιτική «ένωση κι ας τρώμεν πέτρες», έγινε προσπάθεια από το Θαλή Παπαδόπουλο, ιδιοκτήτη και συντάκτη του «Ελεύθερου Τύπου» και το λαρνακέα δικηγόρο Κώστα Σιακαλλή η ίδρυση σοσιαλιστικού κόμματος απαλλαγμένο από τη σταλινική εξάρτηση, αλλά η ηγεσία του ΑΚΕΛ κατάφερε να το πνίξει εν τη γενέσει του. Επίσης πριν από μια εικοσαετία έγινε ξανά προσπάθεια ίδρυσης ενός δημοκρατικού κόμματος της Αριστεράς – του ΑΔΗΣΟΚ. Εκείνη η προσπάθεια για διάφορους λόγους που δεν είναι του παρόντος να αναλύσουμε, απέτυχε. Η κυπριακή κοινωνία όμως, έχει ανάγκη από ένα κόμμα της Δημοκρατικής Αριστεράς που θα αναλάβει τη συγκρότηση μιας νέας ιστορικής ταυτότητας για την κυπριακή Αριστερά. H νέα κατάσταση πραγμάτων όπως έχει δημιουργηθεί στη χώρα μας απαιτεί ένα πραγματικό «big bang» στη σημερινή εικόνα του κομματικού συστήματος για να αναδημιουργηθεί και δεν μπορεί να αναδημιουργηθεί χωρίς την ύπαρξη ενός δημοκρατικού ανανεωτικού κινήματος της Αριστεράς. Αν συνεχίσει η ίδια κατάσταση πραγμάτων στο κομματικό σύστημα της κοινωνίας μας, θα συσσωρεύονται τα αδιέξοδα ενός πολιτικού συστήματος το οποίο θέτει το κομματικό συμφέρον πάνω από το δημόσιο, πάνω από την κοινωνία, πάνω από τους πολίτες. Θα αυξάνεται το πελατολόγιο των κομμάτων, η ρεμούλα και ο πολιτικά εμπορευματοποιημένος εθνικισμός με όλα τα συνεπακόλουθα, ενώ τα κόμματα θα βρίσκονται μετεωριζόμενα ανάμεσα στα παιχνίδια εξουσίας και σ’ ένα ακραίο λαϊκισμό. H επανίδρυση της Kεντροαριστεράς σημαίνει ότι το πολιτικό σχέδιο της Δημοκρατικής Aριστεράς θα ανοίξει έναν κύκλο διαλόγου και αναζητήσεων για μία προγραμματική σύμπτωση οργανωμένων σχημάτων, κινήσεων, αλλά και της κοινωνίας πολιτών, με στόχο να αποκατασταθεί η μεταρρυθμιστική πνοή της Δημοκρατικής Αριστεράς έξω από τη ρητορική του αριστερισμού, της ανέξοδης αντικαπιταλιστικής και αντιιμπεριαλιστικής φλυαρίας. Θα έχει γενικότερες θετικές επιπτώσεις στην αναβάθμιση του πολιτικού λόγου και του κομματικού γίγνεσθαι στη ελληνοκυπριακή κοινωνία.

Κυριάκος Τζιαμπάζης
Εφημερίδα ΠΟΛΙΤΗΣ 19/10/2011

Πώς θα βγούμε από την κρίση;

2011-07-21T23:07:00.003+03:00

Στο προηγούμενο άρθρο μου ζήτησα την παραίτηση του κ. Δ. Χριστόφια επειδή με την απραξία, την ένδεια της πολιτικής του σκέψης και διαχείρισης, με τον ερασιτεχνισμό του και την αναποφασιστικότητα που τον χαρακτηρίζει, οδήγησε την Κύπρο στη οικονομική καταστροφή και στον άδικο χαμό δεκατριών πολιτών της. Επιμένω, ότι κάποιος από την αριστερά πρέπει να βρει το θάρρος να σηκώσει το ανάστημά του και να πει ευθαρσώς στο Δ. Χριστόφια ότι πρέπει να παραιτηθεί. Για το καλό της Κύπρου, του ίδιου και του κόμματός του. Αρκετοί αναγνώστες, μου εξέφρασαν τη σύμφωνη άποψη τους με τα γραφόμενα μου, αλλά αρκετοί άλλοι που παραμένουν φανατικοί υποστηρικτές του εξέφρασαν τη διαφωνία τους, κάποιοι με κόσμιο τρόπο και άλλοι όχι. Αυτό δεν έχει σημασία, το ζήτημα είναι ότι η επιχειρηματολογία όλων των υποστηρικτών του κ. Δ. Χριστόφια στηριζόταν στη θέση, ότι αν φύγει ο Δ. Χριστόφιας από την εξουσία, θα ανέλθει η δεξιά και η ακροδεξιά. Με άλλα λόγια έθεταν το ζήτημα ως εξής: ή εμείς ή η δεξιά και οι φασίστες. Κόκκινο ή μπλε, δεν υπάρχει άλλη επιλογή.
Θα θέσω το ζήτημα ως εξής: η αριστερά συγκυβέρνησε για δεκαετίες με τη δεξιά, ακόμα και με τον πιο άσπονδο εχθρό της, όπως χαρακτήριζε τον Τ. Παπαδόπουλο ο Ε. Παπαϊωάννου, (ο Δ. Χριστόφια υποστήριξε πως «άλλαξε σιορ ο άδρωπος») χωρίς να υπάρχει για την ηγεσία του ΑΚΕΛ κανένα πρόβλημα. Άρα αν έλθει η δεξιά στην εξουσία, η οποία κυβερνούσε από το 1960, δε θα είναι μεγάλο αμάρτημα, το πλέον πιθανό είναι η ηγεσία του ΑΚΕΛ να συνεργαστεί μαζί της. Δεν νομίζω, όμως, ότι υπάρχει οιοσδήποτε κίνδυνος ανόδου στην εξουσία ακροδεξιών πολιτικών ομάδων. Να υποθέσω, ότι ανεμίζεται ο μπαμπούλας της ακροδεξιάς για εσωτερική κατανάλωση και κομματικό φανατισμό των Εδονιτών και ΠΕΟΜιτών. Εξάλλου η διαχείριση της εξουσίας από το Δ. Χριστόφια δεν διαφέρει από αυτή των προηγούμενων δεξιών κυβερνήσεων. Το ρουσφέτι, η ημετεροκρατία και όλα τα συναφή μ’ αυτήν, ήταν πιο έντονα στην αποκαλούμενη «δίκαιη κοινωνία». Αυτά ως εισαγωγή για να απορριφθούν ορισμένες ακραίες τοποθετήσεις που προβάλλονται από τον σκληρό πυρήνα του Ακελικής γραφειοκρατίας.
Και τώρα στο «δια ταύτα»: το «δια ταύτα» απουσίαζε από το προηγούμενο άρθρο, για λόγους χώρου, που είναι καθορισμένος. Εξάλλου δεν είναι η πρώτη φορά που διατύπωσα τις απόψεις μου για το πώς θα πρέπει να ενεργήσουν οι πολιτικοί ηγέτες της χώρας για να δημιουργήσουν όραμα και προοπτική στην κυπριακή κοινωνία στο σύνολό της. Η άποψη μου είναι ότι οι ηγεσίες των δυο μεγάλων κομμάτων θα πρέπει να συνεννοηθούν στο τι πρέπει να γίνει στη μετά Χριστόφια εποχή, αν βέβαια, ο κ. Α. Κυπριανού δεν συνεχίζει να υποστηρίζει ότι με το ΔΗΣΥ τους χωρίζει χάος. Σε τέτοια περίπτωση οι απόψεις μου δεν θα ‘χουν καμιά σημασία. Ο Δ. Χριστόφιας έχει αποτύχει παταγωδώς και θα πρέπει να θεωρείται παρελθόν, όμως οι πολιτικοί ηγέτες, αν πράγματι έχουν όραμα για την κοινωνία και τη χώρα τους, αν πράγματι έχουν όραμα πέρα από την προσωπική τους αναρρίχηση στην εξουσία, αν μπορούν να ξεπεράσουν τις κομματικές τους ιδεοληψίες δεν θα πρέπει να αναλωθούν σε αντιπαραθέσεις, αλλά να βρουν την κοινή συνισταμένη και να διευρύνουν τους ορίζοντες της κοινωνίας μας. Οι ηγεσίες των δυο κομμάτων πρέπει να βρουν το κοινό πρόσωπο που μπορεί για το υπόλοιπο της θητείας του Προέδρου να σχηματίσει κυβέρνηση από διακεκριμένους πολίτες και το οποίο να οδηγήσει τη χώρα στην ενοποίηση επιλύοντας το κυπριακό πρόβλημα. Η αριστερά, όπως και η δεξιά, έχει διακεκριμένους πολίτες, έχει προσωπικότητες που είναι σε θέση να αναλάβουν τα ινία της εξουσίας. Φτάνει η ηγεσία του ΑΚΕΛ να ανοίξει ένα διάλογο με την ηγεσία του ΔΗΣΥ, επειδή οι θέσεις τους στο κυπριακό είναι οι πλησιέστερες. Η επίλυση του κυπριακού είναι αυτή που θα «σπάσει» τις δομές που οικοδομήθηκαν από το 1963 μέχρι της μέρες μας, δομές που στηρίζονταν στην ημετεροκρατία, η οποία απολάμβανε τα πολιτικά και οικονομικά προνόμια που απορρέουν από αυτήν, φορτώνοντας την κοινωνία με πολιτικές κρίσεις και την αντιπαράθεση των κοινοτήτων. Είναι η ώρα όπου τα δυο μεγάλα κόμματα θα πρέπει να αφήσουν κατά μέρος τα ιδεολογήματά τους, να δουν την τραγική πραγματικότητα στην οποία οδηγήθηκε η χώρα, να ανασκουμπωθούν, να εργαστούν συνειδητά προς όφελος των συμφερόντων του κυπριακού λαού στο σύνολό του. Θέτω ως προτεραιότητα τη ρύθμιση του προβλήματος, επειδή το οικονομικό πρόβλημα της χώρας δεν θα λυθεί στο άμεσο μέλλον. Η οικονομική κληρονομιά της διακυβέρνησης Δ. Χριστόφια θα βαραίνει την κοινωνία για πολλά, πολλά χρόνια. Η επίλυση του πολιτικού προβλήματος είναι ο επιταχυντής της επίλυσης του οικονομικού προβλήματος. Ο Χριστόφιας δεν μπορεί να οδηγήσει το κυπριακό στη λύση του. Όχι μόνο γιατί απέδειξε πως δεν θέλει, αλλά γιατί έχει απολέσει την εμπιστοσύνη της ελληνοκυπριακής κοινωνίας, γι’ αυτό θα πρέπει να αναλάβει κάποιος άλλος που θα απολαμβάνει της εμπιστοσύνης της και θα επικυρώσει το συμβιβασμό στον οποίο θα καταλήξει. Αν οι πολιτικοί μας συνεχίσουν να διατηρούν άλυτο το πρόβλημα, οι δομές που εγκαθίδρυσαν φαύλα καθεστώτα, θα συνεχίσουν να ενισχύονται επειδή θα τροφοδοτούνται από το λαϊκισμό, τις ακραίες εθνικιστικές τοποθετήσεις. Η εσωστρέφεια της κοινωνίας θα ενισχυθεί ακόμη περισσότερο και είναι άγνωστο σε ποιες ατραπούς θα οδηγηθεί ή θα την οδηγήσουν τα «πατριωτικά» συνθήματα και ο «λαϊκο-εθνικισμός». Αντίθετα η επίλυση του προβλήματος θα ανοίξει νέους ελπιδοφόρους ορίζοντες, η κοινωνία θα «πατά» σε πραγματικότητες, θα είναι έτοιμη να υιοθετήσει νέες ιδέες που θα δημιουργήσουν συνθήκες ανάπτυξης σε όλους τους τομείς. Μόνο με αυτό τον τρόπο μπορεί η κοινωνία της Κύπρου να βγει από την κρίση που αντιμετωπίζει σήμερα. Ο δρόμος αυτός είναι μονόδρομος.

Δημήτρη Χριστόφια – πήγαινε σπίτι σου

2011-07-12T19:16:00.008+03:00

Όλα όσα υποστηρίζει μέχρι σήμερα ο κ. Δ. Χριστόφιας πηγάζουν από το ιδεολόγημα το οποίο ακολουθεί με θρησκευτικό φανατισμό και το οποίο επηρεάζει τις αποφάσεις του. Λάθη στους
χειρισμούς του κυπριακού, λάθη στους χειρισμούς στην οικονομία, στις διεθνείς σχέσεις της Δημοκρατίας. Όμως όλα αυτά εντάσσονται στις πολιτικές ευθύνες, τις οποίες ο ίδιος μπορεί να αναλάβει και ο λαός την κατάλληλη ώρα να τον στείλει σπίτι του ή να τον επιβραβεύσει με μια νέα πενταετία. Όταν όμως οι αποφάσεις σχετίζονται με ανθρώπινες ζωές, όταν ως αποτέλεσμα του ιδεολογήματός του χάνουν τη ζωή τους πολίτες, το αποτέλεσμα είναι μεγαλύτερο από τις ευθύνες. Και αυτή η κυβέρνηση στη συγκεκριμένη περίπτωση, με πρόεδρο το Δ. Χριστόφια αδράνησε, δεν στάθηκε ικανή να προβλέψει τα επακόλουθα των αποφάσεων της, με αποτέλεσμα οι πολίτες να θεωρούνται αναλώσιμοι ως εκ των αποτελεσμάτων, η πολιτική ευθύνη ή ευθιξία, να μην είναι αρκετή για να καλύψει τα αποτελέσματα. Φέρει ευθύνη ο Υπ. Άμυνας, όχι γιατί δεν έλαβε τα μέτρα που έπρεπε να λάβει, όχι για την αμέλεια που επέδειξε, αλλά για την υποταγή του στις πολιτικές σκοπιμότητες που άρχονται από το Προεδρικό Μέγαρο και ο ίδιος δεν είχε την τόλμη να υποβάλει τότε την παραίτηση του για να δημιουργήσει τις αναγκαίες πιέσεις, έτσι που να ληφθούν και τα ανάλογα μέτρα προστασίας των στρατιωτών μας που υπηρετούσαν στη στρατιωτική βάση στο Μαρί. Η πολιτική ευθύνη του υπουργού τερματίστηκε με τον τερματισμό της σύσκεψης που έγινε στο προεδρικό και που εκεί ξεκάθαρα μπλέχτηκαν οι πολιτικές σκοπιμότητες που εξυπηρετούσαν την προεδρική πολιτική έναντι της Συρίας. Με τον τερματισμό της αρχίζουν να ενεργοποιούνται οι ποινικές ευθύνες. Δεν αρκεί μια παραίτηση, η ευθιξία του υπουργού θα έπρεπε να εκφραστεί πριν τα πράγματα οδηγηθούν στο τραγικό τους αποτέλεσμα. Αντιθέτως, ο υπουργός προτίμησε την πολιτική θέση που κατείχε, αφού υποτάχθηκε στις προεδρικές αποφάσεις χωρίς επιφυλάξεις και οιουσδήποτε ενδοιασμούς.
Ο Πρόεδρος μετά το τραγικό συμβάν στη στρατιωτική βάση θα έπρεπε να παραιτηθεί. Όχι μόνο γιατί άφησε να κυκλοφορήσει η ψευδής είδηση, ότι το προεδρικό δεν γνώριζε για την κατάσταση που επικρατούσε, αλλά επειδή διαχειρίστηκε όλη την υπόθεση των κατασχεθέντων χωρίς ευθύνη και σοβαρότητα, αλλά με προχειρότητα και ερασιτεχνισμό, με αποτέλεσμα το τραγικό συμβάν και το θάνατο δώδεκα αθώων πολιτών. Διάφορες χώρες του είχαν προτείνει να βοηθήσουν με διάφορους τρόπους στην καταστροφή του στρατιωτικού υλικού εκτός Κύπρου αλλά πεισματικά αρνήθηκε. Στη σύσκεψη υπό την προεδρία του ίδιου του Προέδρου διατυπώθηκε καθαρά και χωρίς περιστροφές, ότι η «Εθνική Φρουρά» δεν μπορούσε να διαχειριστεί το κατασχεθέν στρατιωτικό υλικό. Κι’ όμως οι σκοπιμότητες σε σχέση με την επίσκεψη του Προέδρου στη Συρία, δεν του επέτρεψαν να ενεργήσει σύμφωνα με τα καλώς νοούμενα συμφέροντα της χώρας μας. Το προσωπικό ή κομματικό του ιδεολόγημα τέθηκε πάνω από τα συμφέροντα της χώρας, με αποτέλεσμα τα τραγικά γεγονότα.
Πρόεδρος που κλαίει «για ψύλλου πήδημα» δεν τον είδαμε στις οθόνες να κλαίει για τον άδικο χαμό δώδεκα πολιτών που θυσιάστηκαν για να υλοποιήσει το πολιτικό του ιδεολόγημα. Ο Πρόεδρος σύμφωνα με το σύνταγμα δεν μπορεί να διωχθεί ποινικά, αλλά μπορεί και θα έπρεπε να αναλάβει τις πολιτικές ευθύνες και με επιστολή του προς τον Πρόεδρο της βουλής, όπως προβλέπει το σύνταγμα να παραιτηθεί. Να παραιτηθεί επειδή το αποτέλεσμα της πολιτικής του είναι μεγαλύτερο από την πολιτική ευθύνη που αναλαμβάνει. Με την πολιτική του Προέδρου, θωρήθηκαν ως εκ του αποτελέσματος, ότι οι πολίτες είναι αναλώσιμοι, εφόσον οι πολιτικές σκοπιμότητες της εξωτερικής πολιτικής του τέθηκαν σε προτεραιότητα. Παραιτήσου Δ. Χριστόφια γιατί από καταστροφικός σίφουνας μπορείς να γίνεις ο λαίλαπας αυτής της χώρας. Την έχεις οδηγήσει με την προχειρότητα, τον ερασιτεχνισμό σου και τις προσωπικές σου εμμονές σε επίπεδα που υπήρχαν πριν από την ανεξαρτησία. Θα χρειαστούν πιθανόν ίσως πολύ περισσότερα χρόνια, από αυτά που ζήσαμε ως ανεξάρτητο κράτος για να φτάσουμε στα επίπεδα βιοτικού επιπέδου που είχαμε πριν από την έκρηξη των πυρομαχικών που πεισματικά αρνιόσουν να καταστρέψεις και που τελικά κατάστρεψαν τη χώρα μας.
Δημήτρη Χριστόφια πήγαινε σπίτι σου.

Θρήσκοι στη λατρεία της πλεονεξίας

2011-07-06T11:11:00.002+03:00

Ο τίτλος δεν αναφέρεται στο θρησκευτικό αίσθημα των πολιτών, αλλά στο χαρακτήρα των πολιτικών ηγετών της ελληνοκυπριακής και τουρκοκυπριακής κοινότητας. Η νοοτροπία, ο τρόπος σκέψης και οι ακολουθούμενες πρακτικές παρουσιάζονται να έχουν κοινά στοιχεία. Ένα από αυτά είναι, ότι γίνονται θρήσκοι στη λατρεία της πλεονεξίας ή και της μεγέθυνσης των απαιτήσεων τους, χαρακτηριστικό γνώρισμα των λαών της Ανατολής. Είναι αυτό που γενικά ονομάζεται από τους ευρωπαίους πολιτικούς «μαξιμαλισμός». Αυτός ο τρόπος σκέψης και συμπεριφοράς έχει γίνει αποδεκτός από την πλειοψηφία των μελών και των δυο κοινωνιών και δεν είναι τυχαίο, ότι το κυπριακό πρόβλημα εμφανίστηκε από τον προηγούμενο αιώνα και συνεχίζει να «βασανίζει» και τις δυο κοινότητες, όμως ούτε η μια ούτε και η άλλη κάθισαν να συζητήσουν στα σοβαρά τρόπους επίλυσης του προβλήματος που δημιούργησε συσσωρευμένα πολιτικά, οικονομικά και ψυχολογικά προβλήματα. Το ρήμα «βασανίζει» το θέτω σε εισαγωγικά, επειδή είμαι σε δίλημμα να ισχυριστώ με βεβαιότητα, ότι αποδίδει την πραγματικότητα, επειδή δεν είμαι βέβαιος ότι η πλειοψηφία των Κυπρίων βασανίζεται ή υποφέρει από την κατάσταση που επικρατεί. Στις προτεραιότητες που θέτουν και οι δυο κοινότητες το κυπριακό δε βρίσκεται στην πρώτη γραμμή. Και οι δυο πλευρές φαίνεται πως «έχουν και άλλες δουλειές να κάμουν» πέρα από αυτό το πρόβλημα.
Οι ηγεσίες των δυο κοινοτήτων διαχειρίζονται η κάθε μια από ένα κομμάτι του κυπριακού κράτους και από ότι φαίνεται αυτό ικανοποιεί όλους. Κάποιοι το λένε φωνακτά, όπως ο αρχιεπίσκοπος και οι παρατρεχάμενοι του. Η ελληνοκυπριακή κοινότητα έχει στα χέρια της την πολιτική εξουσία και τους θεσμούς ενός κρατικού μορφώματος, ενώ η άλλη κοινότητα κατέχει σημαντικό έδαφος και αναζητεί τρόπους να αναχθεί στο επίπεδο αναγνώρισης που βρίσκεται η άλλη πλευρά. Έτσι διαιωνίζεται το πρόβλημα, στολισμένο βέβαια με διάφορα πατριωτικά επίθετα, ανάλογα με την ηγεσία που τα εκφέρει. Μέσα από όλα αυτά τα επίθετα αναβλύζει η πλεονεξία της ηγεσίας της κάθε κοινότητας και οι ιθαγενείς κάτοικοι τα καταβροχθίζουν ως έτοιμη πνευματική τροφή, θεωρώντας ότι κατατροπώνουν τους ισχυρισμούς της άλλης ηγεσίας.
Παρακολούθησα τελευταία το ντοκιμαντέρ "SHARING AN ISLAND" όπου συναντιούνται τρεις ελληνοκύπριοι νέοι και τρεις τουρκοκύπριοι για πρώτη φορά και αναφέρονται στο κυπριακό πρόβλημα. Αυτό που ο θεατής προσλαμβάνει έντονα, είναι πόσο η κρατική εκδοχή των γεγονότων επηρεάζει τη σκέψη και τη συμπεριφορά των ανθρώπων και ειδικά των νέων. Όταν αναφέρονται στο κυπριακό, νομίζεις πως ακούς τους ελληνοκύπριους ηγέτες να βγάζουν πολιτικούς λόγους. Η επίσημη ιστορία που διδάσκεται μέχρι σήμερα στα σχολεία προκαθορίζει το βάθος του προβληματισμού των πολιτών και ειδικά των νέων. Στην επιφάνεια έρχεται μετασχηματισμένη σε «αρχές και αξίες» η προσπάθεια επιβολής της μιας άποψης πάνω στην άλλη. Η αναφορά σε αρχές και αξίες, όμως, υπογραμμίζουν ένα γεγονός: την μη ετοιμότητα του συμβιβασμού, την απαίτηση της αποδοχής των όρων που η μια ή η άλλη πλευρά υποβάλλει. Η πλειοψηφία της κοινωνίας αγνοεί, ότι οι «αρχές και οι αξίες» είναι αποτέλεσμα συμβιβασμών και δεν ήλθαν ως «μάννα εξ ουρανού». Η κάθε κοινωνία, ελληνοκυπριακή και τουρκοκυπριακή, φαίνεται να απολαμβάνει την προσπάθεια της ηγεσίας της για επιβολή. Θα το διατυπώσουμε με κάθε ειλικρίνεια: η επιβολή προέρχεται από την προσπάθεια εκδίκησης: η τουρκοκυπριακή κοινότητα απέτρεψε τον «προαιώνιο πόθο της ένωσης», που στην περίοδο της αποικιακής διακυβέρνησης είχε το απάνω χέρι. Τα γεγονότα του 1963 ήταν η έκφραση της εκδίκησης των ελληνοκυπρίων για την αποτυχία της εφαρμογής της «αρχής της αυτοδιάθεσης» τους. Τα γεγονότα του 1974 αποτέλεσαν την αντίστροφη εκδίκηση: δεν είναι λίγες οι περιπτώσεις που στα γεγονότα του 1974, τα στελέχη της ΤΜΤ κρατούσαν καταλόγους και αναζητούσαν συγκεκριμένα άτομα. Είναι καιρός οι κύπριοι ηγέτες να αφήσουν κατά μέρος το βεντετισμό, τη λατρεία των «αρχών και αξιών» και να αναζητήσουν μια σύντομη και περιεκτική ρύθμιση του προβλήματος το ταχύτερο δυνατόν. Μέσα σ’ αυτό το χρόνο. Χθες ήταν αργά πόσο μάλλον σήμερα. Ας αφήσουν κατά μέρος την αναφορά σε αξίες και αρχές, που αναδημιουργεί τις μαξιμαλιστικές τους απαιτήσεις και ας καθίσουν γύρω από ένα τραπέζι μέχρι που να βρουν τις αναγκαίες συμβιβαστικές φόρμουλες.

Η εκκλησία υπονομεύει την κρατική οντότητα

2011-06-21T20:43:00.013+03:00

Αρθρογραφώ από το 1974 σε εφημερίδες και περιοδικά της Κύπρου. Σ’ αυτά τα 37 χρόνια έγραψα μόνο ένα άρθρο για τον αρχιεπίσκοπο της Κύπρου στις 10 Μαΐου του 2008 με τίτλο «Ένας φασίζων αρχιεπίσκοπος». Γι’ αυτό το άρθρο εισέπραξα από ένα αγνώστων στοιχείων «πολίτη» (δεν είχε την τόλμη να αποκαλύψει το όνομα του) αρκετές βρισιές από τηλεφώνου. Αυτό βέβαια δεν έχει καμιά σημασία για μένα, παρόλο που αυτό το γεγονός προσδιορίζει την κουλτούρα κάποιων πολιτών. Αυτό που θέλω να πω είναι, ότι συστηματικά αποφεύγω να ασχολούμαι με τον αρχιεπίσκοπο και τις δηλώσεις του. Δεν επιθυμώ να προσδίδω κύρος, σε κάποιον που δεν μπορεί να το κερδίσει με τις δικές του δυνάμεις, σ’ έναν πολίτη που «ούτε επιστολή δεν είναι σε θέση να γράψει», όπως είπε και κάποιος γνωστός θεολόγος. Δυστυχώς όμως, τόσο οι μπλε όσο και οι κόκκινοι, με κάθε ευκαιρία δίνουν «λόγο» στον αρχιεπίσκοπο. Θα τον επισκεφθούν για να ακούσουν την άποψη του και να του πουν, ότι έχει κάθε δικαίωμα να αρθρώνει λόγο για το «εθνικό»(εθνικό γιατί;) θέμα. Κι΄ αυτός ως «εθνάρχης» με τα κόκκινα και χρυσά άμφια, ως άλλος βυζαντινός αυτοκράτορας θα συμπεριφερθεί με τον γνωστό καλογερίστικο τρόπο. Παράλληλα, οι πολιτικοί είτε μπλε είτε κόκκινοι θα του ζητήσουν τον άμβωνα για να εκφέρουν τον πολιτικό τους λόγο. Θεωρούν ότι η παρουσία τους στην εκκλησία, η εκφώνηση λόγων από το μικρόφωνο της εκκλησίας δίνει βαρύτητα στο λόγο τους. Ίσως κάποιοι πολιτικοί της δεξιάς να ενεργούν με αυτό τον τρόπο, να είναι μέρος της πολιτικής τους κουλτούρας, αλλά μόνο στο χώρο της φαντασίας μπορεί κάποιος να σκεφτεί τη νομιμοποίηση της θρησκείας στο χώρο της κομουνιστικής αριστεράς. Να βλέπει τον Δημήτρη Χριστόφια να απαγγέλλει από τον άμβωνα το «Πιστεύω», ένα πολίτη που ισχυρίζεται ότι είναι κομουνιστής. Υπογραμμίζεται το «ισχυρίζεται» γιατί λογικά δεν είναι συμβατή η ταυτότητα του κομουνιστή με την ταυτότητα του θρησκευόμενου. Τότε σε ποια «Πιστεύω» πιστεύει; Του κομουνισμού ή της χριστιανικής ορθόδοξης θρησκείας; Να γίνει αποδεχτός ο ισχυρισμός ότι, αυτή η συμπεριφορά προσδιορίζει άγνοια; Αλλά το ζητούμενο είναι, αν ένας τέτοιος λόγος συμβάλλει στην άμβλυνση του θρησκευτικού φανατισμού. Ο λόγος, όπως υποστήριξε ο Hegel είναι πάντοτε αρθρωμένος σε έννοιες και συγκροτεί την εννοιακή πράξη αυτοκατανόησης και συμβάλλει αποφασιστικά σε ανάλογη συμπεριφορά από τους πολίτες. Στη συγκεκριμένη περίπτωση είναι φανερό ότι, ο προεδρικός λόγος και συμπεριφορά αυξάνει την επιρροή της θρησκοληψίας ανάμεσα στην ελληνοκυπριακή κοινωνία.
Είναι προσωπική επιλογή του Προέδρου να είναι θρησκευόμενος και είναι σεβαστό το δικαίωμα του. Όμως άλλο το ένα και άλλο να στρώνεις το χαλί στην εκκλησιαστική ηγεσία για πολιτικές παρεμβολές. Τέτοιες συμπεριφορές, τόσο από τον Πρόεδρο, όσο και από άλλους πολιτικούς ηγέτες, δημιουργούν το αναγκαίο πολιτικό κλίμα για πολιτικές παρεμβάσεις του αρχιεπισκόπου και των άλλων ιεραρχών στην πολιτική ζωή της χώρας. Ας λεχθεί πιο απλά: ο αρχιεπίσκοπος παρεμβαίνει γιατί του παραχωρούν το δικαίωμα οι πολιτικοί. Όταν οι δηλώσεις του αρχιεπισκόπου τους ευνοούν πολιτικά τις επικροτούν, όταν είναι δυσμενείς τις καταδικάζουν και του υποβάλλουν να ασχολείται μόνο με το θρησκευτικό του έργο. Όμως δεν είναι μόνο οι πολιτικοί που ενθαρρύνουν τον αρχιεπίσκοπο να παρεμβαίνει στην πολιτική ζωή: τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης, θεληματικά ή άθελα τους χορεύουν στο σκοπό που παίζει ο αρχιεπίσκοπος. Κάθε λόγος του αρχιεπισκόπου προβάλλεται με προτεραιότητα από τα ηλεκτρονικά ΜΜΕ, αλλά και με πρωτοσέλιδα από τα έντυπα.
Έχω ακούσει πολλές φορές τους πολιτικούς μας να καταδικάζουν τους σημερινούς κυβερνώντες της Τουρκίας, οι οποίοι προσπαθούν να αυξήσουν τον θρησκευτικό φανατισμό ανάμεσα στους τουρκοκύπριους, οικοδομώντας παντού τζαμιά. Όμως από την άλλη, τα ίδια πολιτικά πρόσωπα κλείνουν τα μάτια στο γεγονός, ότι οι εκκλησίες φυτρώνουν σε κάθε γειτονιά, όπως τα περίπτερα. Κανένας πολιτικός σχηματισμός δεν διαμαρτύρεται γι’ αυτή την πολιτική της εκκλησιαστικής ηγεσίας που εμπερικλείει κινδύνους να μετατραπεί η ελληνοκυπριακή κοινωνία σε θρησκόληπτη φονταμενταλιστική ομάδα, με επικίνδυνες συνέπειες για το μέλλον της χώρας. Οι τοπικές αρχές και το κράτος κλείνουν τα μάτια σ’ αυτή τη δραστηριότητα που αναιρεί τον ισχυρισμό για μετασχηματισμό της κυπριακής κοινωνίας σε ευρωπαϊκή. Ποτέ δεν εμφανίστηκε στα ΜΜΕ ευρωπαίος πολιτικός ηγέτης να απαγγέλλει το «Πιστεύω» ή άλλο ευαγγελικό κείμενο ή να εκφωνεί πολιτικούς λόγους στις εκκλησίες. Οι Κύπριοι μπορεί να μην έζησαν το διαφωτισμό και τη συνεπακόλουθη νεοτερικότητα, αλλά σήμερα είναι ενταγμένοι στη μεγάλη ευρωπαϊκή οικογένεια που στηρίζεται σε αρχές και αξίες της νέο-νεοτερικότητας, διαμορφώνει οράματα στα οποία οπωσδήποτε δεν περιλαμβάνονται οι αρχές των θρησκευτικών δογμάτων.
Είναι καιρός να απογαλακτιστεί η πολιτική ηγεσία από την επιρροή της εκκλησίας. Η ανεξιθρησκία στην Κυπριακή Δημοκρατία είναι συνταγματικά κατοχυρωμένη, οι εκκλησιαστικοί ηγέτες δεν έχουν κανένα ρόλο να διαδραματίσουν στην πολιτική ζωή, ούτε ακόμα και σε εγκαίνια κρατικών έργων. Φανταστείτε με τη ρύθμιση του πολιτικού προβλήματος της χώρας, τι ρόλο θα έχει ο αρχιεπίσκοπος και οι επίσκοποι σε έργα που θα εγκαινιάζονται από τους κρατικούς άρχοντες, οι οποίοι πιθανόν να είναι μουσουλμάνοι. Αναμειγνύοντας τους καλόγηρους, τους μουφτήδες και τους ηγέτες των άλλων θρησκευτικών δογμάτων στην πολιτική ζωή, το στοίχημα του ενωμένου ομοσπονδιακού κράτους υπονομεύεται σοβαρά, όπως και το μέλλον της κυπριακής κοινωνίας ως ενιαίας οντότητας.

Κύπρος: ηρωοπαραγωγός χώρα

2011-06-15T10:17:00.013+03:00

Την περ. βδομάδα στο άρθρο μου αναφέρθηκα σε «ηρωοπαραγωγό» χώρα και κάποιος αναγνώστης, μου έγραψε ότι προσβάλλω τους ήρωες μας. Δεν πρόσβαλα κανένα νεκρό μ’ αυτή την αναφορά, ούτε και είναι πρόθεσή μου να κάνω κάτι τέτοιο. Αντίθετα, σέβομαι κάθε νεκρό, - θύμα των πολιτικών επιλογών των ταγών μας. Ειρωνεύομαι τους πολιτικούς μας που πολλαπλασίασαν τους νεκρούς, θύματα της αλλοπρόσαλλης πολιτικής τους. Ήρωες βέβαια υπήρξαν, ανεξάρτητα αν ο αγώνας τους ήταν αδιέξοδος. Όμως η «υπερπαραγωγή» ηρώων από τους πολιτικούς, μειώνει τη σημασία της πράξης τους. Είμαστε –επαναλαμβάνω- μια ηρωοπαραγωγός χώρα. Σ’ αυτή τη γη από το 1955 άρχισε η παραγωγή ηρώων. Ήρωες παρήγαγε η δεξιά και καυχιόταν γι’ αυτό. Εθνικούς ήρωες. Έδιναν τη ζωή τους προς δόξα του έθνους. Δεν γνωρίζω αν ο ηρωισμός κληρονομείται. Στην Κύπρο βέβαια όλα γίνονται χωρίς κανένας να διερωτάται αν είναι ορθό ή λάθος. Η κυπριακή κομουνιστική αριστερά δεν παράγει εθνικούς ήρωες. Η κυπριακή κομουνιστική αριστερά αποφεύγει να χρησιμοποιήσει τη λέξη «ήρωας». Όμως ήταν ένα μειονέκτημα που η ηγεσία της σκεφτόταν πως έπρεπε να υπερπηδήσει. Να κατασκευάζει και αυτή ήρωες, όχι όμως εθνικούς, διότι τότε δεν θα ξεχώριζαν από τη δεξιά. Έτσι δημιουργήθηκε το είδωλο των λαϊκών αγωνιστών(ηρώων). Όποιος για χρόνια εφαρμόζει πιστά στις ντιρεκτίβες των γραφειοκρατών του κόμματος και ποτέ δεν τις αμφισβητεί, όποιος μαζεύει πιο πολλά λεφτά στους εράνους του κόμματος κατατάσσεται στις τάξεις των λαϊκών αγωνιστών(ηρώων), όταν εγκαταλείψει τα εγκόσμια. Έχουμε, λοιπόν, στην ηρωοπαραγωγό χώρα ήρωες δυο ταχυτήτων, όπως εξ αντικειμένου κατηγοριοποιούνται: τους εθνικούς ήρωες και τους λαϊκούς αγωνιστές. Οι πρώτοι, η ανώτερη τάξη, εκπροσωπούν τη δεξιά, οι δεύτεροι την κομουνιστική αριστερά. Οι κληρονόμοι των πρώτων φανερά υποτιμούν τους δεύτερους. Δεν τους κατατάσσουν στην τάξη των ηρώων. Όμως, ας εξετάσουμε το θέμα στη διαλεκτική του ενότητα. Κανένα έθνος δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς λαό, άρα εθνικοί ήρωες, είναι ταυτόχρονα και λαϊκοί ήρωες, εφόσον έθνος και λαός σ’ αυτή την περίπτωση ταυτίζονται. Σε απλή ανάγνωση είναι ταυτόχρονα και εθνικοί και λαϊκοί ήρωες, δηλαδή μπορούμε να πούμε, ότι είναι και δεξιοί και κομουνιστές. Λαϊκοί αγωνιστές(ήρωες) αποκαλούνται εκείνοι οι αγωνιστές που προέρχονται από το χώρο της κομουνιστικής αριστεράς. Όμως και σ’ αυτή την περίπτωση, όσοι θυσιάζονται ή πεθαίνουν υπερασπιζόμενοι τα συμφέροντα του λαού, ταυτόχρονα υπερασπίζονται θέλοντας και μη τα συμφέροντα του έθνους που τον εκπροσωπεί, άρα ταυτόχρονα είναι και λαϊκοί αλλά και εθνικοί ήρωες. Είναι δηλαδή ταυτόχρονα και αριστεροί και δεξιοί. Όμως και οι εθνικο-λαϊκοί αλλά και λαϊκο-εθνικοί θάβονται με τον ίδιο τρόπο και με την ίδια διαδικασία. Η διαφορά βρίσκεται στο εξής: τους εθνικο-λαϊκούς τους ξεπροβοδίζουν με τον εθνικό ύμνο, τους λαϊκο-εθνικούς με τον ύμνο της Διεθνούς, παρόλο που στην Κύπρο δεν υπάρχει τέτοια πρακτική, επειδή οι λαϊκο-εθνικοί είναι θρησκευόμενοι, όπως και οι δεξιοί. Ο αρχηγός των λαϊκών αγωνιστών(ηρώων) απαγγέλλει το «πιστεύω εις έναν θεό» -αναφέρομαι πάντοτε στην κυπριακή πραγματικότητα- και η όλη διαδικασία πραγματοποιείται με θρησκευτική κατάνυξη. Βάσιμα, μπορεί κάποιος να ισχυριστεί, ότι η δεξιά και η αριστερά είναι δυο εταιρείες παραγωγής ηρώων. Οι άλλες πολιτικές εταιρείες δεν παράγουν ήρωες, αλλά αναφέρονται στα διαθέσιμα αποθέματα της δεξιάς και της κομμουνιστικής αριστεράς. Από το Δεκέμβρη του 1963 και μετά, έχουμε ήρωες που εκπροσωπούν όλες τις πολιτικές αποχρώσεις και αναγνωρίζονται ως ήρωες χωρίς επιφυλάξεις. Όλοι θυσιάστηκαν για τη δόξα του ελληνικού έθνους με σημαία την «αυτοδιάθεση-ένωση» και είναι εθνικοί ήρωες. Ήταν η πρώτη περίπτωση που απόκτησε και η αριστερά πέραν των λαϊκών αγωνιστών και εθνικούς ήρωες. Το 1974 οι κομματικές εταιρείες φρόντισαν με την πολιτική τους να αυξηθεί η παραγωγή ηρώων. Δυστυχώς, μέχρι σήμερα κηδεύουμε ήρωες και των δυο κομματικών αποχρώσεων. Οι ομιλητές έχουν την ανάλογη απόχρωση, κόκκινη ή γαλάζια. Η λέξη «θύμα» για κάποιο ανεξήγητο(;) λόγο δεν υπάρχει στο κυπριακό πολιτικό λεξιλόγιο. Η πραγματικότητα δηλαδή απουσιάζει, κανείς δεν θέλει να την αποδεχθεί. Πάντοτε σ’ αυτό το νησί οι πραγματικότητες τυλίγονταν σ’ ένα πέπλο μυστηρίου για να καλύπτονται τα εγκληματικά λάθη των πολιτικών. Κανείς δεν θέλει να δεχθεί, ότι οι εθνικοί ήρωες ή λαϊκοί αγωνιστές έπεσαν θύματα της αλλοπρόσαλλης και ανόητης πολιτικής των τότε ηγετών, οι οποίοι για να δικαιολογήσουν τα τεράστια λάθη τους, βάφτισαν ήρωες όλα τα θύματα της πολιτικής τους. Οι πολιτικοί συνειδητοποίησαν, ότι άλλο είναι να παραδίδεις νεκρό φέροντα τον τίτλο του θύματος (λες και πέθανε σε αυτοκινητιστικό δυστύχημα) και άλλο να παραδίδεις τον νεκρό με τον τίτλο του εθνικού-ήρωα ή λαϊκού αγωνιστή(ήρωα). Αποδίδοντας στα θύματα της πολιτικής τους, τέτοιο τίτλο καλύπτουν τις πολιτικές τους ευθύνες και αφαιρούν κάθε δικαίωμα από τους δικούς των θυμάτων να τις απαιτήσουν. Εφόσον το θύμα είναι «ήρωας» άρα η ευθύνη είναι δική του, επειδή επέδειξε υπέρμετρο ζήλο στην υλοποίηση του καθήκοντός του. Οι πολιτικοί που γνωρίζουν πώς να χειραγωγούν την κοινωνία, κατέστησαν μια ελληνοκυπριακή κοινωνία πλήρη ηρώων. Οι ίδιοι δεν έχουν καμιά ευθύνη γι’ αυτό. Οι ήρωες φταίνε… Δεν γνωρίζω τι γίνεται στην άλλη πλευρά των συρματοπλεγμάτων. Νομίζω ότι και αυτοί μ’ αυτό τον τρόπο διαχωρίζουν τους μάρτυρες-ήρωες τους. Κύπριοι δεν είναι; Ίσως κάποιος τουρκοκύπριος ερευνητής να μας διαφωτίσει πάνω σ’ αυτό το θέμα.

Fraus meretur fraudem (η απάτη παράγει απάτη)

2011-06-06T14:33:00.004+03:00

Αυτό που βίωσε η κοινωνία μας την περασμένη βδομάδα, αναφορικά με την εκλογή Προέδρου της Βουλής είναι δυνατόν να του δοθεί ο χαρακτηρισμός «πολιτική τραγωδία» είτε «πολιτική κωμωδία». Και τα δυο αποδίδουν πλήρως την εικόνα των γεγονότων. Είτε κλάψει ο πολίτης είτε γελάσει με τα ανατολίτικα καμώματα δεν έχει σημασία. Το γεγονός είναι ότι όλα διαδραματίστηκαν με σοβαροφάνεια σ’ ένα θεσμικό όργανο, όπου αναμένουν οι πολίτες να ασχοληθεί με τα προβλήματα τους. Δεν αναφέρομαι στο κυπριακό, η Βουλή ποτέ δεν είχε λόγο, το εκχώρησε αποκλειστικά στην εκτελεστική εξουσία να το διαχειρίζεται κατά το δοκούν. Το θέμα όμως, είναι οι κατηγορίες που εκτοξεύθηκαν εναντίον του κ. Ζ. Κουλία, που δεν ψήφισε τον πρόεδρο του κόμματός του για τη θέση του Προέδρου της Βουλής. «Εξαπάτησε τους ψηφοφόρους του ΔΗΚΟ», «είναι προδότης», τον αποκαλούν οι συναγωνιστές του στο κόμμα. Ακούοντας και βλέποντας όλα αυτά τα σοβαροφανή από την τηλεόραση, θυμήθηκα μια διάλεξη που μας διάβασε ο καθηγητής του Ρωμαϊκού Δικαίου, όταν ήμουν φοιτητής στη νομική του πανεπιστήμιου του Κιέβου και είχε τίτλο «Fraus meretur fraudem (η απάτη παράγει απάτη)». Δεν πρόκειται βέβαια να αναφερθώ στη διάλεξη, αλλά στα γεγονότα και στην απάτη που προϋπήρχε της απάτης, που αποτέλεσε τον προπομπό της απάτης για την οποία κατηγορούν τον κ. Ζ. Κουλία, την οποία οι ταγοί του ΔΗΚΟ γνώριζαν, αλλά δεν την σταμάτησαν για προφανείς συμφεροντολογικούς λόγους.
Είναι γνωστό, ότι τις απόψεις μου στο κυπριακό με εκείνες του κ. Ζ. Κουλία τις χωρίζει χάος, όπως αρέσκεται να τονίζει ο κ. Α. Κυπριανού, όταν αναφέρεται στις θέσεις ΑΚΕΛ-ΔΗΣΥ για το κυπριακό. Ανεξάρτητα όμως, από το «χάος» που με χωρίζει από τις απόψεις του κ. Ζ. Κουλία, πρέπει να ειπωθεί η αλήθεια. Για να αποκατασταθεί η αλήθεια, θα πρέπει να ανασκαλίσουμε το παρελθόν: πρώτο, η απάτη που διέπραξε η ηγεσία του ΑΚΕΛ για τον «άδρωπο που άλλαξε», που ήταν μια απάτη, συγκριτικά μεγαλύτερη από εκείνη του κ. Κουλία, -εφόσον επηρέασε το μέλλον της χώρας και όχι μόνο δυο κομμάτων- για να πεισθούν οι πολίτες να δώσουν την εξουσία στον Τ. Παπαδόπουλο που οδήγησε το κυπριακό στα σημερινά αδιέξοδα. Όμως η ηγεσία του ΑΚΕΛ ουδέποτε και σε καμιά περίπτωση δε ζήτησε συγγνώμη από τους πολίτες. Αντίθετα μέχρι σήμερα αναφέρεται σ’ αυτόν, ως εθνικό ήρωα, που έσωσε την Κύπρο από τις «ιμπεριαλιστικές» επιβουλές, αν χρησιμοποιήσω τα λόγια του κ. Δ. Χριστόφια από τις δηλώσεις που έκαμε στη Σόφια, όταν την επισκέφθηκε μετά την εκλογή του. Αλλά το κυριότερο είναι ότι δεν θέλει να διαταράξει τις σχέσεις ΑΚΕΛ-ΔΗΚΟ –ο σκοπός αγιάζει τα μέσα, όπως έγραψε σε άρθρο του στον ΠΟΛΙΤΗ την περασμένη Κυριακή ο κ. Α. Κυπριανού. Δεύτερο: το ΑΚΕΛ κατηγορεί τον κ. Ζ. Κουλία, όμως λίγους μήνες πριν, λεηλάτησε το ΔΗΚΟ αφαιρώντας τον κ. Χρ. Μέση και εντάσσοντάς τον στις «νέες δυνάμεις». Τότε δεν αποκάλεσαν οι συνεργαζόμενες δυνάμεις τον κ. Χρ. Μέση «αποστάτη» και «Ιούδα», που για χρόνια εκλεγόταν δήμαρχος με τη σημαία του ΔΗΚΟ, ο οποίος ήταν μέλος του ανωτάτου σώματος του ΔΗΚΟ, αλλά βουλευτής βγήκε με τη σημαία του ΑΚΕΛ. Ούτε μίλησαν για «ανήθικη» πράξη από μέρους του κ. Μέση, ίσως γιατί γνωρίζουν ότι στην πολιτική το «ηθικό» και το «ανήθικο» είναι έννοιες σχετικές και εξαρτάται από ποιος τις διατυπώνει. Φέρνω στη θύμηση τον προβληματισμό μου για την άποψη που διατύπωσε ο Τζακ Λόντον στο βιβλίο του «Εταιρεία δολοφόνων, ΕΠΕ», ο οποίος υποστηρίζει, ότι η περίσσεια ηθικότητα σκοτώνει με τον ίδιο ακριβώς τρόπο που σκοτώνει και η ανυπαρξία ηθικότητας. Εν πάση περιπτώσει, η ακελική ηγεσία θα αποκάλεσε την ενέργεια του κ. Μέση, ως «ηρωική» απόφαση και ηθική πράξη εφόσον ζούμε σε «ηρωοπαραγωγό» νησί. Για την ηγεσία του ΔΗΚΟ, όμως, λογικά, θα μπορούσε να είναι και casus belli (αιτία πολέμου) και να διαλύσει τη συγκυβέρνηση. Είναι αλήθεια, ότι η ηγεσία του ΔΗΚΟ κάτι πήγε να πει, αλλά λούφαξε, φοβούμενη ότι θα χάσει την προεδρία της Βουλής και τα προνόμια που της παρέχει η συμμετοχή της στην εξουσία. Εδώ, λοιπόν, συναντούμε δυο απάτες: μια εκ μέρους της ηγεσίας του ΑΚΕΛ και μια εκ μέρους της ηγεσίας του ΔΗΚΟ. Και οι δυο έβλεπαν το «μέλι» της εξουσίας και δεν προέβησαν σε καμιά ενέργεια. Αυτές τις ηθικοπολιτικές κληρονομιές της ηγεσίας του ΑΚΕΛ και του ΔΗΚΟ ακολούθησε ο κ. Ζ. Κουλίας. Ο κ. Κουλίας λοιδόρησε, ως γνωστόν, όσο μπορούσε στην περίοδο του δημοψηφίσματος του 2004 όλους όσους υποστήριξαν το ΝΑΙ, αλλά τόσο η ηγεσία του ΑΚΕΛ, όσο και η ηγεσία του ΔΗΚΟ ενίσχυσαν με την πολιτική τους, -με τη σιωπή ή και την ανοχή τους- τα λεγόμενα του κ. Ζ. Κουλία. Ήταν μια «εμπράγματη προπαγάνδα» (ο όρος ανήκει στον κομμουνιστή Γκράμσι), μια «ηθική» απάτη, που άφησαν να κυριαρχήσει για να πετύχουν την απόρριψη του σχεδίου Ανάν. Τώρα ο κ. Κουλίας τους πληρώνει με μια νέα «ηθική» απάτη, μόνο που σ’ αυτή την περίπτωση δεν είναι «εμπράγματη». Το θεριό που ανέθρεψαν δεν είναι σε θέση να τιθασέψουν. Ας μη ξεχνάμε την αμερικάνικη εμπειρία: δημιούργησαν το είδωλο του «ήρωα» της αφγανικής αντίστασης ενάντια στη σοβιετική κατοχή, αλλά τελικά αυτό το είδωλο του Μπιν Λάντεν στράφηκε εναντίον τους και για να ξηλωθεί χρειάστηκε ένας νέος πόλεμος.
Οι πολίτες και κλαίνε και γελάνε την ίδια ώρα, εξαρτάται βέβαια, από την διάθεση τους. Όταν σκέφτονται και προβληματίζονται που οδηγούν τη χώρα οι «μεγάλοι ηγέτες» κλαίνε, αλλά όταν συζητούν για το επίπεδο της πολιτικής μας ζωής ανάμεσα σε ποτό και τσιγάρο γελάνε για την κατάντια των πολιτικών. Εγώ τον προβληματισμό μου τον ξεκινώ από το εξής: η μητέρα μου έφυγε, την ακολούθησε ο πατέρας μου με το κλειδί του πατρικού μας σπιτιού στην τσέπη του και εγώ μπήκα ήδη στη τρίτη ηλικία, που αποτελεί τον προθάλαμο εγκατάλειψης των εγκοσμίων. Δυστυχώς οι ηγέτες μας που προβλέπουν το μέλλον ως χαρτορίχτρες, συνεχίζουν να μιλούν για αγώνα χωρίς χρονικούς περιορισμούς, χωρίς όρους και δεσμεύσεις, για τους αγώνες του 1955-59, για την αντίσταση του 1963 που «έσωσε» την Κυπριακή Δημοκρατία από την «τουρκοκυπριακή ανταρσία», η οποία κινδύνευε περισσότερο από τους ελληνοκυπρίους παρά από τους τουρκοκυπρίους, για τους αθάνατους ήρωες μας, θύματα μια ανόητης πολιτικής του 1963-1974 για «αυτοδιάθεση-ένωση». Έτσι κι’ εγώ, όπως και οι υπόλοιποι πολίτες, κάποτε κλαίω και κάποτε γελώ με τα καμώματά των πολιτικών μας. Ας είναι όμως καλά, που μας χάρισαν την τελευταία γελωτοποιό πράξη και για λίγο απέσπασαν την προσοχή μας από τα σοβαρά οικονομικά μας προβλήματα!

Είναι δυνατή η συνεννόηση;

2011-05-30T17:51:00.001+03:00

Μετά τις βουλευτικές εκλογές συναντήθηκα με το φίλο Χρ. Βανέζο και συζητήσαμε το αποτέλεσμα των βουλευτικών εκλογών, αλλά και το μέλλον όπως διαμορφώνεται. Ήταν φυσικό, να συζητήσουμε και τις θέσεις των κομμάτων, ειδικά του ΔΗΣΥ και του ΑΚΕΛ για την προεδρία της Βουλής. Εξέφρασα στο φίλο μου, την άποψη, ότι ο ΔΗΣΥ θα έπρεπε ως πρώτο κόμμα να στείλει επιστολή στην ηγεσία του ΑΚΕΛ και να της αναφέρει, ότι είναι έτοιμη να συζητήσει το θέμα της προεδρίας, χωρίς παρωπίδες, ως ένα βήμα γόνιμου διαλόγου που θα πρέπει να αναπτυχθεί ανάμεσα στα δυο μεγάλα κόμματα, ενόψει και της δύσκολης περιόδου για το κυπριακό, με τη συνάντηση του Ιούλη των ηγετών των κοινοτήτων με το γγ του ΟΗΕ. Με αυτό τον τρόπο θα απαλλαγούν τα δυο μεγάλα κόμματα, που εκπροσωπούν την τεράστια πλειοψηφία του λαού, από την πίεση της εθνικιστικής ρητορίας των μικρών κομμάτων και που οπωσδήποτε αλλοιώνει την πολιτική τους συμπεριφορά.
Σήμερα, 29 Μαΐου, διάβασα στον ΠΟΛΙΤΗ την είδηση, ότι ο Νίκος Αναστασιάδης τηλεφώνησε στον Άντρο Κυπριανού και του πρότεινε συνεργασία για την προεδρία της Βουλής, για να απεμπλακούν από την εξάρτηση και επιρροή των μικρών κομμάτων. Όλα αυτά που γράφω πιο πάνω είναι προϊόν ειδησεογραφίας. Δεν μπορώ να τα επαληθεύσω. Αυτό που θέλω να τονίσω με το άρθρο μου, ότι η κίνηση Αναστασιάδη –αν πράγματι έγινε- είναι ένα βήμα που αποδείχνει τη σοβαρότητα του ανδρός, αλλά και το κέντρο βάρους της πολιτικής του. Αυτό το βήμα είναι σοβαρό, αλλά όχι ικανοποιητικό. Και εξηγούμαι: ο κ. Αναστασιάδης δεν απέφυγε την «πεπατημένη» και εννοώ να ενεργεί μέσα από αφανείς διαδικασίες, όπως συνήθως αρέσκεται το πολιτικό κατεστημένο. Δεν εννοώ, ότι θα ήταν πιο δημιουργικό αν η πρόταση του ήταν δημόσια. Αυτό που θέλω να τονίσω, είναι ότι η πρότασή του για συνεργασία εκλογής προέδρου της Βουλής θα έπρεπε να λάβει μορφή γραπτού και όχι προφορικού λόγου. Γιατί το λέω αυτό: η απόρριψη τέτοιας εισήγησης από την ηγεσία του ΑΚΕΛ θα του έδινε το δικαίωμα της δημοσιοποίησης της, δηλαδή, οι πολίτες θα μετατρέπονταν σε κοινωνούς των προβληματισμών του. Αυτό θα δημιουργούσε συνθήκες ανοικτού διαλόγου ανάμεσα στην κοινωνία των πολιτών, συμπεριλαμβανομένων και των πολιτών που υποστήριξαν με τη ψήφο τους το ΑΚΕΛ. Δυστυχώς, η ενέργεια του κ. Αναστασιάδη έγινε στο παρασκήνιο, οι πολίτες αποκλείστηκαν από την πληροφόριση και δεν τους δόθηκε η ευκαιρία να εκφράσουν την άποψή τους. Αν η πρόταση Αναστασιάδη ήταν προϊόν «ανοικτής πολιτικής» ο κ. Α. Κυπριανού, θα δυσκολευόταν να δώσει την άμεση απάντηση που έδωσε προφορικά στον κ. Αναστασιάδη.
Σήμερα οι πολίτες είναι θεατές ενός θεάτρου όπου οι ηγεσίες του ΑΚΕΛ και του ΔΗΣΥ συνεχίζουν να ερωτοτροπούν με ετερόκλητες δυνάμεις, η πρώτη με την ηγεσία του ΔΗΚΟ, ενώ ο ΔΗΣΥ στην αδυναμία του να εκλέξει δικό του πρόεδρο της Βουλής συμμαχεί με τον Ομήρου, του οποίου οι πολιτικές θέσεις στο κυπριακό δεν διαφέρουν και πολύ από εκείνες του ΕΥΡΩΚΟ. Έχουμε δηλαδή κυρίαρχες πολιτικές δυνάμεις που οι θέσεις τους στο κυπριακό είναι πλησιέστερες, αλλά ο προεδρικός θώκος (ή ιδεολογική ακαμψία) τις σπρώχνει τη μια προς το ΔΗΚΟ και την άλλη προς την ΕΔΕΚ. Αυτός ο πολιτικός παραλογισμός οδηγεί το εκλογικό σώμα και την κοινωνία γενικότερα, σε περαιτέρω απαξίωση της πολιτικής και των πολιτικών. Όλους τους θέτει στο ίδιο «καζάνι» ανεξάρτητα από χρώμα και λόγο και ότι το μόνο που ενδιαφέρει όλους είναι μόνο τα «οφφίκκια».
Η ηγεσία του ΑΚΕΛ, εγκλωβισμένη στις συναλλαγματικές που εξέδωσε το 2008 με κομιστή τον κ. Μ. Καρογιάν για εκλογή του στην προεδρία της Βουλής του 2011 και ενατονίζοντας τις προεδρικές του 2013, επέλεξε τη στασιμότητα παρά την ανατροπή των καθιερωμένων. Τηρεί μεν το «λόο του αδρώπου» και επιλέγει να παραμείνει σε στενή συνεργασία με τις απορριπτικές δυνάμεις της χώρας, παρά να προχωρήσει μπροστά και να επαναχαράξει το μέλλον, στις νέες συνθήκες που αναδιαμορφώνουν την περιοχή μας και τον κόσμο. Η απάντηση του κ. Α. Κυπριανού, -όπως αναφέρεται στην είδηση- αντανακλά συγκεκριμένη φιλοσοφία σκέψης που προσδιορίζει την πολιτική του τακτική. Την πόρτα που άνοιξε η ηγεσία του ΑΚΕΛ, δυστυχώς την δρασκελίζει και η ηγεσία του ΔΗΣΥ, χωρίς βαθύτερο προβληματισμό.
Πριν λίγο καιρό διάβασα στο διαδίκτυο, σε κάποιο αριστερό μπλοκ, το οποίο υποστήριζε, ότι είναι αδύνατη η συνεννόηση ανάμεσα στο ΑΚΕΛ και το ΔΗΣΥ (ο κ. Α. Κυπριανού μιλούσε για «χάος») και καλούσε τους αναγνώστες του να κλείσουν τα αυτιά τους στις σειρήνες όπως είναι οι Περικλέους, Παπαπέτρου, Χατζηδημητρίου και Τζιαμπάζης, οι οποίοι υποστηρίζουν την εξεύρεση κοινής συνισταμένης των δυο κομμάτων, όσον αφορά το κυπριακό. Ομολογώ, ότι δεν είναι σωστό να απαιτούμε από ανθρώπους που δεν καταλαβαίνουν, που έχουν τα μάτια και τα αυτιά τους κλειστά, που φοβούνται κάθε νεωτεριστική ενέργεια προς όφελος της κοινωνίας να εισέλθουν σε μια διαδικασία σκέψης διάφορη από τη δική τους. Γνωρίζουμε όμως, από την ιστορία, πολλές προσωπικότητες και κοινωνικές ομάδες, που ακόμη και στις πιο σκοτεινές εποχές και κάτω από μεγαλύτερους πειρασμούς ήταν ικανές να υπερνικούν τα κομματικά και προσωπικά τους συμφέροντα και να υποτάσσονται στα συμφέροντα ολόκληρης της κοινωνίας. Αυτό απαιτούσε πάντοτε θάρρος, ακεραιότητα και μεγάλες ικανότητες. Εμείς σ’ αυτό που μπορούμε να στηρίξουμε όλες μας τις ελπίδες και να ενθαρρύνουμε είναι ότι το ΑΚΕΛ και το ΔΗΣΥ θα πρέπει επιτέλους να βρεθούν στο ίδιο πολιτικό χαράκωμα και να υπερασπιστούν τα συμφέροντα της Κύπρου και του λαού της, παρά να ξεσηκώνουν θύελλα των κρατούντων πολιτικών συμφερόντων και τελικά να παραμένουν θεατές στις επιθέσεις του εθνικισμού, του αγνωστικισμού και της διαίρεσης.

Λύτρωση από το παρελθόν για να κατασκευαστεί το μέλλον

2011-05-10T11:12:00.006+03:00

Για να φθάσει ο κυπριακός λαός στη ρύθμιση του κυπριακού προβλήματος χρειάζεται τόλμη. «Λαοί που δεν τολμούν έλεγε ο Νεχρού, είναι καταδικασμένοι σε αποτυχία». Για να τολμήσει όμως κάποιος χρειάζεται επίγνωση του καθήκοντος, χρειάζεται γνώση, χρειάζεται απαλλαγή από το παρελθόν που τον δεσμεύει και τον καταδυναστεύει. Δυστυχώς, οι πολιτικοί ηγέτες της Κύπρου και εννοώ τους πολιτικούς ηγέτες και των δυο κοινοτήτων, ήταν και είναι άτολμοι. Δεν κατόρθωσαν να ανοίξουν νέους δρόμους στην κυπριακή κοινωνία, έμειναν δέσμιοι του παρελθόντος. Η λέξη «όραμα», παρέμενε άγνωστη, όλα ξεκινούσαν από την «ένωση και τη διχοτόμηση», διέγραφαν ένα ενδοχώριο κύκλο και κατέληγαν στο ίδιο σημείο και έφεραν στην κατάσταση που βρίσκεται σήμερα το κυπριακό. Τα περί αγώνα και απελευθέρωσης ή αναγνώρισης του νέου κράτους δεν είναι παρά κενές λέξεις, φιγούρα του λόγου. Δεν υπάρχει κανείς στη διεθνή πολιτική σκακιέρα που θα δικαιώσει τους ελληνοκυπρίους ή θα αποδεχθεί την εγκαθίδρυση δυο κρατών στο νησί.

Ο Μακάριος και ο Ντεκτάς είναι παιδιά της πιο συντηρητικής κοινωνίας, όπως αυτή δημιουργήθηκε μετά τον β’ παγκόσμιο πόλεμο. Αν δεν υπήρχε Μακάριος δεν θα υπήρχε Ντεκτάς και αν δεν υπήρχε Ντεκτάς δεν θα ενισχυόταν ο ετσιθελισμός του Μακαρίου. Ήταν δυο συγκοινωνούντα αγγεία, με εθνικιστικές ιδέες και τοποθετήσεις. Γύρω από αυτά τα δυο πρόσωπα αναπτύχθηκαν μια ομάδα πολιτικών που επηρέασαν βαθιά την ιστορία της Κύπρου. Δεν θα υπήρχε πρώτ’ απ’ όλα Γρίβας, δεν θα υπήρχε χώρος γι’ αυτόν στην Κύπρο, δεν θα υπήρχε Παπαϊωάννου με τις εθνικιστικές του παρεκκλίσεις, δεν θα εμφανιζόταν Κυπριανού, Γιωρκάτζης και Τ. Παπαδόπουλος και τόσοι άλλοι οσφυοκάμπτες και κλακαδόροι που θα όξυναν και θα καλλιεργούσαν ακόμη περισσότερο το μίσος και την αντιπαράθεση. Ο λόγος του Ντεκτάς θα έπεφτε σε άγονο χωράφι, δεν θα υπήρχε θέληση στον αγώνα για διχοτόμηση από τη μάζα των τουρκοκυπρίων.

Κάποιοι, -θα έλεγα αρκετοί- θα διαφωνήσουν μ’ αυτό τον προβληματισμό: δεν μπορείς να ταυτίζεις τον Μακάριο με τον Ντεκτάς. Ο Μακάριος είναι μέγας, ο Ντεκτάς ένας ακραίος εθνικιστής που ήθελε να μοιράσει τη χώρα του. Ας δούμε όμως την πραγματικότητα, έξω από χαρακτηρισμούς και μεγεθυντικούς φακούς. Τι πέτυχε ο Μακάριος με την πολιτική που ακολούθησε μετά την ανεξαρτησία; Παρέλαβε μια χώρα ενωμένη και στη φιλοδοξία του να ενώσει τη νήσο με την Ελλάδα, την οδήγησε στην καταστροφή, στη διχοτόμηση. Η διχοτόμηση δεν ήλθε με τα γεγονότα του 1974. Προϋπήρχε των τραγικών γεγονότων του 1974. Είναι αυτό το δεδομένο που διαγράφει η επίσημη ιστορία των ελληνοκυπρίων, όπως διαγράφτηκε και από τη σκέψη των πολιτικών παιδιών του Μακαρίου. Η ΕΟΚΑ Β θα πουν κάποιοι άλλοι: η ηγεσία της ΕΟΚΑ Β έπαιξε ένα ρόλο πρόστυχο, αλλά ας είμαστε ανοικτομάτηδες αμφισβητίες των καθιερωμένων μύθων. Αυτός που δημιούργησε το πρόβλημα, αυτός που ενίσχυσε τους εθνικιστές με συνθήματα, ήταν ο ίδιος ο Μακάριος. Αυτός ίδρυσε την παρακρατική οργάνωση ΑΚΡΙΤΑΣ, αυτός κρατούσε το Γρίβα τη δεκαετία του 1960 από το χέρι και του έδωσε τη διοίκηση της αποκαλούμενης «Εθνικής Φρουράς», μ’ αυτή την πολιτική τροφοδότησε με στελέχη την ΕΟΚΑ Β. «Θε μου, τι μπλε ξοδεύεις για να μη σε βλέπουμε!» έγραψε για κάποιους άλλους λόγους ο Οδυσσέας Ελύτης, αλλά που ταιριάζουν απόλυτα στη δική μας υπόθεση.

Για να προχωρήσει η κυπριακή κοινωνία μπροστά, με όραμα ενοποίησης και να ρίξει ρίζες πολιτισμικής και οικονομικής ανάπτυξης θα πρέπει να απαλλαγεί από το βάρος των «μεγάλων» του παρελθόντος. Η αποδόμηση των κατασκευασμένων ινδαλμάτων και προτύπων σκέψης και συμπεριφοράς, είναι αυτή που θα βοηθήσει στη δημιουργία μιας νέας στέρεας βάσης για το μέλλον. Αν τεθούν οι «μεγάλοι» ηγέτες στις πραγματικές τους διαστάσεις, αν διαλυθούν οι μύθοι και το φωτοστέφανο που τους τοποθετήθηκε, αν δεν «ξηλωθούν» τα αγάλματά τους στη μια και στην άλλη κοινότητα, η κυπριακή κοινωνία δεν μπορεί να πάει μπροστά, δεν μπορεί να πολεμήσει αποφασιστικά τα κατάλοιπα του εθνικισμού, που σήμερα σηκώνουν κεφάλι και απειλούν να ανατρέψουν μια νέα προσπάθεια ειρηνικής συμφιλίωσης και αποκατάστασης των σχέσεων των δυο κοινοτήτων.

Η αμφισβήτηση είναι αυτή που οδηγεί σε νέες ανακαλύψεις και προόδους. Η κυπριακή κοινωνία θα πρέπει να αμφισβητήσει την «οσιοποίηση» των μεγάλων ηγετών της, να προβληματιστεί, να αφομοιώσει τα λάθη του παρελθόντος και να πεισθεί ότι αποτέλεσαν τη μήτρα των νεώτερων προβλημάτων, επειδή μόνο έτσι είναι δυνατόν να ανοιχτούν νέοι δρόμοι και νέες προσδοκίες. Δεν είναι αρκετό να γίνεται η διαπίστωση, ότι φταίει η μια ή η άλλη πλευρά ή και οι δυο, επειδή αυτό δεν λύει το πρόβλημα. Χρειάζεται βαθύτερος προβληματισμός, χρειάζεται να εξαχθούν συμπεράσματα που θα βοηθήσουν στην αναδημιουργία και την ανακατασκευή της κοινωνίας και του κράτους. Χρειάζεται τόλμη για να ανοιχθούν νέοι δρόμοι. Όσο αντικρίζεται το παρελθόν με τους φακούς της αντιπαλότητας και του διχασμού και επαληθεύεται στην ιστορική συλλογική μνήμη, τόσο απομακρύνεται το κοινό μέλλον. Είναι καιρός η κοινωνία μας να λυτρωθεί από το παρελθόν για να κατασκευάσει ένα σίγουρο «γειωμένο» μέλλον.

Κυριάκος Τζιαμπάζης

Εφημερίδα ΠΟΛΙΤΗΣ 7/5/2011

Λουκάς Κακουλλής: «Αδάμ Αδάμαντος και Τάσσος Παπαδόπουλος»

2011-05-07T11:25:00.041+03:00

Παρουσίαση βιβλίου
από τον Κυριάκο Τζιαμπάζη

Το Ίδρυμα Κοινωνικοπολιτικών Μελετών και η Πρωτοβουλία Σοσιαλιστών πρόκειται να διοργανώσουν την Τρίτη 7 Ιουνίου 2011, στο «Σπίτι της Ευρωπαϊκής Ένωσης» (Λεωφόρος Βύρωνος 30, Λευκωσία), την παρουσίαση του βιβλίου του Λουκά Κακουλλή με τίτλο:
Αδάμ Αδάμαντος και Τάσσος Παπαδόπουλος - Ηγέτες και ιστορία.
Την εκδήλωση θα προσφωνήσει ο κ. Αλέκος Τριγγίδης, ενώ χαιρετισμούς θα απευθύνουν οι Παύλος Μ. Δίγκλης πρώην ΓΓ ΠΕΟ, πρώην Βουλευτής και Ιώ Αδάμαντος-Μοντάνιου, κόρη του Αδάμ Αδάμαντος.

Η παρουσίαση του βιβλίου θα γίνει από τους Τάκη Χατζηδημητρίου Πρόεδρο ΙΚΜΕ και Μιχάλη Παπαπέτρου Πρώην Κυβερνητικό Εκπρόσωπο.
Παρέμβαση από το συγγραφέα Λουκά Κακουλλή.
Συντονιστής ο Δρ Κυριάκος Τζιαμπάζης Συγγραφέας - Ερευνητής.

Ακολουθεί κείμενο του Κυριάκου Τζιαμπάζη για το βιβλίο.

Ο πολυγραφότατος Λουκάς Κακουλλής κυκλοφόρησε πριν από λίγες μέρες το νέο του βιβλίο με τίτλο : «Αδάμ Αδάμαντος και Τάσος Παπαδόπουλος». Το βιβλίο αποτελείται από τρία κεφάλαια: Τ. Παπαδόπουλος, Αδάμ Αδάμαντος και Αναφορά στις σχέσεις των δυο κοινοτήτων.
Εκ πρώτης όψεως ο αναγνώστης μπορεί να διερωτηθεί ποια η σχέση των δυο πολιτικών ανδρών και πως τη διαπραγματεύεται ο συγγραφέας. Στο βιβλίο δεν γίνεται καμιά αντιπαραβολή των θέσεων των δυο προσωπικοτήτων. Μέτρο σύγκρισης στο βιβλίο είναι η πολιτική του ΑΚΕΛ έναντι των δυο. Από τη μια η ηγεσία του ΑΚΕΛ, ένα διορατικό πολιτικό όπως ήταν ο Αδάμ Αδάμαντος τον έστειλε στο πυρ το εξώτερον, ενώ από την άλλη, ένα φανατικό πολιτικό της εχθρό, όπως ήταν ο Τάσος Παπαδόπουλος γνωστός για τον εθνικισμό του, τις ακραίες τοποθετήσεις του έναντι των τουρκοκυπρίων συμπατριωτών μας και με αντιλήψεις που δεν βοήθησαν στην επίλυση του κυπριακού, τον εξέλεξε πρόεδρο της χώρας σε στιγμές που το κυπριακό πρόβλημα βρισκόταν σε πορεία επανένωσης και λύσης.
Οι 80 περίπου σελίδες του βιβλίου που αναφέρονται στον Τ. Παπαδόπουλο είναι ένα κείμενο που ζωγραφίζει την ακραία πολιτική που ακολούθησε σε όλη την πολιτική του καριέρα, αποκαλύπτει το φανατισμό που κυριάρχησε σε όλη την πολιτική του σταδιοδρομία. Ο συγγραφέας με απτά παραδείγματα αναφέρεται στις απόψεις που διατύπωνε στην περίοδο 1955-1959, όταν ως Δευκαλίων έγραφε στο περιοδικό «Εγερτήριον σάλπισμα» «παραδίδομεν τούτον (εννούσε τον Α. Ζιαρτίδη) εις την δικαίαν εκδίκησίν σας. Σας δίδομεν την προτεραιότητα της τιμής να απαλλάξετε τον τόπον μας από την προδοτικήν του παρουσίαν» (σελ.18). Σκιαγραφεί τη δράση του στην περίοδο μετά την ανεξαρτησία με την ίδρυση του ΑΚΡΙΤΑ και το ρόλο που διαδραμάτισε σ’ αυτή την παρακρατική οργάνωση. Όμως εκτεταμένο είναι το κείμενο μετά τα τραγικά γεγονότα του 1974, όπου ασπάζεται την Δουντική θεωρία επίλυσης του προβλήματος «δια της πολιτικής απραξίας» μέχρι που να έλθουν καλύτερες μέρες που θα ανταποκρίνονταν στα συμφέροντα της ελληνοκυπριακής κοινότητας. Το κεφάλαιο για τον Τάσο Παπαδόπουλο είναι ένα ολοκληρωμένο έργο, όπου ο αναγνώστης θα μάθει πολλά για τη συναλλαγή ανάμεσα στην ηγεσία του ΑΚΕΛ και τον «άδρωπο που άλλαξε» και θα εξάγει τα αναγκαία συμπεράσματα για το μεγάλο κακό που έκανε η εκλογή του στο αξίωμα του Προέδρου του κράτους, με την απόρριψη του σχεδίου Ανάν, αλλά και γενικά από την πολιτική του συμπεριφορά προς αξιωματούχους άλλων κρατών.
Για το κεφάλαιο Α. Αδάμαντος: Ο Αδάμ Αδάμαντος ήταν ηγέτης, διάνοιγε δρόμους για λύση του κυπριακού. Μέσα σε συνθήκες απόλυτης κυριαρχίας του εθνικισμού, ύψωσε τη φωνή του και τάχθηκε ενάντια στην «ένωση», επειδή είχε την ικανότητα να διαβλέπει τους κινδύνους τόσο αυτούς που καλλιεργούσε η Βρετανία, όσο και από την κατάσταση που επικρατούσε στην Ελλάδα μετά τον εμφύλιο πόλεμο. Προσπαθούσε να πείσει την κυρίαρχη ηγεσία της αριστεράς, ότι οι θέσεις που πρόβαλλε θα βοηθούσαν να αποφύγει τα χειρότερα, τόσο ως κόμμα αλλά και ως χώρα. Στην περίοδο της δεκαετίας του 1950 βρισκόταν στο αποκορύφωμα της πνευματικής του δημιουργίας και κριτικής σκέψης, γι’ αυτό υποστήριζε με θέρμη τη Διασκεπτική. Η ηγεσία της αριστεράς με επικεφαλής τον Ε. Παπαϊωάννου, δεν ήταν σε θέση να αντιληφθεί την πραγματικότητα και φωνασκούσε υπέρ της ένωσης πολύ πιο δυνατά από την ηγεσία της εκκλησίας, που ήταν η έκφραση της δεξιάς, αγνοώντας τα παγκόσμια δεδομένα και καλλιεργώντας στη μάζα των εργαζομένων εθνικιστικές παρορμήσεις. Ο Α. Αδάμαντος με τις απόψεις του έσπερνε την αμφιβολία «δεν δίνω το μικρό μου δακτυλάκι για την ένωση» και εξηγούσε γιατί, ενώ η ηγεσία του ΑΚΕΛ τυφλή από τον εθνικισμό τον απέταξε από τις γραμμές της και του απόδωσαν όλους τους χαρακτηρισμούς που ήταν τότε στην ημερήσια διάταξη, τους οποίους δανειζόταν από το σταλινικό οπλοστάσιο.
Το κείμενο στηρίχθηκε στο βιβλίο του συγγραφέα «Αδάμ Αδάμαντος –το αηδόνι της Αμμοχώστου» και στο ΧΡΟΝΙΚΟ που έγραψε στην εφημερίδα ΠΟΛΙΤΗΣ αλλά περιέχει και νεώτερα στοιχεία που ο αναγνώστης δεν θα βρει στις προηγούμενες δημοσιεύσεις. Θα πρότεινα στο συγγραφέα να προβληματισθεί στο ενδεχόμενο επανέκδοσης του βιβλίου του για τον Α. Αδάμαντος περιλαμβάνοντας και νέα ευρήματα από την έρευνά του.
Στο κεφάλαιο Αναφορά στις σχέσεις των δυο κοινοτήτων είναι ένα ενδιαφέρον κείμενο, που η πηγή του βρίσκεται στο βιβλίο του συγγραφέα Αριστερά και Τουρκοκύπριοι, το οποίο εκδόθηκε εδώ και αρκετά χρόνια και το οποίο επίσης έχει εξαντληθεί. Βιβλίο που αποτελεί πηγή πολλών πληροφοριών για το ρόλο της αριστεράς και τις ευθύνες της έναντι των τουρκοκυπρίων, αλλά και τον εθνικισμό που κυριάρχησε για δεκαετίες στις γραμμές του αριστερού κινήματος της Κύπρο.
Το νέο βιβλίο του Λουκά Κακουλλή προσφέρει αρκετές πηγές για να προτρέξει κάποιος που επιθυμεί να συνεχίσει την έρευνα για το ρόλο των κομμάτων και των προσώπων που διαδραμάτισαν ρόλο στο κυπριακό πρόβλημα και γιατί έφθασε σήμερα αυτό σ’ αυτό το σταυροδρόμι: επανένωση σ’ ένα ομοσπονδιακό κράτος με πολιτική ισότητα των κοινοτήτων ή διχοτόμηση.

ΑΦΑΝΕΙΑ 1956: Το πρώτο χωριό του δικοινοτικού διαχωρισμού

2011-04-13T20:57:00.002+03:00

ΑΦΑΝΕΙΑ 1956: Το πρώτο χωριό του δικοινοτικού διαχωρισμού

Τα Κυπριακά ΜΜΕ εις τον τύπον των ήλων

2011-04-07T17:25:00.000+03:00

Τα Κυπριακά ΜΜΕ εις τον τύπον των ήλων

Παιδαγωγοί και παιδαγωγοί

2011-03-19T12:17:00.014+02:00

Αυτές τις μέρες έτυχε να πάρω στα χέρια μου ένα ημερολόγιο των που εξέδωσε για τα μέλη της η τουρκοκυπριακή συντεχνία των παιδαγωγών δημοτικής εκπαίδευσης (KTÖS) και το οποίο δεν μπορώ να αφήσω να μη σχολιάσω.
Δεν είναι ένα συνηθισμένο ημερολόγιο. Δεν έχει φωτογραφίες με ζώα ή άνθη ή πτηνά της Κύπρου. Υπάρχουν φωτογραφίες μαθητών των δημοτικών σχολείων από διάφορα χωριά πριν από το 1974. Φωτογραφίες μαθητών από τη Λεμεσό, την Κοφίνου, την Αμμόχωστο, τη Δρομολοξιά και άλλα χωριά της επαρχίας Λάρνακας. Ως εδώ, μπορεί κάποιος να πει ότι τίποτα νεώτερο δεν μεταφέρει. Κι’ όμως: δίπλα από κάθε φωτογραφία υπάρχει ένα ποίημα. Τουρκοκύπριοι ποιητές, αλλά και… έλληνες ποιητές. Ο Καβάφης και ο Ρίτσος. Οι μήνες γραμμένοι σε τρεις γλώσσες: Αγγλικά, Τούρκικα, Ελληνικά.
Αυτό κι’ είναι το νέο. Οι τουρκοκύπριοι δάσκαλοι διαπαιδαγωγούν τη νέα γενιά με ποιήματα ελλήνων ποιητών. Δεν γράφουν «Δεν ξεχνώ». Μετάφρασαν το ποίημα του Καβάφη «Η πόλις». Τι λέει αυτό το ποίημα;

(απόσπασμα)

«Η πόλις θα σε ακολουθεί. Στους δρόμους θα γυρνάς
τους ίδιους. Και στες γειτονιές τες ίδιες θα γυρνάς˙
και μες τα ίδια σπίτια αυτά θα ασπρίζεις.
Πάντα στην πόλι αυτή θα φθάνεις. Για αλλού – μη ελπίζεις-
Δεν έχει πλοίο για σε, δεν έχει οδό.
Έτσι που τη ζωή σου ρήμαξες εδώ
στην κώχη τούτη την μικρή, σ’ όλη τη γη την χάλασες». [1]

Η έκδοση δεν είναι κρατική έκδοση. Είναι της συντεχνίας των δασκάλων. Στην κοινότητά μας η συντεχνία των δασκάλων έχει ασχοληθεί με τέτοια ζητήματα; Κι’ αν όχι, τι έχουν κάνει οι παρατάξεις, ιδιαίτερα η παράταξη της αριστεράς; Μπορούν να εκδώσουν στα ελληνικά και τουρκικά έστω και ένα ημερολόγιο και να το μοιράσουν στα μέλη τους; Το ερώτημα μου είναι το εξής: τα τελευταία δυο χρόνια το υπουργείο Παιδείας τα έχει ανακηρύξει ως χρόνια ανάπτυξης των σχέσεων των ελληνοκυπρίων μαθητών με τους τουρκοκύπριους μαθητές. Τι έκαναν οι ελληνοκύπριοι παιδαγωγοί προς αυτή την κατεύθυνση; Μίλησαν έστω και μια φορά για τουρκοκύπριους ποιητές, μετάφρασαν έστω ένα ποίημα τους και να το διαβάσουν στους μαθητές τους; Να μεταφέρουν στους νέους μας τις ιδέες και τις αντιλήψεις των πνευματικών ανθρώπων της άλλης κοινότητας; Και γιατί το κράτος δεν παρεμβαίνει πιο αποφασιστικά; Πως θα γνωρίσει η νέα γενιά μας τον πολιτισμό της άλλης κοινότητας; Λέμε θέλουμε να ζήσουμε μαζί, αλλά δεν κουνούμε το μικρό μας δακτυλάκι για να προετοιμάσουμε τη νέα γενιά, να τις δημιουργήσουμε το κλίμα της αποδοχής και της ειρηνικής συμβίωσης και συνεννόησης. Έχουμε μετατραπεί σε μια άτολμη κοινωνία, κλειστήκαμε στον εαυτό μας, δεν κοιτάμε πέρα από το στενό και ιδιοτελές συμφέρον.
Θέλω να συγχαρώ τη συντεχνία των τουρκοκυπρίων δασκάλων που ακολουθούν τη μοναχική τους πορεία, έστω κι’ αν οι ελληνοκύπριοι συνάδελφοι τους κωφεύουν. Δεν είναι τυχαίο που οι τουρκοκύπριοι δάσκαλοι βρίσκονται στην πρώτη γραμμή και αγωνίζονται για επανένωση της μικρής μας πατρίδας. Το όνομα τους, το επάγγελμα τους και η συνδικαλιστική τους οργάνωση βρίσκονται ψηλά στη συνείδηση των τουρκοκυπρίων συμπατριωτών μας, αλλά και σε μια μεγάλη μερίδα των ελληνοκυπρίων, που συνεχίζουν να αγωνίζονται για την επανένωση της χώρας μας στη βάση της ομοσπονδιακής δομής του κράτους και της πολιτικής ισότητας των κοινοτήτων.
--------------------------------------
[1]Κ.Π. Καβάφης: Ποιήματα. Έκδ. Γ. Οικονόμου, παρουσίαση Γ. Πικρού.

Στάλιν: ένας μεγάλος μύθος

2011-03-07T10:35:00.008+02:00

Στις 5 Μαρτίου 1953 ο κομμουνιστής δικτάτορας Στάλιν εγκαταλείπει τα εγκόσμια. Ο προσωπικός του φύλακας τον βρίσκει νεκρό μπροστά από το κρεβάτι του στο Κρεμλίνο. Ο φόβος
κυριάρχησε σ’ όλο τον πληθυσμό της Σοβιετικής Ένωσης για το τι του επιφυλάσσει το μέλλον. Ο ίδιος και η κλίκα του είχαν καλλιεργήσει το αντίληψη, ότι μετά από αυτόν ήταν το χάος. Στις μέρες μας όλες οι πληροφορίες που αφορούν το φαινόμενο «Στάλιν» έχουν αποχαρακτηρισθεί και είναι προσιτά για έρευνα και μελέτη. Τον περασμένο χρόνο πραγματοποιήθηκε επιστημονική ημερίδα με θέμα: «Η ιστορία του σταλινισμού: αποτελέσματα και προβλήματα έρευνας». Μετά τη διάσκεψη η δημοσιογράφος Αλεξάνδρα Σαμάρινα έλαβε την πιο κάτω ενδιαφέρουσα συνέντευξη από τον διευθυντή του κρατικού αρχείου κ. Σεργκέϊ Μυρονένκο.(1)

ΕΡ: κ. Σ. Μυρονένκο, γιατί μύθος για τον Στάλιν είναι ο πιο παράξενος;

Απ: Αυστηρά μιλώντας, ο πιο εκπληκτικός μύθος για τον Στάλιν είναι ο ίδιος ο Στάλιν. Στη κοινωνική μας συνείδηση δεν υπάρχει θέση για τον πραγματικό Στάλιν. Ο Στάλιν που διαμορφώθηκε στην κοινωνική συνείδηση δεν υπάρχει. Θα θυμάστε το φιλμ «Απελευθέρωση» (σ.μ. ο μεταφραστής το παρακολούθησε στη Μόσχα, ήταν ένα επικό έργο 3 ωρών, που μυθοποιούσε το ρόλο του Στάλιν στον β’ παγκόσμιο πόλεμο), όπου ο Στάλιν παρουσιάζεται να προβληματίζεται πηγαινοερχόμενος στο γραφείο του... Αυτό είναι μύθος που σκόπιμα δημιουργήθηκε! Μύθος ότι στο μεγάλο πατριωτικό πόλεμο εμείς νικήσαμε χάρη στη στρατηγική ιδιοφυία του Στάλιν. Μύθος ότι μαζί με τον Λένιν οργάνωσαν την Οκτωβριανή Επανάσταση. Μύθος ότι αγωνίστηκε ενάντια στους εχθρούς της σοβιετικής εξουσίας και όχι ενάντια στους ανταγωνιστές του για την εξουσία. Οι μύθοι προφύλαγαν τον πραγματικό άνθρωπο...

ΕΡ: Ο οποίος κάποτε τόσο πολύ τα έχασε, που κρύφτηκε από τους συνεργάτες του.

ΑΠ: Αυτό συνέβηκε στο πρώτο διάστημα του πολέμου. Για μερικές μέρες ο Στάλιν δεν εμφανίστηκε στο Κρεμλίνο. Αντιλαμβάνεστε, ότι, όταν υπάρχει αυστηρά ιεραρχία, αυτό σταματά τα πάντα: επειδή τα πάντα εξαρτώνται από ένα άτομο, κι’ όταν αυτό δεν υπάρχει, πως θα ζήσουν οι υπόλοιποι; Τα μέλη του Πολιτικού γραφείου μαζεύτηκαν και αποφάσισαν να επισκεφθούν τον Στάλιν στο εξοχικό του. Τέτοιο πράγμα δεν επιτρεπόταν. Χωρίς πρόσκληση κανένας δεν μπορούσε να τον επισκεφθεί. Όμως οι καιροί ήταν δύσκολοι και αποφάσισαν παρόλα αυτά, να τον επισκεφθούν. Πήγαν και τί είδαν: σύμφωνα με αυτόπτες μάρτυρες ο Στάλιν είχε χάσει αρκετό βάρος και είχε κιτρινίσει. Είχε φοβηθεί ότι ήλθαν να τον συλλάβουν! Αγωνιούσε πολύ, πρέπει να είχε περάσει σοβαρή κρίση. Προσπαθούσαν να τον πείσουν: ο Λένιν μας άφησε μια μεγάλη αυτοκρατορία και εμείς, μας συγχωρείτε σαν πουτ.... Τέτοια αγενής φράση ακούστηκε. Σηκώθηκε ο Βοσοσίλωφ και άρχισε να μιλά: «Αρχηγέ... τι μπορούμε να κάνουμε χωρίς εσένα; Πρέπει εσύ να μας καθοδηγήσεις»! Ο Στάλιν έπεισε τον εαυτό του. Ζωντάνεψε. Όλα πήγαν όπως τα γνωρίζετε.

ΕΡ: είναι επιβεβαιωμένη η εκδοχή για τη συμμετοχή του Στάλιν στην επανάσταση;

ΑΠ: Επίσης είναι και αυτός ένας μεγάλος μύθος. Ήταν μια προσπάθεια να μετατρέψουν τον Στάλιν σε αρχηγό της επανάστασης. Πρώταν ήταν ένας – ο Λένιν, μετά τον διαδέχθηκε ο Στάλιν και μετά το 20ό Συνέδριο (σ.μ. αυτό πραγματοποιήθηκε όταν είχε αναλάβει ο Ν. Χρουτσώφ) τον καθαίρεσαν από τους ηγέτες της επανάστασης. Για να διορθώσουν την ιστορία δημιούργησαν την εκδοχή της πανίσχυρης στρατιωτικο-επαναστατικής επιτροπής. Αποτελούσε άμεση διαστρέβλωση της ιστορίας. Στα αρχεία μας υπάρχουν σημειώσεις ποιος έλαβε ενεργό μέρος στα γεγονότα. Ο Τρόσκι, ο Κάμενεφ, ο Ζινόεφ, ο Σβερλώφ, ο Σπυρίδονωφ, οι μενσεβικοί και οι εσέροι... Ένας άνθρωπος απουσιάζει. Μαντέψτε ποιός. Δημιουργήσαμε ένα ιστορικό βιβλίο γεγονότων για τον Στάλιν μέχρι το 1917. Παράξενο: αυτή η φιγούρα απουσιάζει στις πιο κρίσιμες περιόδους της ιστορίας. Για παράδειγμα ας πάρουμε την εποχή του 1905.( Σημ. μεταφρ: αναφέρεται στην επανάσταση των αγροτών του 1905 που ο τσάρος την έπνιξε στο αίμα). Αυτή, σαν να μην υπάρχει στη βιογραφία του. Πρέπει να ψάξουμε. Σου χτυπά στα μάτια. Όπως και το 1917 ο Στάλιν δεν φωτίζεται ιδιαίτερα. Στο παρελθόν, στο αρχείο της Κεντρικής Επιτροπής διαδόθηκε το εξής ανέκδοτο: «Που ήταν ο Στάλιν τις μέρες της επανάστασης; Κατά την επανάσταση ο Στάλιν είχε αποκοιμηθεί»! Οι συνεργάτες του γνώριζαν πολύ καλά, ότι ο ρόλος του Στάλιν γι’ αυτή την περίοδο είχε μεγιστοποιηθεί.

ΕΡ: Γιατί λέτε ότι ο Στάλιν απέκτησε τη δύναμη μετά τον πόλεμο;

ΑΠ: Το λέω αυτό, επειδή όλα το προπολεμικά χρόνια ήταν γεμάτα από αγώνες για κατάκτηση της εξουσίας. Κατ’ αρχάς συμμάχισε με τον Κάμενεφ και τον Ζινόβιεφ εναντίον του Τρόσκι. Έπειτα μαζί με τον Μπουχάριν και τον Ρικώφ εναντίον των Κάμενεφ και Ζινόβιεφ. Μετά ξεπάστρεψε τον Μπουχάριν και τον Ρικώφ. Μετά την δολοφονία όλων των αντιπάλων του που στέκονταν εμόδιο στην εξουσία του, αλλά και όλων των άλλων που είχαν τη δυνατότητα λόγω θέσης να βρεθούν στο δρόμο του, έγινε ο πραγματικός κυρίαρχος της χώρας. Αυτό έγινε λίγο πριν από τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο.

ΕΡ: Γιατί σήμερα είναι αγαπητός όπως και τότε; Η γενιά που πίστευε ότι με αρχηγό όλα είναι ομαλά, φεύγει. Η νέα γενιά είναι θύμα του μύθου που δημιουργήθηκε; Κοιτάζει μέσα από ροζ γυαλιά; Ο Στάλιν είναι φρέσκα ιδέα απαλλαγμένη από τα εγκλήματα του παρελθόντος;

ΑΠ: Γι’ αυτά όλα υπάρχουν πολλές αιτίες. Η κυριότερη είναι, ότι η κοινωνία μας δεν επιθυμεί να γνωρίζει την πικρή αλήθεια για το παρελθόν. Είναι πιο ωραίο να θυμάσαι ότι ζούσαμε στη μεγάλη Σοβιετική Ένωση πετυχαίνοντας τη μια νίκη μετά την άλλη. Κανένας δεν αρνείται ότι νίκες υπήρχαν. Αλλά ο σοβιετικός λαός πλήρωσε πολύ ακριβά αυτές τις νίκες. Στην ιστορία υπάρχουν όλα: ο ηρωισμός, η τραγωδία, η ευτυχία και τα δάκρυα. Πρέπει να είσαι γενναίος και να δέχεσαι την ιστορία πραγματικά όπως ήταν στην πραγματικότητα. Υπάρχουν και άλλα. Ο χρόνος προχωρά και οι άνθρωποι ξεχνούν τα βάσανα που πέρασαν. Σκέφτονται ότι όλοι κλέβουν, ο Στάλιν αγωνιζόταν ενάντια στους κλέφτες! Είναι οι ιδιομορφίες της ανθρώπινης συνείδησης. Και την εποχή του Στάλιν έκλεβαν. Το κακό ήταν χειρότερο απ’ ότι σήμερα.

ΕΡ: Πότε διαφοροποιήθηκαν οι σχέσεις με την Ορθόδοξη εκκλησία;

ΑΠ: Αυτό σχετίζεται με τον πόλεμο. Το 1943 υπήρχαν μόνο τέσερεις ιεράρχες εν ζωή, που τους μετέφεραν μπροστά στον Στάλιν. Τους είπε: «Σας χρειαζόμαστε. Πόσο χόνο χρειάζεσται για να συνέλθει η Ιερά Σύνοδος»; Ο μητροπολίτης που αργότερα έγινε Πατριάρχης, του απάντησε πως χρειάζονται δυο με τρείς μήνες. Ήταν δύσκολο να συνέλθη η Ιερά Σύνοδος επειδή η εκκλησία είχε καταπιεσθεί και διαλυθεί με τη συμμετοχή και του ίδιου του Στάλιν. Και ο αρχηγός απάντησε: «Αν εργαστούμε με μπολσεβίστικες ταχύτητες; Ο σύντροφος Μπέρια θα σας βοηθήσει». Όπως καταλαμβαίνετε, μετά από αυτή τη συνομιλία, ο χρόνος σύγκλισης της Ιεράς συνόδου μειώθηκε ουσιαστικά. Ο Στάλιν ήταν σκληρός πραγματιστής. Έπρεπε κάποιος να παραμεριστεί, τον παραμέριζε. Έπρεπε καποιο να τον κάνει σύμμαχο του, τον έκανε.

ΕΡ: είναι αλήθεια ότι στην αρχή της καριέρας του ήταν ρομαντικός; Οι οπαδοί του έχουν αποδώσει στο πρόσωπο του φωτοστόφανο ρωμαντισμού, όπως και στη δράση του για «απαλλοτρίωση της αστικής τάξης».

ΑΠ: Δεν υπάρχει κανένα αποδεικτικό στοιχείο. Πάντοτε βρισκόταν πίσω από άλλους που ασχολούνταν με τέτοια θέματα.

ΕΡ: Όπως ορθό που γράφουν τα σχολικά βιβλία, ότι ήταν πραγματικά καλός μάνατζερ;

ΑΠ: Θα έλεγα ότι ήταν από εκείνους που είχαν αιματοβαμμένα χέρια. Αντιλαμβανόταν ότι για να ζήσει κάποιος και να πραγματοποιήσει επαναστατικό αγώνα, χρειάζονταν χρήματα. Ποτέ στη ζωή του δεν είχε εργασθεί. Ίσως για ένα διάστημα έξι μηνών. Τότε που τον είχαν διώξει από τη θρησκευτική σχολή. Και δεν τον έδιωξαν για επαναστατική δράση, αλλά γιατί ήταν τεμπέλης και δεν μελετούσε (σ.μ. ο ίδιος την αποπομπή του από τη θρησκευτική σχολή την είχε αποδώσει στην επαναστατική του δραστηριότητα). Για κάποια περίοδο εργάστηκε στο αστεροσκοπείο, παρέδιδε ιδιωτικά μαθήματα, μετά πέρασε στην παρανομία και του χρειάζονταν λεφτά. Από πού να τα πάρει; Μόνο από κλοπές!

ΕΡ: Γιατί μέχρι τώρα δεν υπάρχει επιστημονική βιογραφία του Στάλιν; Από τις αρχές του 1990 τα αρχεία είναι προσβάσιμα...

ΑΠ: Πολλές φορές έχω υποβάλει στον εαυτό μου αυτή την ερώτηση. Υπάρχουν βιβλία που δοξάζουν τον Στάλιν, όπως και αντίθετα, που τον ζωγραφίζουν ως ένα αιματοβαμμένο μανιακό και κάτι παραπάνω από παρανοϊκό. Όμως και οι μεν και οι δε, δεν δίνουν απαντήσεις σε πολλά ερωτήματα, και το πιο βασικό πως εμείς «φτάσαμε μέχρι εκείνου του σημείου». Σήμερα είναι ανοικτά τα αρχεία, έχουν δημοσιοποιηθεί χιλιάδες μυστικά έγγραφα. Αλλά μέχρι σήμερα δεν βρέθηκε ένας επιστήμονας να αναλάβει στους ώμους του αυτό το φορτίο. Ίσως αυτή η διάσκεψη αποτελέσει το πρώτο βήμα.

Ποιος ήταν ο Στάλιν

Ο Ιωσήφ Βησσαριόνοβιτς Στάλιν (ρωσικά: Иосиф Виссарионович Сталин ), ψευδώνυμο του Ιωσήφ Βησσαριόνοβιτς Τζουγκασβίλι (21 Δεκεμβρίου 1879 – 5 Μαρτίου 1953) ήταν ηγέτης της Σοβιετικής Ένωσης. Ο Στάλιν έγινε γενικός γραμματέας του Κομμουνιστικού Κόμματος Σοβιετικής Ένωσης (Κ.Κ.Σ.Ε) το 1922. Μετά το θάνατο του Βλαντιμίρ Λένιν, επεκράτησε του Λέοντα Τρότσκι σε μια ιδεολογική και εξουσιαστική αντιπαράθεση κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1920. Στη δεκαετία του '30 ο Στάλιν εξάλειψε την ενεργό πολιτική αντιπολίτευση μέσω ενός συστήματος εσωτερικής εξορίας και παγίωσε την αρχή του την εποχή της Μεγάλης Εκκαθάρισης(1936-1938), μια περίοδο αυστηρής καταστολής ενάντια σε πολίτες που κατηγορούντο για πολιτικά εγκλήματα.
Ο Στάλιν διαμόρφωσε τα γνωρίσματα που χαρακτήρισαν το νέο σοβιετικό καθεστώς. Οι πολιτικές του, βασισμένες στο Μαρξισμό - Λενινισμό, αντιπροσωπεύουν ένα πολιτικό σύστημα τον σοσιαλισμό.

Η Αποσταλινοποίηση

Τρία χρόνια μετά το θάνατό του, ο Νικίτα Χρουστσόφ, νέος ηγέτης της Σοβιετικής Ένωσης, σε ομιλία στο εικοστό συνέδριο του Κόμματος, αναφέρθηκε στα εγκλήματα του Στάλιν. Ο Χρουστσώφ αποκάλυψε πώς ο Στάλιν ήταν υπεύθυνος για την εκτέλεση χιλιάδων πολιτών κατά τη διάρκεια της κολλεκτιβοποίησης(1931-1933) και χιλιάδων κομμουνιστών στην περίοδο των πολιτικών εκκαθαρίσεων του 1936-38. Ο Ν. Χρουτσώφ απελευθέρωσε του πολιτικούς κρατουμένους και τους έδωσε άδεια να δημοσιεύσουν την εμπειρία τους. Ο πιο ξεχωριστός από αυτούς ήταν ο συγγραφέας Αλεξάντερ Σολζενίτσιν, του οποίου το μυθιστόρημα "Μια ημέρα από τη ζωή του Ιβάν Ντενίσοβιτς" έγινε παγκόσμιο μπεστ-σέλλερ. Μετά από τις αποκαλύψεις του Χρουτσώφ στο 20ό συνέδριο, έγιναν προσπάθειες να σβηστεί η εικόνα του Στάλιν από την Σοβιετική Ένωση. Τα αγάλματα και τα πορτρέτα του αφαιρέθηκαν από τους δημόσιους χώρους. Οι πόλεις, οι οδοί και τα πάρκα που είχαν το όνομά του μετονομάστηκαν. Το Στάλινγκραντ, που ήταν συνδεμένο με τη στρατιωτική ηγεσία του κατά τη διάρκεια του εμφύλιου και του δεύτερου παγκόσμιου πολέμου, μετονομάστηκε σε Βόλγκογκραντ.
Αν και οι επιφανειακές πτυχές του σταλινισμού αφαιρέθηκαν, το σύστημα που δημιούργησε παρέμεινε. Μετά τη πτώση του Ν. Χρουτσώφ, και ειδικά μετά στη δεκαετία του 1970, όταν οριστικά είχε επικρατήσει ο Λεονίτ Μπρέζνιεφ, άρχισε δειλά-δειλά να επανεμφανίζεται η μορφή του Στάλιν, ως μεγάλου ηγέτη. Ήταν μια σταδιακή αποκατάσταση του. Το φίλμ «Η απελευθέρωση» που αναφέρεται στη συνέντευξη, γυρίστηκε και παρουσιάστηκε στους κινηματογράφους στις αρχές της δεκαετίας του 1970. Σ’ αυτό το φιλμ, ο ρόλος του Στάλιν είχε μεγαλοποιηθεί, όλες οι νίκες αποδίδονταν στον «πατερούλη « Στάλιν». Ο Λ. Μπρέζνιεφ, ο «νέος πατερούλης των παιδιών στου Καζαχστάν»(1) επανέφερε την πολιτική των εξοριών και εκτοπισμού, έκλεισε σε ψυχιατρικές κλινικές τους αντιπάλους του καθεστώτος. Ο Στάλιν είχε αναπτύξει έναν κρατικό μηχανισμό σε δομή και περιεχόμενο, που προστάτευσε τους εκάστοτε εξουσιαστές της ΕΣΣΔ. Ήταν ένα σύστημα που οι μετά τον Στάλιν σοβιετικοί ηγέτες το ακολούθησαν για να αποτραπεί οποιαδήποτε αμφισβήτηση των πολιτικών τους. Οι υπερβολές του σταλινισμού είχαν εκλείψει, αλλά η δομή του ολοκληρωτικού κράτους παρέμεινε μέχρι την εμφάνιση του Μιχαήλ Γκορμπατσώφ την δεκαετία του '80.
Στα τέλη του 2000 το Κομμουνιστικό Κόμμα της Γεωργίας αποκατέστησε τη μνήμη του Ιωσήφ Στάλιν αναγνωρίζοντάς τον ως ένα από τους πλέον χαρισματικούς πολιτικούς του 20ου αιώνα. Επίσης πρόσφατα, τον αποκατέστησε κομματικά και το ΚΚ Ελλάδας. Το ΑΚΕΛ μέχρι σήμερα δεν μίλησε πάνω σ’ αυτό το ζήτημα. Για την παγκόσμια κοινωνία ο Στάλιν παραμένει ένας από τους πλέον στυγνούς δολοφόνους της ανθρωπότητας.

1. Από την ιστοσελίδα: http://www.ng.ru/ng_politics/2008-12-02-13_stalin.html. (μετάφραση δική μου)
2. Οι πιονιέροι του Καζαχστάν, ύστερα από υποδείξεις του τότε Γ.Γ. ΚΚΣΕ Καζαχστάν και σημερινού αιωνόβιου ηγέτη Dinmukhamed Kunayev έστειλαν επιστολή στον Λ. Μπρέζνιεφ αποκαλώντας τον «πατερούλη». Αυτό έγινε το 1973.
ΣΗΜ: Για τις εκκαθαρίσεις του Στάλιν στην ΚΓΒ (Κα-Γκε-Μπε) συστήνω το βιβλίο του ηγέτη της Πάβελ Σουτοπλάτωφ «Κατασκοπεία και Κρεμλίνο». Κυκλοφόρησε στα ρωσικά (1994) και ισπανικά. Υπάρχουν και μονογραφίες ρώσων συγγραφέων που μεταφράστηκαν στα ελληνικά.

ΟΜΟΣΠΟΝΔΟΠΟΙΗΣΗ: ενίσχυση της ανεξαρτησίας της Κύπρου

2011-02-20T20:07:00.016+02:00

Ψάχνοντας σήμερα στο αρχείο μου βρήκα ένα ενδιαφέρον άρθρο που έγραψα τον Αύγουστο του 1974. Το δίνω στη δημοσιότητα, απλώς για να επιβεβαιώσω τις διαχρονικές απόψεις μου σε σχέση με την επίλυση του προβλήματος, το οποίο ήδη διάγει αισίως τον 47 έτος της ιστορίας του και ακόμα ελπίζουμε σε λύση, από τους ηγέτες που το διαχειρίζονται ως μια οικονομική επιχείρηση. Είθε....
Κυριάκος Τζιαμπάζης 20/2/2011

Κριτική βιβλίου
ΟΜΟΣΠΟΝΔΟΠΟΙΗΣΗ: ενίσχυση της ανεξαρτησίας της Κύπρου

Η κρίση που δημιουργήθηκε στην Κύπρο με την απροκάλυπτη ΝΑΤΟική επέμβαση και την όξυνση των σχέσεων των δυο βασικών κοινοτήτων είχε σαν φυσικό επακόλουθο να εμφανισθούν αρκετές μελέτες για το κυπριακό πρόβλημα. Ιδιαίτερα αισθητή παρουσία έχουν οι νομικές μελέτες που θίγουν τα νομικά αίτια του κυπριακού, δίνοντας ταυτόχρονα διάφορες «συνταγές» για τη λύση του. Ανάμεσα σ’ αυτές τις νομικές μελέτες θα πρέπει να τοποθετήσουμε και την ιδιόμορφη μελέτη του υπουργού Δικαιοσύνης κ. Λεύκου Κληρίδη, με τον τίτλο: «Σύντομος ανασκόπησις του κυπριακού προβλήματος και σχόλια επί των κυριοτέρων τουρκικών αξιώσεων».
Η μελέτη του κ. Λ. Κληρίδη χωρίζεται εις δυο μέρη. Το πρώτο μέρος είναι η «Σύντομος ανασκόπησις του κυπριακού προβλήματος», που ουσιαστικά η σφραγίδα των προσωπικών απόψεων του συγγραφέας ούτε καν σκιαγραφείται, εφόσον και οι 28 σελίδες του είναι βασικά και στην πλειοψηφία τους αποσπάσματα από διάφορες απόψεις άγγλων συνταγματολόγων, τις συμφωνίες Ζυρίζχης-Λονδίνου και ψηφισμάτων του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ κλπ. Ο συγγραφέας με σύστημα επιλέγει όλα τα αποσπάσματα και τα τοποθετεί με τέτοιο τρόπο για να υποστηρίξει την άποψη του, ότι είναι αδύνατη η ομοσπονδιακή διάρθρωση του κυπριακού κράτους. Παρόλον τούτο, το πρώτο μέρος της μελέτης δίνει στοιχεία για να σχηματίσει ο μελετητής γνώμη, το πώς αντίκριζαν και αντικρίζουν οι άγγλοι ιμπεριαλιστές και ο διεθνής οργανισμός το κυπριακό πρόβλημα.
Στο δεύτερο μέρος «Σχόλια επί των τουρκικών αξιώσεων» ο συγγραφέας εκφράζει τις απόψεις του πάνω σε συγκεκριμένα ζητήματα και προσπαθεί να ανατρέψει μερικές τουρκοκυπριακές θέσεις για τη δομή του κυπριακού κράτους και τα δικαιώματα των τουρκοκυπρίων. Η αλήθεια είναι ότι το κυπριακό πρόβλημα είναι περίπλοκο και πολύπτυχο, γι’ αυτό και δεν είναι δυνατόν μελέτη 37 σελίδων να καλύψει ολόκληρο το πρόβλημα.
Το κυπριακό είναι πρόβλημα εσωτερικό και διεθνές. Αυτές οι δυο πλευρές του ζητήματος είναι διαλεκτικά συνδεδεμένες και επιδρούν η μια πάνω στην άλλη. Η διεθνής πλευρά αποτελεί την εξωτερική πτυχή, εφόσον απασχολεί τρίτα κράτη και διεθνείς οργανισμούς. Αντίθετα, η εσωτερική πλευρά του κυπριακού –οι σχέσεις των δυο εθνικών κοινοτήτων είναι καθοριστική εφόσον χωρίς εσωτερικό πρόβλημα δεν θα υπήρχε η εξωτερική του πτυχή.
Είναι απόλυτα ορθή η θέση πως ο ιμπεριαλισμός με την τακτική που ακολούθησε έναντι των δυο κοινοτήτων δημιούργησε το κυπριακό πρόβλημα. Όμως είναι απόλυτα ορθή και η άποψη, πως η ελληνοκυπριακή πλευρά απόφυγε να διασφαλίσει όλες τις πιθανές διόδους του ιμπεριαλισμού. Και το κυριότερο σφάλμα είναι ότι δεν έδειξε κατανόηση στις προτάσεις των τουρκοκυπρίων στην περίοδο των ενδοκυπριακών συνομιλιών, αλλά αντίθετα, αρνήθηκε την παραχώρηση δικαιωμάτων σ’ αυτή την κοινότητα. Ο κ. Λ. Κληρίδης υποστηρίζει ότι «αι μόναι διεθνώς ανεγνωρισμέναι διασφαλίσεις δια τας μειονότητας είναι η εξασφάλισις θρησκευτικής ελευθερίας, χρήσεως γλώσσης ως και η αυτή προστασία και αι αυταί εγγυήσεις οίτινες εξασφαλίζονται δια τους λοιπούς πολίτας» (σελ. 35).
Η τέτοια κατηγορηματική τοποθέτηση του ζητήματος της διασφάλισης των δικαιωμάτων των εθνικοτήτων είναι ολότελα λανθασμένη ή πιο ορθά έτσι αντιμετωπίζεται από τους θεωρητικούς της αστικής τάξης. Η μαρξιστική νομική επιστήμη ερμηνεύει και ταξικά αντικρίζει όλα τα κοινωνικά φαινόμενα, συμπεριλαμβανομένου και του ζητήματος των εθνικών σχέσεων. Ο μαρξισμός-λενινισμός ανεπιφύλακτα υποστηρίζει πως η λύση του εθνικού προβλήματος βρίσκεται στη ίση παραχώρηση πολιτικών και πολιτιστικών δικαιωμάτων στις εθνικότητες. Η πρακτική εφαρμογή ίσων πολιτικών και πολιτιστικών δικαιωμάτων θα δώσει την ευκαιρία στην κάθε εθνική κοινότητα να αναπτύξει την πολιτική, οικονομική και πολιτιστική της κληρονομιά.
Ο κ. Λ. Κληρίδης υποβιβάζει τα δικαιώματα της τουρκοκυπριακής κοινότητας στο επίπεδο της εθνικο-πολιτιστικής αυτονομίας (δηλαδή να έχουν δικά τους σχολεία, τύπο, αθλητικά σωματεία, θρησκευτικές ελευθερίες κλπ) ενώ αποκλείει πολιτικής εξουσίας. Έτσι το ζήτημα της διοίκησης των πολιτικών εσωτερικών υποθέσεων της τουρκοκυπριακής κοινότητας, ο συγγραφέας της πολιτιστικής αυτονομίας, το παραχωρεί στην ελληνοκυπριακή κοινότητα. Γι’ αυτό και η πολιτιστική αυτονομία δεν λύει δημοκρατικά το πρόβλημα των σχέσεων ανάμεσα στις δυο εθνικές κοινότητες.
Η θεωρία της πολιτιστικής αυτονομίας των τουρκοκυπρίων, που αναπτύσσεται από το συγγραφέα, ήταν και παραμένει στην ουσία της εδραίωση της ανισότητας των δυο εθνικών κοινοτήτων. Η λύση του κυπριακού προβλήματος δεν βρίσκεται στην ex-territorial πολιτιστική αυτονομία, που υποστηρίζει ο κ. Λ. Κληρίδης αλλά στην εδαφική τους αυτονομία, η οποία καθόλου δεν αντιτίθεται στην έννοια του ανεξάρτητου, κυρίαρχου και εδαφικά ακέραιου κυπριακού κράτους.
Στις σημερινές συνθήκες η ομοσπονδιακή διάρθρωση της Κύπρου αποτελεί ενίσχυση της ανεξαρτησίας, κυριαρχίας και εδαφικής ακεραιότητας της. Βέβαια, το ερώτημα ποιο σύστημα ομοσπονδίας θα εφαρμοσθεί είναι ζήτημα που θα συζητηθεί ανάμεσα στις δυο κοινότητες. Η άποψη του συγγραφέα ότι η ομοσπονδία θα οδηγήσει στην οριστική διχοτόμηση είναι λανθασμένη (σελ.30-31). Σήμερα ουσιαστικά το κυπριακό κράτος είναι διχοτομημένο, ενώ αντίθετα, η αποδοχή της ομοσπονδίας σαν βάση για συζήτηση στις ενδοκυπριακές συνομιλίες θα οδηγήσει στην ενοποίηση του εδάφους της Κυπριακής Δημοκρατίας και αποκατάσταση της ανεξαρτησίας και κυριαρχίας της. Οποιαδήποτε άλλη άποψη θα οδηγήσει νομοτελειακά στην οριστική διχοτόμηση της Πατρίδας μας.
---------------------------------------------------
ΣΗΜ: Το πιο πάνω κείμενο γράφτηκε το Σεπτέμβρη του 1974 και δόθηκε στον Α. Φάντη τότε διευθυντή της ΧΑΡΑΥΓΗΣ για δημοσίευση αλλά το απόρριψε. Τον Οκτώβρη του 1974 πραγματοποιήθηκε σύσκεψη στελεχών του ΑΚΕΛ στα γραφεία της επαρχιακής επιτροπής του ΑΚΕΛ Λευκωσίας, όπου λαμβάνοντας το λόγο είπα περίπου αυτά που έγραψα στο άρθρο μου. Ο μ. Ντίνος Κωνσταντίνου που προέδρευε μαζί με τον Α. Φάντη μου έκανε άμεση επίθεση γι’ αυτές μου τις απόψεις. Για του λόγου το αληθές, επικαλούμαι τη μαρτυρία του Ανδρέα Παντελή Βαρνάβα που καθόταν πλάι μου.
Μετά την ομιλία Γλ. Κληρίδη στην Μπουάτ ΑΡΓΩ, στην οποία παρευρέθηκα, και την επίθεση που δέχθηκε από όλους συμπεριλαμβανομένου και της ηγεσίας του ΑΚΕΛ, δεν επανέφερα τέτοιο θέμα.

Μικροί εθνικισμοί, μαξιμαλιστικές διεκδικήσεις

2011-02-14T21:29:00.005+02:00

Διάβασα την πολύ ενδιαφέρουσα συνέντευξη του κ. Κωνσταντίνου Γιαγκουλλή για την κυπριακή διάλεκτο. Σε κάποιο σημείο της συνέντευξης του αναφερόμενος στη προέλευση ξένων λέξεων, όπως
τουρκικών, αγγλικών, ιταλικών και άλλων, που χρησιμοποιούνται στην κυπριακή διάλεκτο δηλώνει: «… τώρα είναι δικές μας. Τις κάναμε δικές μας. Ούτε η Αγία Σοφιά, ούτε το Μπέλλαπαϊς είναι «κυπριακά». Μα αφού τα βλέπουμε στην τηλεόραση και λέμε «δεν ξεχνώ». Είναι μνημεία τα οποία βρίσκονται στον τόπο μας, χτίστηκαν υπό συνθήκες κατοχής, τα έχτισαν οι Φράγκοι και έχουν την ιστορία τους αλλά σήμερα είναι δικά μας. Είναι αναπόσπαστα τμήματα του πολιτισμού μας. Το ίδιο και οι ξένες λέξεις που μπήκαν στη γλώσσα μας, είναι κατάδικές μας» (1). Είναι πολύ ενδιαφέρουσα αυτή η άποψη του Κ. Γιαγκουλλή, η οποία δημιουργεί συνειρμούς που χρίζουν σχολιασμού και ανάλυσης. Είναι «δικά» ποιας κοινότητας; Το «Δεν ξεχνώ» και μάλιστα σε πρώτο πρόσωπο για να δεσμεύει και τις νεότερες γενεές, αναφέρεται μόνο στους ελληνοκύπριους. Ανήκουν μόνο σ’ αυτούς ή σ’ όλους τους Κυπρίους πολίτες;
Πριν από λίγο καιρό ο αρχαιολόγος T. Bagistan εξέδωσε ένα ογκώδες έργο (2) που αναφέρεται στα μουσουλμανικά τεμένη της Κύπρου. Χτίστηκαν στη διάρκεια της οθωμανικής αυτοκρατορίας, αλλά τώρα είναι δικά μας, μέρος του πολιτισμού μας. Αλλά και οι Βρετανοί αποικιστές έχουν αφήσει, φεύγοντας κάποιο κομμάτι του πολιτισμού τους στην Κύπρο. Δεν ανήκουν, όμως, μόνο στην μια κοινότητα αλλά στο σύνολο της κυπριακής κοινωνίας. Πολιτισμός σ’ αυτή τη χώρα δημιουργήθηκε και δημιουργείται από όλους τους κατοίκους του νησιού, ανεξάρτητα σε πια φυλετική ομάδα ανήκουν. Δυστυχώς γι’ αυτά που άφησε πίσω της η οθωμανική αυτοκρατορία, στην ελληνοκυπριακή κοινωνία δεν γράφουν «δεν ξεχνώ» άρα δεν είναι δικά της, ή τουλάχιστον έτσι έμαθαν τους πολίτες να διαχωρίζουν τα «δικά» από τα «ξένα». Αν μεταφερθούμε μερικές χιλιάδες χρόνια πριν, καυχόμαστε για την καταγωγή του Ζήνωνα του Κιτιέα, λένε ότι είναι «δικός μας», ανεξάρτητα ότι η επίσημη ιστορία «ξεχνά» να αναφέρεται στην εβραϊκή φυλετική του καταγωγή. Αλλά και η Αφροδίτη(3), η θεά της Κύπρου που κοσμεί μέχρι σήμερα τις τουριστικές διαφημίσεις της Κύπρου δεν είναι ολότελα δική μας, αλλά έγινε δική μας και από εδώ ταξίδεψε στην Ελλάδα, για να αναχθεί σε Θεά του Ολύμπου. Η θεά Αφροδίτη ανήκει μόνο στους ελληνοκύπριους ή σε όλους τους Κυπρίους; Ποια μπορεί να είναι η απάντηση; Και μήπως η εκκλησία την αποδέχεται ως «δική» της;
Κάποιοι αναφέρονται συνεχώς για την ιστορία αυτής της χώρας και στις τρεις χιλιάδες χρόνια πολιτισμού της. Η ιστορία όμως της Κύπρου δεν ξεκινά πριν από τρεις χιλιάδες χρόνια. Αν είναι έτσι, τότε δεν υπάρχει Χοιροκοιτία, Τέντα (Μαρί) και πολλοί άλλοι χώροι τους οποίους η αρχαιολογική σκαπάνη έχει φέρει στο φως πολιτισμό πριν από τον εποικισμό του νησιού από τους Αχαιούς. Δεν είναι οριστικά δεδομένη η χρονολογία εμφάνισης του ανθρώπου στην Κύπρο. Προς το παρόν υπολογίζεται πριν από δέκα χιλιάδες χρόνια. Όλα τούτα είναι δικά μας, άρα η ιστορία της πατρίδας μας αρχίζει πριν δέκα χιλιάδες χρόνια και όχι πριν από τρεις χιλιάδες. Αυτό που λένε οι ελληνοκύπριοι πολιτικοί για τρεις χιλιάδες ιστορίας είναι ψέμα. Διαγράφουν επτά χιλιάδες χρόνια κυπριακού πολιτισμού που είναι δικός μας, επειδή θέλουν να «ελληνοποιήσουν» την ιστορία, υπογραμμίζοντας τη χρονική περίοδο άφιξης των Αχαιών στην Κύπρο. Η εκκλησία προσθέτει και το χριστιανισμό και το μείγμα δένει με την ελληνοχριστιανική παράδοση, συγκροτώντας ένα εκρηκτικό εθνικιστικό ιδεολόγημα.
Από την άλλη πλευρά των συρματοπλεγμάτων, για χρόνια οι νέοι γνώριζαν από τα σχολικά τους βιβλία, ότι η ιστορία της Κύπρου ξεκινούσε από την άφιξη των Φράγκων στην Κύπρο, δίνοντας βέβαια ιδιαίτερη σημασία στην κατάκτησή της από την Οθωμανική αυτοκρατορία και στη διοίκηση της για πέντε σχεδόν αιώνες. Πιο πριν, για τους ιστορικούς που έγραψαν τα βιβλία των συμπατριωτών μας, η Κύπρος θα πρέπει να ήταν έρημος, δεν την κατοικούσαν άνθρωποι. Κι’ αυτό είναι ένα καθαρό ψέμα, μια στρεβλή εμφάνιση της πραγματικότητας, προσπαθώντας να υπαγορεύσουν στη νέα γενιά, ότι ο πολιτισμός και η ιστορία σ’ αυτό το χώρο, άρχεται με την εμφάνιση των Οθωμανών. Σε απλή μετάφραση, «τουρκοποιούν» την ιστορία της Κύπρου, για να ενδυναμώσουν τις εθνικιστικές παρορμήσεις, απορρίπτοντας τις τοποθετήσεις της άλλης πολιτιστικής και φυλετικής ομάδας. Είναι πασιφανές, ότι οι λόγοι είναι καθαρά πολιτικοί και με αυτή τη σκοπιμότητα δημιουργήθηκαν οι ανάλογοι μύθοι στην τουρκοκυπριακή κοινωνία.
Η ιστορία της χώρας μας μικραίνει ή μεγαλώνει, ανάλογα με την υποκειμενική αντίληψη και τα πολικά συμφέροντα των ηγετών της και των ιστορικών που τους υπηρετούν. Γι’ αυτό και αντιδρούν στην ιδέα και την πολιτική του εκσυγχρονισμού των βιβλίων της ιστορίας, στην ανακατασκευή της ίδιας της ιστορίας, αφαιρώντας τους μύθους που κυριαρχούν σ’ αυτήν. Εναρμόνιση της ιστορίας με τον εαυτό της, σημαίνει κριτική της ανιστορικότητας από την ίδια την ιστορία. Αλλά αυτό είναι μια πνευματική δύναμη, η οποία διαχρονικά θα μετατραπεί σε εκρηκτική ύλη, που είναι αδύνατο να διαχειριστούν οι κυρίαρχοι κύκλοι, επειδή δεν επιθυμούν να καταγραφεί η πραγματική, εφόσον πάρα πολλοί μύθοι που ανάχθηκαν σε επίσημη ιστορία θα καταρρεύσουν και μαζί τους πολιτικές που θεωρούνται τσιμεντωμένα αληθινές. Και η μια και η άλλη κοινότητα, παρόλο που είναι μικρές αριθμητικά, συνεπακόλουθα και ο εθνικισμός τους, ο οποίος περιορίζεται στα σύνορα του νησιού, προβάλλουν μαξιμαλιστικές απαιτήσεις στην προσπάθειά τους να κυριαρχήσει η μια πάνω στην άλλη. Στον εικοστό αιώνα έδρασαν διχαστικά, αντί να κινηθούν ενοποιητικά και να προσπαθήσουν να αναπτύξουν πολιτικά, οικονομικά και πολιτιστικά τη χώρα. Τα καταστρεπτικά αποτελέσματα της πολιτικής των αποκλεισμών της άλλης ομάδας, τα βιώνουμε μέχρι σήμερα, είναι καταστρεπτικά και για τις δυο κοινότητες.

Κυριάκος Τζιαμπάζης
Εφημερίδα ΠΟΛΙΤΗΣ
--------------------------
(1) Εφημ. ΠΟΛΙΤΗΣ ημ. 23/1/2011.
(2) Τουντζέρ Μπαγκιστάν: Τα μουσουλμανικά τεμένη στην Κύπρο. (Στην τουρκική και αγγλική γλώσσα). 2010.
(3) Jacqueline Καραγιώργη: Κύπρις, η Αφροδίτη της Κύπρου. Έκδοση ιδρύματος Α.Γ. Λεβέντη, Λευκωσία 2007.

Φοίνικα; Κι’ έγινε «τούρκος» ο Νικοκρέοντας.

2011-02-10T17:50:00.003+02:00

Απόσπασμα από το ανέκδοτο μυθιστόρημα «Μια ιέρεια στα αζήτητα»
Αφού ηρέμησαν τα πράγματα και μπήκε η ζωή στην καθημερινή της ρουτίνα, η Τζεμαλιγέ κατάφερε να μπει ιέρεια στην υπηρεσία του βασιλιά της Σαλαμίνας Πνυταγόρα,
διοικώντας το ναό που ο ίδιος αφιέρωσε στη Θεά και που στο κέντρο του στεκόταν ένα ολόσωμο άγαλμα της Κύπριδας Αφροδίτης. Όταν ο Πνυταγόρας έκλεισε αισίως τα ογδόντα του χρόνια κάλεσε τον εγγονό του και του είπε:
-Πριν λίγες μέρες έχω συμπληρώσει τα ογδόντα μου χρόνια. Δεν τα γιόρτασα γιατί δεν θέλω οι υπήκοοι μου να μου λένε ότι μεγάλωσα. Εξάλλου η σοφία έρχεται με τα χρόνια. Τώρα έχω γίνει σοφός και έμαθα πως να κυβερνώ, οι υπήκοοι μου έχουν εξοικειωθεί με τον τρόπο που διαχειρίζομαι την εξουσία, έχουν διδαχθεί πως να αποφεύγουν να διαπράττουν παράνομες πράξεις. Είσαι το αξιολάτρευτο μου εγγόνι, σε θέλω δίπλα μου για να εκπαιδευθείς πως να κυβερνάς. Έχεις ήδη κλείσει τα σαράντα, πρέπει να αρχίσεις να εκπαιδεύεσαι. Σε μια δεκαετία θα είσαι έτοιμος να αναλάβεις τα ηνία της εξουσίας, γιατί εγώ θα είμαι πια γέρος.
Ο Νικοκρέοντας κάτι πήγε να πει, αλλά ο Πνυταγόρας τον αποπήρε.
- Μη μου πεις για τον πατέρα σου. Αυτός ήδη είναι γέρος. Δεν θα έχει την ευκαιρία να κυβερνήσει. Αυτή η γενιά σκεφτόταν μόνο πως να γλεντήσει. Έτσι έχασαν την ευκαιρία. Δες τον πως κατάντησε. Ένας αλκοολικός, που αποδίδει σε μένα τις ευθύνες γιατί δεν έφυγα λεει έγκαιρα από βασιλιάς. Αλλά δεν του είχα εμπιστοσύνη, εξάλλου νοιώθω δυνατός για να κυβερνήσω ακόμα μερικά χρόνια. Εσένα Νικοκρέοντα που έχεις τον ίδιο χαρακτήρα μαζί μου, που δεν είσαι παρορμητικός και ονειροπόλος όπως τον πατέρα σου, θα σε ορίσω κληρονόμο του βασιλείου μου. Μπορεί να μη έμαθες καλά την ελληνική γλώσσα, αλλά αυτά που γνωρίζεις είναι αρκετά για να κυβερνήσεις αυτή τη χώρα. Μη ακούς τους δημοσιογράφους που θα σε περιγελούν για τη γλώσσα που χρησιμοποιείς, αλλά αυτούς μη του λαμβάνεις υπόψη σου. Άμα τους επιτίθεσαι, αυτοί θα σιωπούν. Εξουσία θα είσαι, μη το ξεχνάς αυτό.
Πήρε το μπαστούνι του ο Πνυταγόρας, προσπάθησε να σηκωθεί από το θρόνο του, ξανακάθισε, έγειρε το κεφάλι και ξεψύχησε. Έτσι η Τζεμαλιγέ βρέθηκε να υπηρετεί τον Νικοκρέοντα.
Η κόρη του Νικοκρέοντα η Αρσινόη, που ήταν πολύ όμορφη αλλά και θρησκόληπτη μπαινόβγαινε στο ναό της Αφροδίτης και προσευχόταν καθημερινά. Η Θεά στην καθημερινή επαφή που είχε μαζί της και βλέποντας τον τρόπο με τον οποίο η παρθένα άγγιζε τον πέτρινο φαλλό, κατάλαβε, ότι ήλθε η ώρα να γίνει γυναίκα. Έδωσε εντολές στην Τζεμαλιγέ να ενεργήσει το γρηγορότερο δυνατό. Η Τζεμαλιγέ εξέφρασε τις αντιρρήσεις της γνωρίζοντας τις απόψεις του Νικοκρέοντα για τα μέλη των άλλων κοινοτήτων του νησιού.
- Θεά μου, γνωρίζεις πως συμπεριφέρεται υποτιμητικά στα μέλη των άλλων κοινοτήτων. Ούτε του ετεοκύπριους εκτιμά αλλά πολύ περισσότερο τους φοίνικες που τους θεωρεί πολύ κατώτερους των ελλήνων. Αφού ούτε «μουκτάρη»* δεν τους επιτρέπει να εκλέγουν και τον διορίζει ο ίδιος.
Η Θεά επέμενε όπως η Τζεμαλιγέ αναλάβει ρόλο μεσάζοντα και λήξει η ταλαιπωρία του Αρκεοφώντα που καθημερινά τη βομβαρδίζει με τάματα και της εξομολογείται το μεγάλο έρωτα του για την Αρσινόη. Η Τζεμαλιγέ που δεν χαλούσε χατίρι της Θεάς μίλησε με τον Αρκεοφώντα.
- Καλά ρε παιδί μου, δεν μπορείς να βρεις μια κοπέλα της φυλής σου μια «Φοινικοπούλα» και ερωτεύθηκες την κόρη του Νικοκρέοντα; Νομίζεις πως θα σε δεχτεί για γαμβρό του με προοπτική να τον αντικαταστήσεις στο θρόνο αφού γιο δεν έχει; Οι έλληνες Αρκεοφώντα μου δεν συμπαθούν τους φοίνικες και δε νομίζω ότι θα καταδεχτεί να σε βάλει σώγαμπρο.
- Τζεμαλιγέ, δε θέλω ούτε σώγαμπρος να γίνω, ούτε ορέγομαι το βασίλειο του. Έχει νόθους γιους κι’ ας επιλέξει έναν από αυτούς. Εγώ την Αρσινόη θέλω για γυναίκα μου.
Η Τζεμαλιγέ κατάλαβε, ότι δεν είχε επιλογή. Σκεφτόταν συνέχεια πως και τι θα πει στον Νικοκρέοντα για να πετύχει τη συγκατάθεση του. Πρώτα μίλησε με την Αρσινόη. Ήθελε να βεβαιωθεί ότι δέχεται τον Αρκεοφώντα για σύζυγο της.
- Σε βλέπω γλυκιά μου κοπέλα και σε ζηλεύω για τα νιάτα σου και τον έρωτα που γεμίζει το κορμί σου. Ήλθε η ώρα να αγγίξεις το ζωντανό, το γεμάτο ζωή πραγματικό φαλλό. Θα σου διευθετήσω ένα ραντεβού με τον πιο όμορφο νέο του νησιού μας και κοντά του θα ζήσεις ευτυχισμένη. Είναι νέος σαν και σε, η οικογένεια του είναι ακουστή όχι μόνο στην Κύπρο αλλά σ’ όλη τη Μεσόγειο. Καιρό τώρα μ’ έχει ζαλίσει με τα λόγια του να ‘ρθω να σε βρω και να σου πω για τη μεγάλη αγάπη που τον κατατρώει μέρα και νύκτα. Έλα αύριο το βράδυ και θα είναι κοντά μου για να σας γνωρίσω.
Ο Αρκεοφώντας ο μοναχογιός του φοίνικα Μινουρίδη, ο πιο πλούσιος σ’ όλη την ανατολική Μεσόγειο είχε ερωτευθεί παράφορα με τη βοήθεια της Τζεμαλιγέ εδώ και αρκετό καιρό την κόρη του βασιλιά. Μάλιστα έγραψε σε δυο περγαμηνές τα δώρα που θα δίνονταν στον πατέρα της από τον ίδιο και την οικογένεια του, αν γινόταν αποδεκτή η πρόταση του.
Η συνάντηση των νέων έγινε στη σκιά του αγάλματος της θεάς. Ήταν θέλημα της, η Αρσινόη να ερωτευθεί τον Αρκεοφώντα από την πρώτη ματιά και αυτός της υποσχέθηκε, ότι θα στείλει με την Τζεμαλιγέ προξενιό.
Η Τζεμαλιγέ αφού ζήτησε ακρόαση από τον Νικοκρέοντα και του είπε τη θέληση της Μεγάλης Θεάς, του εξιστόρησε το μεγάλο έρωτα του Αρκεοφώντα του Μινουρίδου για την κόρη του την Αρσινόη. Του παρέδωσε τον κατάλογο με τα δώρα – και τι δώρα! – πλοία, πενταόροφες πολυκατοικίες, οικόπεδα, καταστήματα στην Αμαθούντα, το Κίτιον, την Αθήνα, την Τύρο και την Καρχηδόνα.
- Και ποιος είναι αυτός ο λαμπρός νέος που με τόση περιουσία ζητά το χέρι της κόρης μου;
- Ο Αρκεοφώντας μεγαλειώτατε...
Ο Νικοκρέοντας μόλις άκουσε, ότι υποψήφιος γαμπρός είναι ο φοίνικας Αρκεοφώντας του Μινουρίδου έγινε «τούρκος» από το θυμό του. Σε έξαλλη κατάσταση, πέταξε στη φωτιά τις περγαμηνές με τα δώρα και έδωσε άμεση διαταγή να χαλάσουν το ναό της Μεγάλης Θεάς για την προσβολή που του έγινε και είπε στη Τζεμαλιγέ να μαζέψει τα μπογαλάκια της και να εξαφανιστεί από την πόλη του. Διαφορετικά δεν της εγγυάται ότι το κεφάλι της με τέτοιες ιδέες και προσβλητικές πράξεις θα βρίσκεται στους ώμους της.
- Είναι δυνατόν, μονολογούσε, ένας φοίνικας χωρίς ίχνος ντροπής, να ζητήσει σε γάμο από ένα έλληνα την κόρη του; «Εντάξει», - το πρόφερε όπως όλοι οι ετεοκύπριοι - είναι πλούσιος, έχει πολλά κτήματα και δούλους, καταθέσεις στις τράπεζες, δικά του πλοία που πλέουν στις ελληνικές θάλασσες, τις δικές μας θάλασσες, αλλά είναι φοίνικας, δεύτερης κατηγορίας πολίτης. Θα καλέσω την εκκλησία του Δήμου να απαγορεύσει με νόμο τους μεικτούς γάμους. Αυτό θα κάμω για να μη σμίξει η φυλή μας με ξένους και χάσουμε την καθαρότητα της ράτσας μας. Γιατί αν συνεχιστεί η ανάμιξη του πληθυσμού σε λίγα χρόνια οι Φοίνικες θα είναι περισσότεροι από μας και σε μερικές δεκαετίες θα πάρουν τη γη και τις πόλεις μας...
Σ’ αυτό συμφωνούσε και ο Κάλχας που στεκόταν δίπλα του, άκουγε το μονόλογο του και ο οποίος ανησυχούσε για τις διαστάσεις που έπαιρνε το θέμα των μεικτών γάμων, οι οποίοι μπορούσαν να αμβλύνουν το αίσθημα που υπήρχε για την φυλετική υπεροχή των ελλήνων. Και όσο γίνονται μεικτοί γάμοι, τα΄σο περισσότερο μειώνονται οι γάμοι στις εκκλησίες του, με αποτέλεσμα να χάνει τα δικαιώματα….
- Ξέρεις τι θα γίνει Νικοκρέοντα μου, αν επιτρέψουμε τους μεικτούς γάμους; Πρέπει να σου πω, ότι με απασχόλησε σοβαρά το ζήτημα και κατέληξα στα εξής: αυτοί είναι λιγότεροι από μας, αν όμως το εξετάσεις το ζήτημα σε βάθος χρόνου, θα βεβαιωθείς, ότι δεν είμαστε εμείς που θα τους αφομοιώσουμε, αλλά αυτοί. Οι δικοί μας δεν είναι παραγωγικοί. Η μεγαλύτερη οικογένεια είναι τέσσερα άτομα. Αντίθετα, οι ανατολίτες Φοίνικες είναι πολύ σεξουαλικά ενεργοί, κάθε δική τους οικογένεια αριθμεί πάνω από οκτώ άτομα. Σύμφωνα λοιπόν με τους υπολογισμούς μου, σε διακόσια πενήντα χρόνια δεν θα υπάρχουν έλληνες σ’ αυτό το νησί, αλλά μόνο Φοίνικες. Έτσι θα πάρουν και τα βασίλειά μας και τις περιουσίες μας και μεις θα αναγκαστούμε να ξενιτευτούμε. Πρέπει να σκεφτόμαστε πως θα επιβιώσει ο κυπριακός ελληνισμός, είναι ευθύνη δική μας.
Ο Νικοκρέοντας, χωρίς δεύτερη σκέψη κάλεσε αμέσως έκτακτη δημοσιογραφική διάσκεψη και δήλωσε στους εκπροσώπους των μέσων μαζικής ενημέρωσης, ότι απορρίπτει μετά βδελυγμίας την πρόταση «κατ’ αισχύνην γένους του Αρκεοφώντος, ότι αυτώ πατέρες ήσαν Φοίνικες...», έγραψε στον πρωτοσέλιδο τίτλο της εφημερίδας του ο Αντωνίνος Λιβεράλης. Όπως δήλωνε στο δημοσιογραφικό περιβάλλον off the record ο Νικοκρέοντας και που αφέθηκαν να δουν το φως της δημοσιότητας, ήταν πρόθυμος να παντρέψει την κόρη του με πέρση ή βαβυλώνιο, με σύρο ή αιγύπτιο, αλλά σε φοίνικα δεν υπάρχει περίπτωση να την παραδώσει. Βέβαια οι λειτουργοί του τύπου, κάνοντας διερευνητική δημοσιογραφία για την οποία αφιέρωσαν αρκετό χρόνο και πληρώθηκαν αδρά γι’ αυτόν από κονδύλια που δεν ελέγχονταν από τον γενικό ελεγκτή του κράτους, κατέληξαν στο συμπέρασμα, ότι αυτή η πράξη του φοίνικα πολυεκατομμυριούχου Αρκεοφώντα Μινουρίδη είχε χωρίς αμφιβολία πολιτικές σκοπιμότητες. Θεωρήθηκε, ότι ήταν έμμεση προσπάθεια της φοινικικής μειονότητας και των εχθρών της ελληνικής κοινότητας να υποσκάψουν την ελληνοπρεπή πολιτική του Νικοκρέοντα και να τον απαλλαγούν, χρησιμοποιώντας τις διαβολές που θα ξεκινούσαν με την ευκαιρία των αρραβώνων και του γάμου της κόρης του με ένα φοίνικα, λαμβάνοντας μάλιστα και πλούσια δώρα.
Οι πολιτικοί συντάκτες των εφημερίδων σε κύρια και ανυπόγραφα άρθρα των εφημερίδων τους αφού είχαν και σχετική ενημέρωση από ανώνυμη κυβερνητική πηγή, διατύπωναν χωρίς υπεκφυγές την άποψη, που ήταν απότοκο της περιρρέουσας ατμόσφαιρας, ότι οι φοίνικες ήθελαν να θέσουν τον Νικοκρέοντα εκτός πολιτικού παιχνιδιού γιατί ακολουθούσε πολιτική που εξυπηρετούσε άμεσα και αποφασιστικά τα συμφέροντα των ελλήνων.
Σύμφωνα με τα σχόλια των δημοσιογράφων, οι φοίνικες ήθελαν με τις ενέργειες τους να επιβάλουν νέο αρχηγό πιο διαλλακτικό έναντι τους για να τους επιτρέψει να αρχίσουν και πάλι το εμπόριο από το λιμάνι της Αμαθούντας που είχε πέσει σε παρακμή, ενώ διέθετε όλες τις σύγχρονες υπηρεσίες και ανέσεις τόσο για τα πλοία νέας γενιάς, όσο και για τους επιβάτες, σε αντίθεση με εκείνο της ελληνικής Σαλαμίνας που άρχισε να ακμάζει και να αποσπά όλες τις εργασίες από το λιμάνι τους. Επίσης, κάποιοι ισχυρίστηκαν, ότι έχει σχέση με την υποχρεωτική εκμάθηση της ελληνικής γλώσσας και πιθανόν να ήταν αναμεμιγμένοι και κάποιοι ετεοκύπριοι, που μισούν θανάσιμα κάθε τι το ελληνικό. Οι πιο σοβαροί απέρριψαν αυτή την άποψη γιατί είναι γνωστό σ’ όλους, ότι οι ετεοκύπριοι δεν έμαθαν να αντιδρούν μαχητικά, αλλά να βυθίζονται στις αναπαυτικές τους καρέκλες, να κάθονται γύρω από την εστία της οικίας τους και να λενε παραμύθια στα εγγονάκια τους. Έδιναν μάλιστα και ένα απτό παράδειγμα: Όταν τους επέβαλαν με νόμο, ότι έπρεπε να μάθουν ελληνικά, έκαναν μια - δυο πικετοφορίες αλλά από τους ιθύνοντες κανένας δεν μπορούσε να καταλάβει τι έγραφαν στα πανό εφόσον ήταν στην ιερογλυφική γραφή, φώναξαν και κάτι συνθήματα αλλά με ακατανόητη βαβιστική* προφορά, έπαιξαν «πουρούδες»* έξω από την Εκκλησία του Δήμου αλλά κανένας δεν τους έλαβε υπόψη, τελικά έσκυψαν το κεφάλι και σιώπησαν. Μόλις εκδόθηκε το διάταγμα και τέθηκε σε ισχύ αφού δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα του κράτους, οι ετεοκύπριοι μαζεύτηκαν κατά εκατοντάδες στα σχολεία που δούλευαν με υπερωρίες, για να παραδίνουν ιδιαίτερα μαθήματα για εκμάθηση της ελληνικής γλώσσας σε ξενόγλωσσους προς χαρά των δασκάλων που θα είχαν επιπρόσθετα εισοδήματα. Η μόνη που την έπαθε ήταν μια οικογένεια φοινίκων που ζούσε για δεκαοχτώ χρόνια στην Κύπρο. Το τμήμα αλλοδαπών που εγκαθιδρύθηκε ειδικά γι’ αυτό το σκοπό, ήθελε να τους εκδιώξει από την Κύπρο, επειδή σύμφωνα με την επιστολή που τους έστειλαν οι γραφειοκράτες του αυτοκράτορα και η οποία ήταν γραμμένη σε μια ακαταλαβίστικη γλώσσα, που χρησιμοποιούν οι γραφειοκράτες, αφού πλήρωσαν δικαιώματα στο μεταφραστικό τμήμα του κράτους, τους διάβασαν τα ακόλουθα:
«Έχω οδηγίες να αναφερθώ στην επιστολή σας σχετικά με τις αιτήσεις του Ramiye Trabislekler, της συζύγου του Georgiana και των δύο παιδιών του Basiliev και Nadiejda για απόκτηση Κυπριακής υπηκοότητας με πολιτικογράφηση και λυπούμαι να σας πληροφορήσω, ότι το αίτημα τους εξετάστηκε με προσοχή αλλά δεν κατέστη δυνατό να εγκριθεί γιατί κρίθηκε, ότι αυτοί α) δεν έχουν προσαρμοστεί με το Κυπριακό περιβάλλον σε ικανοποιητικό βαθμό, β) δεν έχουν συνηθίσει τα ήθη και τα έθιμα της Κύπρου, γ) ούτε μιλούν την Ελληνική γλώσσα σε ικανοποιητικό βαθμό».
Η Τζεμαλιγέ όταν άκουσε αυτή την ιστορία από τα χείλη της Θεάς, έτρεξε στη Nadiejda και της είπε να κάμει γραπτή δήλωση διαμαρτυρίας μια και πηγαίνει σε ελληνικό σχολείο και γνωρίζει καλά την ελληνική γλώσσα. Η Ναντιέζντα έκατσε και έγραψε την ακόλουθη δήλωση, όχι στην ετεοκυπριακή που μιλούσε με τους συμμαθητές στα διαλείμματα στο σχολείο, αλλά στην πανελλήνια δημοτική και την έστειλε στο Νικοκρέοντα ίσως και τη λυπηθεί και επανεξετάσει το πρόβλημα της:
Αγαπητέ Πατερούλη
Δοξασμένε από ανθρώπους και θεούς Νικοκρέοντα,
απόγονε του ένδοξου Δευκαλίωνα,
ιδρυτή της ελληνικής φυλής,
του Τεύκρου που ίδρυσε τη Σαλαμίνα,
του Ονήσιλλου και του Ευαγόρα
που την δόξασαν με τις θυσίες τους,
άκουσε μας και δείξε τη μεγαλοσύνη Σου.
Η οικογένεια μου που για χρόνια τώρα ζει στην Κύπρο, υπέβαλε πριν μια σχεδόν δεκαετία, αίτηση για την απόκτηση Κυπριακής υπηκοότητας. Πριν λίγες μέρες η αίτηση μας για να μας παραχωρηθεί η Κυπριακή υπηκοότητα απορρίφθηκε χωρίς νομικό λόγο. Είστε νομικός Σεβαστέ μας Νικοκρέοντα και αντιλαμβάνεστε τι λέγω. Μας έχουν πληροφορήσει ότι η οικογένεια μου και ‘μεις δεν έχουμε γνώση της Ελληνικής γλώσσας που πρέπει να ομιλούν όλοι οι Κύπριοι επί βασιλείας Σας, αλλά δυστυχώς μας λένε, ότι μιλούμε την ετεοκυπριακή και τη φοινικική που δεν αναγνωρίζονται ως επίσημες γλώσσες της κυπριακής αυτοκρατορίας. Η πραγματικότητα είναι ότι οι γονείς μου δεν μιλούν και τόσο καλά την ελληνική γλώσσα, τταττίζουν* αλλά εγώ και ο αδελφός μου που γεννηθήκαμε εδώ και φοιτούμε σε σχολείο μιλούμε και γράφουμε άπταιστα την ελληνική. Οι δημόσιοι υπάλληλοι, που με το δίκιο Σας τους χαρακτηρίζετε άχρηστους, μας γράφουν, ότι δεν ταιριάξαμε στην παραδοσιακή κοινωνία. Επιθυμώ να Σας πληροφορήσω Μεγαλειότατε, ότι το μόνο που υστερούμε είναι το γεγονός, ότι το όνειρό μας, εμένα και της μητέρας μου, σαν φοίνικο-σλάβες που είμαστε, δεν είναι να γίνουμε ιερές πόρνες και αυτό το γεγονός, οι κρατικοί λειτουργοί Σας το θεωρούν, ότι είναι αδιάσειστο στοιχείο που στρέφεται εναντίον μας, γιατί έπρεπε κατά τη άποψη τους, ότι από γεννησιμιού μας το όνειρό μας είναι να γίνουμε πόρνες. Πρέπει να πω, ότι η μητέρα μου είναι λάτρης της Κύπριδας Αφροδίτης, όπως και της Αστάρτης, αλλά δεν εισέρχεται στο ναό ούτε της μιας ούτε της άλλης, γιατί λατρεύει λέει τον πατέρα μου και αρνείται να συναντήσει στο ναό της Θεάς τον πολύχρωμα ντυμένο σαν κόκορα, Κάλχα. Οι γραφειοκράτες βασισμένοι σ’ αυτό το γεγονός, μας κατηγορούν ότι δεν έχουμε συνηθίσει τα ήθη και τα έθιμα της Κύπρου και θέλουν να μας διώξουν. Εγώ θα μπω στο ναό της Θεάς, όταν θα νοιώσω, ότι είμαι έτοιμη για να κάνω τέτοιο βήμα.
Πολυχρονεμένε μας Νικοκρέοντα,
Είθε η Θεά να αφαιρεί χρόνια από μας και να τα δίνει σε Σας.
Σας ικετεύω, βοηθήστε μας να μείνουμε στο λατρευτό μας νησί, στο οποίο γεννηθήκαμε, μεγαλώσαμε εγώ και ο αδελφός μου. Δεν έχουμε και δε γνωρίσαμε άλλη Πατρίδα εκτός από την Κύπρο. Δώστε μας αυτό το χαρτί που λέγεται ταυτότητα».
Η Τζεμαλιγέ λυπήθηκε πολύ που δεν κατάφερε να κερδίσει την καρδιά του Νικοκρέοντα, γνώριζε από πρώτο χέρι πόσο σκληρή ήτανε και οι επιτελείς του αφού χωρίς ίχνος οίκτου, έδιωξαν τους φοινικο-σλάβους φίλους της από το νησί.
Η Κύπρος γέμισε έλληνες καθηγητές που δίδασκαν την ελληνική ιστορία και την ελληνική γλώσσα, που έμαθαν τους ετεοκύπριους και όλους τους ξένους να σκέφτονται ελληνικά και να εξυμνούν την Ελλάδα. Όλοι τους υποτάχθηκαν στις αποφάσεις της νέας ηγεσίας χωρίς αντιδράσεις και χωρίς να δημιουργήσουν πολιτικά ή άλλα προβλήματα. Μάλιστα οι νέοι ένοικοι της εξουσίας, σύμφωνα με τις τελευταίες δημοσκοπήσεις έχαιραν της απολύτου εμπιστοσύνης της τεράστιας πλειοψηφίας των ερωτηθέντων ετεοκυπρίων, η δε προσωπικότητα του Νικοκρέοντα άγγιζε σχεδόν το 70% αποδοχής από τους υπηκόους του.
Σ’ αυτή την κατάσταση υποταγής και χωρίς διάθεση αντιστάσεων βρήκε τους κυπρίους ο Γάιος Ιούλιος Καίσαρ που βρέθηκε στην Κύπρο μερικούς αιώνες αργότερα, όταν τον απήγαγαν οι πειρατές, καθώς γύριζε από τη Βιθυνία. Επιστρέφοντας στη Ρώμη ο υποψήφιος αυτοκράτορας δήλωσε στη Σύγκλητο, ότι είδε ένα λαό που έχει υπομονή όπως του «γαϊδάρου» και που ανέχεται οποιοδήποτε βιτσιόζο αναβάτη χωρίς αντίδραση. Όλα αυτά τα είπε γιατί ήταν πολύ θυμωμένος με τους κυπρίους. Τους είχε ζητήσει τη βοήθεια τους για να αποδράσει, όταν τον κρατούσαν αιχμάλωτο οι πειρατές σε στρατόπεδο τους που βρισκόταν έξω από τη Σαλαμίνα και αυτοί αρνήθηκαν από φόβο μήπως και τους εκδικηθούν.
Η Τζεμαλιγέ διαμαρτυρήθηκε για τις προσβλητικές δηλώσεις του Γάιου Ιούλιου Καίσαρα, αλλά η Αφροδίτη την καθησύχασε, εξηγώντας της πως λέχθηκαν κατά τη ρύμη του λόγου, ότι είναι συγγενής της και δεν θα ήθελε να υποσκάψει την πολιτική του καριέρα. Φοβόταν, ότι μεταφέροντας στη ρωμαϊκή Σύγκλητο τη νότα της Τζεμαλιγέ που περιείχε έντονες διατυπώσεις θα άρπαζε την ευκαιρία ο δεινός ρήτορας Κικέρων, που δεν χώνευε τον Καίσαρα θα τον κατηγορούσε ευθέως για αθυροστομία και απερίσκεπτες δηλώσεις, που δυνατόν να ξεσήκωναν επανάσταση των κυπρίων ιθαγενών εναντίον του βασιλείου των Πτολεμαίων της Αιγύπτου και πιστού συμμάχου της Ρώμης. Όλοι γνώριζαν, ότι ο Κικέρων εφόσον διετέλεσε για δυο χρόνια κυβερνήτης της Κύπρου, γνώριζε από πρώτο χέρι τους κυπρίους και ότι «οι κύπριοι στερηθέντες της αυτοδιοικήσεως, απέβαλον όχι μόνον την προς τούτο πείραν, αλλά και το φρόνιμα αυτό της αυτοδιοικήσεως, ως εκ οποίου ουδέν υπό τούτων εδείχθη ενδιαφέρον, καθ’ όλην την μακράν και πλείστας όσας ευκαιρίας παρουσιάσασαν ταύτην περίοδον, υπέρ της ανακτήσεως της εαυτών ελευθερίας» όπως έγραψε αιώνες αργότερα ένας ελλαδοκύπριος ιστορικός και το πιο πιθανόν να τα εκστόμισε και ρωμαίος συγκλητικός. Οι συγκλητικοί μειδίασαν και το ακροατήριο γέλασε μεγαλόφωνα για τις απόψεις που διατύπωσε ο Ιούλιος Καίσαρας.
Ο Κικέρων δεν είπε λέξη όχι μόνο επειδή γνώριζε από τη πείρα που απέκτησε όταν ήταν διοικητής του νησιού, ότι οι κύπριοι ήταν οι πιο πιστοί και υποταγμένοι υπήκοοι στη Ρωμαϊκή αυτοκρατορία। Το ζύγισε από τη μια, το ξανασκέφτηκε αλλά περισσότερο κατάπιε τη γλώσσα του μήπως και πάνω στη συζήτηση ο φαύλος, ο άσωτος αλλά και αθυρόστομος Κλώδιος αποκαλύψει, ότι πηδούσε τη γυναίκα του Καίσαρα, όσο αυτός έλειπε στο εξωτερικό. Φοβόταν, ότι θα ξεσπούσε νέο σκάνδαλο σε βάρος του και θα τον εξόριζαν από τη Ρώμη, και το πιο πιθανόν να τον ξανάστελλαν πίσω στην Κύπρο, ενώ η φιλοδοξία του ήταν να γίνει αυτοκράτορας. Η Θεά αποκάλυψε στην Τζεμαλιγέ τη συγγενική σχέση που είχε με τον Γάιο Ιούλιο Καίσαρα.

Κυριάκος Τζιαμπάζης

κε Χριστόφια: επανέφερε τον κυπριακό εθνικό ύμνο. Μπορείς;

2011-02-07T12:43:00.011+02:00

Μπορεί ο κ. Δ. Χριστόφιας να αλλάξει τον Εθνικό Ύμνο που τώρα είναι ο ελληνικός και να επαναφέρει εκείνον που έπαιξε(1), όταν ο Πρόεδρος Μακάριος πήγε στις ΗΠΑ, στην
Τουρκία και στο Λίβανο και τον οποίο από κοινού καθιέρωσαν ο Πρόεδρος και ο Αντιπρόεδρος το 1960; Έχω σοβαρές επιφυλάξεις, πρώτα αν έχει την πολιτική βούληση και δεύτερο αν είναι σε θέση να προχωρήσει σε τέτοιο βήμα με τους πολιτικούς συμμάχους που έχει επιλέξει, λαμβάνοντας υπόψη την πολιτική των συμβιβασμών και υποχωρήσεων που ακολουθεί έναντι τους. Η αλλαγή εθνικού ύμνου θα σήμαινε αποφασιστικότητα, επιθυμία επίλυσης του προβλήματος το ταχύτερο δυνατόν. Η αλλαγή θα άνοιγε νέους δρόμους επικοινωνίας με την άλλη κοινότητα, θα ήταν μια απόδειξη της πλήρους απεξάρτησης από τα εθνικιστικά οράματα που καθιέρωσε ο Μακάριος μετά την αποχώρηση των τουρκοκυπρίων από τα όργανα της Κυπριακής Δημοκρατίας. Θα βοηθούσε σε μεγάλο βαθμό τις δυνάμεις των τουρκοκυπρίων που αγωνίζονται κάτω από αντίξοες συνθήκες για την επανένωση του κράτους, στη βάση της δικοινοτικής ομοσπονδίας και της πολιτικής ισότητας. Τέτοιο βήμα θα ενδυνάμωνε τις φωνές που ζητούν άμεσο «απογαλακτισμό» από την Τουρκία και τη σωτηρία της τουρκοκυπριακής ταυτότητας.
Η καθιέρωση του ελληνικού εθνικού ύμνου είναι απόδειξη, ότι η Κυπριακή Δημοκρατία μετατράπηκε από το 1966 από δικοινοτικό κράτος, σε ελληνική Κυπριακή Δημοκρατία. Η καθιέρωση του εθνικού ύμνου της Ελλάδας από την Κυπριακή Δημοκρατία δεν έχει καμιά σχέση με το «Δίκαιο της ανάγκης», με το κενό εξουσίας που δημιουργήθηκε μετά την αποχώρηση των τουρκοκυπρίων από τα όργανα εξουσίας. Η καθιέρωση του ελληνικού εθνικού ύμνου είναι μια καθαρά εθνικιστική πράξη, στην οποία προχώρησε ο Μακάριος για να επιβεβαιώσει την «ελληνικότητα» της Κύπρου. Ήταν κατά τη γνώμη του ένα βήμα προς την ένωση. Το ΑΚΕΛ τότε δεν έβγαλε «τσιμουδιά» γιατί και το ίδιο διακήρυσσε στη διαπασών για την εθνική συνείδηση των ελληνοκυπρίων και το δικαίωμα αυτοδιάθεσης-ένωσης. (Τώρα δεν έχουμε δικαίωμα αυτοδιάθεσης; Ρητορικό το ερώτημα, αλλά γίνεται για να αποδειχθεί, ότι η πολιτική των ηγετών της ελληνοκυπριακής κοινότητας στηρίχθηκε σε παραποίηση διεθνών αρχών και αξιών και στην εξαπάτηση της ελληνοκυπριακής κοινωνίας). Η καθιέρωση του ελληνικού εθνικού ύμνου αποδεικνύει τη διχασμένη προσωπικότητα του κυπριακού κράτους, (σε ελληνικό και κυπριακό) και, η οποία δημιουργεί ανάλογες ψυχολογικές επιδράσεις στην κυπριακή κοινωνία.
Ο κ. Χριστόφιας απαιτεί, όπως σε περίπτωση διεθνούς διάσκεψης θα πρέπει να αντιπροσωπευθεί οπωσδήποτε η Κυπριακή Δημοκρατία. Αλλά τίθεται το ερώτημα: ποια Κυπριακή Δημοκρατία; Η ελληνοκυπριακή με τον ελληνικό εθνικό ύμνο και τα συναφή ελληνικά κρατικά σύμβολα ή η δικοινοτική του 1960; Η Κυπριακή Δημοκρατία θεωρητικά «εκπροσωπεί» και τις δυο κοινότητες ή τουλάχιστον έτσι ισχυρίζονται οι ηγέτες της ελληνοκυπριακής κοινότητας. Ο εθνικός ύμνος όμως της Κυπριακής Δημοκρατίας που καθιέρωσε ο Μακάριος και δεν κατάργησε ο κ. Χριστόφιας, εκπροσωπεί τους τουρκοκύπριους; Εκπροσωπεί του Μαρωνίτες, τους Λατίνους και τους Αρμενίους; Ο Κύπριος Πρόεδρος χρησιμοποιεί στις επίσημες επισκέψεις του σε ξένα κράτη ένα εθνικό ύμνο που δεν εκπροσωπεί την Κυπριακή Δημοκρατία, ενώ ορκίστηκε πίστη και σεβασμό στο σύνταγμα και τους νόμους της. Δεν «είναι δυνατόν αυτός ο τόπος να επιβιώσει, όταν η νομιμοφροσύνη και η αφοσίωση των Κυπρίων βρίσκεται αλλού, έξω από την Κύπρο. Και ο προσανατολισμός του Κύπριου προς την Κύπρο παρά την Ελλάδα και την Τουρκία δεν τον κάμνει πολιτιστικά λιγότερο Έλληνα ή Τούρκο. Τον φέρνει όμως πιο κοντά στην ιδέα του Κύπριου πολίτη, έννοια χωρίς την οποία δε μπορεί να υπάρξει το Κυπριακό Κράτος» («13 απαντήσεις σε 13 ερωτήματα», από βιβλιάριο του Νεοκυπριακού Συνδέσμου, σελ. 13. Χρόνος έκδοσης δεν αναφέρεται). Ποια ταυτότητα κράτους προβάλλει ο Κύπριος Πρόεδρος, όταν επίσημα επισκέπτεται άλλα κράτη, όταν παιανίζει ο εθνικός ύμνος ενός άλλου κράτους; Στα τρία χρόνια που είναι στην εξουσία έδωσε κάποιες εξηγήσεις στους ομολόγους του για τη χρήση του ελληνικού εθνικού ύμνου;
Είναι γεγονός, ότι μέχρι σήμερα ο κ. Δ. Χριστόφιας δεν άγγιξε κανένα από τα κάστρα που ανοικοδόμησε ο εθνικισμός εδώ και δεκαετίες. Η αριστερά ανερχόμενη στην εξουσία συμβιβάστηκε μ’ αυτά, άφησε πίσω τις πολιτικές απαιτήσεις που πρόβαλλε στο παρελθόν, τις ξέχασε στη δίνη της απόλαυσης της εξουσίας, και στους συμβιβασμούς με τους συνέταιρους της μετατρεπόμενη σε κατεστημένο, σε καθεστηκυία τάξη. Κάποιος δυνατόν να υποβάλει την ερώτηση: τώρα που είναι εκλογές συμφέρει στο ΑΚΕΛ να προχωρήσει ο Πρόεδρος σε τέτοια ριζοσπαστικά βήματα, ανοίγοντας μέτωπο νέων αντιπαραθέσεων; Μα αν ο πρόεδρος και το ΑΚΕΛ θέλουν να αποδείξουν ότι εμπνέονται από οράματα τα οποία είναι αποφασισμένοι να υλοποιήσουν, τα οποία μπορούν να μετατραπούν σε οράματα όλων των Κυπρίων, αυτή είναι η κατάλληλη ώρα. Κατέχουν την εξουσία, αυτοί αποφασίζουν για το μέλλον της χώρας, έχοντας την νομιμότητα της εκλογής του Προέδρου από το λαό. Ας αφήσουν στο περιθώριο το στενό κομματικό συμφέρον, τις πολιτικές σκοπιμότητες, τις προσπάθειες να αποδείξουν ότι δεν είναι λιγότερο έλληνες από τους έλληνες, πολιτική που τους σπρώχνει στον εθνικισμό, ας περιθωριοποιήσουν την «εθνική τους ταυτότητα» που είναι κατάλοιπο του αλυτρωτισμού και ας προχωρήσουν με σταθερά βήματα προς το μέλλον. Οι εκλογές δεν μπορούν να αποτελέσουν ανασταλτικό παράγοντα αλλά αφετηρία για ρήξη με το εθνικιστικό παρελθόν και για ριζοσπαστικές πολιτικές. Εξάλλου, αυτοί που θα αντιδράσουν, είναι αυτοί που ντύνονται στα μαύρα και ροπαλοφορούν στους δρόμους, είναι οι Χρυσαυγίτες και οι ακραίοι εθνικιστές, είναι αυτοί που ονειρεύονται ένα καθαρά ελληνοκυπριακό κράτος, είναι οι υποστηρικτές τις διχοτόμησης. Αν μ’ αυτούς θα πρέπει να συμβιβαστεί η ηγεσία της αριστεράς, τότε αυτός ο τόπος δεν έχει καμιά προοπτική επιβίωσης.

Κυριάκος Τζιαμπάζης
Εφημερίδα ΠΟΛΙΤΗΣ 10/02/2011
-----------------------
Σημ.(1), Ο κρατικός Ύμνος της Κυπριακής Δημοκρατίας γραμμένος από τον Σόλωνα Μιχαηλίδη κατόπιν παραγγελίας του Μακάριου, πιθανόν το 1963, παίχτηκε μόνο μία και μοναδική φορά! Μπορείς να τον ακούσεις με κλικ στον παρακάτω σύνδεσμο:
Κρατικός Ύμνος Κυπριακής Δημοκρατίας

Στου κουφού την πόρτα όσο θέλεις βρόντα!

2011-02-01T12:51:00.003+02:00

Οι ιαχές των τουρκοκυπρίων απεργών και διαδηλωτών έφθαναν μόνο μέχρι τα οδοφράγματα. Οι εργαζόμενοι στη νότια Λευκωσία, όπως την αποκαλεί ο φίλος μου Hasan δεν άκουσαν αλλά σε πιο ορθή διατύπωση, δεν ήθελαν να ακούσουν τις φωνές των συναδέλφων τους.
Εξάλλου αυτό δεν τους αφορούσε: οικονομικές οι απαιτήσεις τους και απευθύνονται προς ένα ψευδοκράτος. Η παρέμβαση των ελληνοκυπρίων πιθανόν, κατά την άποψη τους, να οδηγήσει σε αναβάθμισή του! Και οι εξ αριστερών: δεν είναι οι ίδιες οι απαιτήσεις τους όπως το 2004! Αυτή η άποψη, όμως, μας παίρνει μια επταετία πίσω, στο παρελθόν. Το μέλλον δεν αναφέρεται. Η ζωή βέβαια ακολουθεί το δρόμο της, ο χρόνος δεν επιστρέφει πίσω. Και το ερώτημα: αν τον χρόνο τον κρατούσαν με τσιγκέλια στο 2004, η ελληνοκυπριακή κοινότητα θα έβλεπε διαφορετικά αυτή τη δραστηριότητα απ’ ότι τότε; Και τότε όπως και τώρα, μιλούσαν για το οικονομικό συμφέρον της τουρκοκυπριακής κοινότητας, και μας καλούσαν να πηγαίνουμε ως προσκυνητές, λες και πηγαίναμε σε πανηγύρια αγίων!
Το οικονομικό συμφέρον είναι ένα ουσιαστικό κίνητρο, αλλά δεν είναι το μόνο. Στη μεγαλειώδη συγκέντρωση της 28ης Ιανουαρίου το βαθύτερο κίνητρο ήταν η απαίτηση για τη σωτηρία της ταυτότητας της τουρκοκυπριακής κοινότητας, η οποία απειλείται από την ανεξέλεγκτη ροή πολιτών της Τουρκίας, από την οποία πηγάζουν τα οικονομικά προβλήματα. Ο πρόεδρος των τ/κ οργάνωσης των δασκάλων Şener Elcil (Σενέρ Ελτζίλ) ο κατεξοχήν εμπνευστής των κινητοποιήσεων, σε δηλώσεις του προσδιόρισε την ουσία του προβλήματος: «Στα σχολεία, μόλις το 1/3 των μαθητών είναι τουρκοκύπριοι. Παράλληλα, στον Βορρά υπάρχει αυξημένη παρουσία ατόμων που ήρθαν στο νησί από την Ανατολία. Αυτό το γεγονός δημιουργεί συγκεκριμένα προβλήματα στην καθημερινή πραγματικότητα του Τουρκοκύπριου. Εξαιτίας αυτής της κατάστασης, έχουν καταρρεύσει τα συστήματα της παιδείας και της υγείας. Οι υπαρκτές δομές δεν είναι σε θέση να ανταποκριθούν στις επιπτώσεις της πληθυσμιακής έκρηξης στον βορρά του νησιού. Οι λανθασμένες επιλογές της Τουρκίας και η μετατροπή της Κύπρου σε αποικία της, δίνουν μεγαλύτερες διαστάσεις στα υφιστάμενα προβλήματα…» (εφημ. ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ Κύπρου, ημ. 30/1/2011).
Η ανάλυση των ελληνοκυπριακών ΜΜΕ αλλά και πολιτικών παραγόντων παραμένει μονοδιάστατη – στις οικονομικές απαιτήσεις. Αυτή η θέση ταυτίζεται με την απαίτηση των συντηρητικών δυνάμεων στην τουρκοκυπριακή κοινότητα, όταν δήλωναν συμμετοχή στις εκδηλώσεις. Εναντιώθηκαν σε κάθε πολιτική αναφορά. Αποφεύγουν να αναφερθούν στη διάρρηξη του κοινωνικού ιστού της κοινότητας τους με την ροή χιλιάδων τούρκων πολιτών, την υπαρκτή απειλή διαφοροποίησης της ταυτότητάς τους και ως επακόλουθο, τα οικονομικά προβλήματα που δημιουργούνται.
Έτυχε στις 27 Ιανουαρίου να βρίσκομαι στην άλλη πλευρά των συρματοπλεγμάτων προσκεκλημένος για καφέ από ένα φίλο: εκεί ήταν μαζεμένοι και αρκετοί νέοι που ετοίμαζαν πλακάτ. Μια νεαρή κοπέλα έγραφε ένα σύνθημα. Τη ρώτησα τι γράφει και μου είπε: «Αυτή η χώρα είναι δική μας»! Τη ρώτησα: ποια χώρα, η βόρειος ή η νότιος; Με κοίταξε αμήχανη. Δεν το είχε βέβαια σκεφτεί, ότι ένας κύπριος από το νότο θα υπέβαλλε αυτή την ερώτηση. Αλλά αν αυτό το πλακάτ το κρατούσε ένας οπαδός του Δημοκρατικού Κόμματος του Σ. Ντεκτάς πως θα το εννοούσε; Τι περιεχόμενο θα έδινε σ’ αυτό το σύνθημα; Αλλά αν το κρατούσε ένας ελληνοκύπριος ποιο περιεχόμενο θα του απέδιδε; Που θέλω να καταλήξω: Η ταυτότητα είναι καθαρά πολιτικό φαινόμενο. Προσδιορίζει τη διαφορετικότητα, ότι δεν είναι το «αυτό είναι» με το άλλο, όπως γράφει και ο γερμανός φιλόσοφος Hegel. Η απαίτηση λοιπόν, των τουρκοκυπρίων προς το κράτος τους, για έλεγχο της ανεξέλεγκτης ροής τούρκων πολιτών σημαίνει νομιμοποίηση και της ταυτότητας τους, ως πολιτών της ΤΔΒΚ. Οι ελληνοκύπριοι όμως δεν αναγνωρίζουν τέτοια ταυτότητα, γι’ αυτό και η απαίτηση τους για έλεγχο των τούρκων πολιτών, στρέφεται προς την Τουρκία. Άρα η έκφραση αλληλεγγύης προς τους τουρκοκύπριους καθίσταται δύσκολο και ανεπιθύμητο εγχείρημα για την ελληνοκυπριακή καθεστηκυία τάξη. Η παρασιώπηση τόσο από τα ελληνοκυπριακά ΜΜΕ, όσο και από τις ηγεσίες των πολιτικών κομμάτων αυτού του στοιχείου, τους οδήγησε στο να αποφύγουν κάθε αναφορά στην ουσία της εκδήλωσης ή οδήγησε κάποιους να μιλήσουν γενικά και αόριστα για αλληλεγγύη με την τουρκοκυπριακή εργατική τάξη για τις οικονομικές της απαιτήσεις, δηλώνοντας «πως δεν είναι το ίδιο όπως το 2004».
Πιστεύω, ότι είναι η ώρα που η οπαδοί της ειρήνης και της επανένωσης στην ελληνοκυπριακή κοινότητα, θα πρέπει να κινηθούν οργανωμένα και να απαιτήσουν τη λήψη συγκεκριμένων μέτρων για επαφή και ανάπτυξη των σχέσεων των απλών ανθρώπων. Αυτό απαίτησε από τους ηγέτες στη συνάντηση της Ν. Υόρκης ο Γ.Γ του ΟΗΕ, αλλά οι ηγέτες των δυο κοινοτήτων δεν κούνησαν το μικρό τους δακτυλάκι προς αυτή την κατεύθυνση: να ανοίξουν νέα οδοφράγματα, να καταργήσουν τη διπλή ασφάλεια των αυτοκινήτων και να συνδέσουν τηλεφωνικά τις δυο περιοχές, έτσι που να απεξαρτηθούν από την Τουρκία. Σε μια χώρα, όπου, αν φωνάξεις δυνατά από την Πάφο θα σε ακούσουν στον Απ. Αντρέα (εκτός και αν είσαι κουφός όπως οι πολιτικοί μας ταγοί) δεν χρειάζεται να τηλεφωνούμε μέσο Τουρκίας για να επικοινωνούμε με τους φίλους μας. Είναι γελοίο. Ξεκινώντας από τα μικρά θα φτάσουμε στα μεγάλα, θα δημιουργήσουμε κλίμα εμπιστοσύνης και αλληλοκατανόησης που χάθηκε το 2004 για να ανατρέψουμε το τσιμεντομένο Παπαδοπουλλικό ΟΧΙ.
Κυριάκος Τζιαμπάζης
Εφημερίδα ΠΟΛΙΤΗΣ 03/01/2011